แรงปะทะทางอารมณ์

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... อคินทร์” เสียงหวานเจือความเยียบเย็นหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย รินรดายืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างบานกว้างของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์จนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดกับเงาร่างของเธอและเขา ทิ้งระยะห่างระหว่างอดีตสามีภรรยาให้กลายเป็นสนามรบที่ไม่มีใครยอมถอย อคินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ดวงตาคมกราบกราดมองผู้หญิงตรงหน้า—ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าแสนจืดชืด อ่อนแอ และไม่มีวันบินหนีไปจากกรงทองหลังนี้ได้ ทว่าในยามนี้ รินรดาในชุดเดรสผ้าไหมเข้ารูปสีไวน์แดงกลับเปล่งประกายความเย้ายวนที่ทรงพลังและบาดลึก รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธอกรีดแทงหัวใจเขาจนชาหนึบ “ผมเป็นสามีคุณ... และเป็นพ่อของลูก” น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความอัดอั้น ความเย่อหยิ่งและถือดีที่เคยมีพังทลายลงราบคาบเหลือเพียงความเว้าวอนที่ถูกกัก The ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้สติของเขาขาดผึ่ง “สามีเก่าค่ะ... กรุณาจำสถานะตัวเองให้ขึ้นใจด้วย” เธอตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นและทิฐิที่สั่งสมมานาน “ส่วนเรื่องพ่อของลีโอ... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อลูกด้วยซ้ำ ในเมื่อคุณเป็นคนผลักเราสองคนตกหน้าผานั้นลงไปเอง!” “ริน!” อคินทร์พุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่โอบกอดรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่กระชั้นชิด รินรดาตื่นตระหนกแต่ไม่ยอมแพ้ มือเรียวเล็กยกขึ้นทุบลงบนแผงอกกว้างอย่างแรงเพื่อผลักไส ทว่าอ้อมแขนของเขากลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็กที่พร้อมจะหลอมรวมเธอกลับเข้าสู่พันธะสวาทที่เธอเกลียดชังและโหยหาไปพร้อมๆ กัน “ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว!” “ถ้าผมสารเลว... ผมก็จะเลวให้ถึงที่สุดกับคุณคนเดียวเท่านั้น รินรดา” เสียงกระซิบพร่าต่ำพ่นชิดริมใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะฉกฉวยเข้าครอบครองกลีบปากนุ่มที่กำลังต่อต้าน รินรดาเบิกตากว้าง ความโกรธเกรี้ยว ความชิงชัง และความทรงจำในอดีตที่เคยถูกย่ำยีความรู้สึกตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เธอพยายามกัดริมฝีปากเขาเพื่อขัดขืน แต่รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา คลั่ง และสำนึกผิดกลับบดขยี้ความตั้งใจของเธอให้แหลกละเอียด อคินทร์ขบเม้มริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและอ่อนหวานในคราเดียวกัน มือหนาข้างหนึ่งช้อนทายท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งขึ้น ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน สัมผัสคุ้นเคยที่แสนอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาตัวสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะไฟปรารถนาที่เขาจุดขึ้นมาอย่างจงใจ ความแค้นในอดีตและแรงดึงดูดทางกายที่ยังคงทำงานอย่างซื่อสัตย์ทำให้หัวใจของเธอกระหน่ำรัว เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดหรู อคินทร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศ แต่นัยน์ตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความต้องการที่ร้อนแรงราวกับลาวา ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังนิ่มแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเฉียบตัดกับความร้อนระอุของร่างกายที่แนบสนิท “คุณมันใจร้าย... อคินทร์” น้ำเสียงของเธอขาดห้วงยามที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสสีไวน์แดง ปลายนิ้วร้อนผ่าวที่สัมผัสผิวเนื้อทำให้เธอสะท้านเฮือก “ใช่... ผมใจร้าย แต่ผมกำลังตายทั้งเป็นทุกวันที่ไม่มีคุณ” อคินทร์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนรินรดาต้องแอ่นอกรับโดยสัญชาตญาณ ริมฝีปากหยักลึกจุมพิตหนักหน่วงลงบนลาดไหล่เนียน พร้อมกับปลายนิ้วที่เกี่ยวรูดซิปชุดเดรสข้างหลังลงอย่างรวดเร็ว ความเย็นของอากาศภายนอกปะทะกับผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่ไร้รังAอกปกป้อง รินรดาหลับตาลงด้วยความจำนนต่ออารมณ์ ร่างกายของเธอกบฏต่อสมองอีกครั้งเมื่อมือหนาของเขาโอบอุ้มกอดก่ายสัมผัสทุกตารางนิ้วด้วยความทะนุถนอมผสมผสานกับความเร่าร้อนดุดัน ราวกับต้องการชดเชยทุกความผิดบาปที่เขาเคยทำไว้ในอดีต อคินทร์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ตั้งตัว รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนจะเกาะเกี่ยวลำคอแกร่งไว้แน่น เรียวขาเนียนเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติขณะที่เขาพาเธอเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง แสงจันทร์สาดส่องลงมาทาบทับเรือนร่างที่เปลือยเปล่าและแนบชิดกัน บทรักที่เริ่มต้นด้วยแรงแค้นและน้ำตา กลับแปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่บีบคั้นหัวใจ อคินทร์ปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนหวานและดุดัน รสจูบที่ดูดดื่มและลึกซึ้งทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความสِวาทที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ “อ๊ะ... อคินทร์...” เสียงหวานครางกระเส่าหลุดลอดริมฝีปากเมื่อแรงสอดประสานดำเนินไปอย่างเป็นจังหวะ เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บมานานนับปี ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ซึมไรตามไรผม ความเจ็บปวดในอดีตถูกแผดเผาให้มอดไหม้ไปกับบทรักที่ดุเดือดและลึกซึ้ง จนกระทั่งทั้งสองพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของอารมณ์พร้อมๆ กัน ลมหายใจหอบถี่และเสียงครางแผ่วเบาดังระคนกันในความเงียบ รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนอกกว้างของอคินทร์ นิ้วมือเรียวยังคงจิกเกร็งอยู่บนแผ่นหลังเปลือยที่มีรอยข่วนจางๆ สติที่เริ่มกลับมาทำให้เธอตระหนักว่าเผลอตัวพ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายตนนี้อีกครั้งแล้ว ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวลุกหนี เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเคาะประตูก็เบาหวิวขัดจังหวะขึ้นจากด้านนอกห้องนอน “คุณแม่จ๋า... น้องลีโอตื่นแล้วครับ ทำไมห้องนี้ล็อคละครับ เปิดให้ลีโอหน่อย” หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกชายวัยสามขวบตื่นขึ้นมากลางดึก และที่สำคัญที่สุด... อคินทร์ยังไม่เคยรู้เลยว่าเด็กชายหลังประตูนั้นคือสายเลือดแท้ๆ ของเขาเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง