คืนพายุฝน

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหูราวกับผืนฟ้ากำลังจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมๆ กับสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงมากระจกหน้าต่างห้องพักรีสอร์ทปลายดอยอย่างบ้าคลั่ง ทัศนียภาพภายนอกถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีเทาทึบและหยาดน้ำที่ไหลทะลายลงมาไม่ขาดสาย รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าบานกระจก มือเรียวกำชายเสื้อกันหนาวแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ขณะที่สายตายังคงจ้องมองร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องพักหลังเล็กกลางหุบเขาแห่งนี้—สถานที่ที่พายุตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณเข้ามาทำไม... ฉันบอกให้คุณกลับไปทางรถของคุณไงคะอคินทร์!" เสียงหวานเอ่ยตวาดกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก แต่ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เมื่อสัญชาตญาณเตือนภัยบอกให้รู้ว่า การติดอยู่ตามลำพังกับอดีตสามีในบรรยากาศเร้นลับและถูกตัดขาดเช่นนี้... คืออันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กห่อหุ้มมาตลอดสามปี อคินทร์ไม่ตอบคำชายหนุ่มถอดเสื้อสูทเปียกชื้นโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ไหล่กว้างที่ไหวตามจังหวะหายใจและหยาดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนเรือนผมสีดำสนิทขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนและอันตรายยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายไฟที่รอนแรมมานาน ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่มีเพียงเสียงฝนคำรามและเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ "ทางหลวงถูกน้ำป่าหลากเข้าทิศทางนั้น ต้นไม้ใหญ่ล้มทับเส้นทางออกเดียว... ริน" อคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุบต่ำแหบพร่า ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ไม่มีใครออกไปได้ และไม่มีใครเข้ามาได้จนกว่าจะถึงรุ่งเช้า... เราสองคนต้องติดอยู่ที่นี่ด้วยกัน" "โกหก!" รินรดาก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้แม้ขาสองข้างจะแทบหมดแรง "คุณตั้งใจ... คุณวางแผนให้เราต้องติดอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ!" อคินทร์หยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ ผสมผสานกับความเป็นบุรุษเพศที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูกจนรินรดาลืมหายใจ ฝ่ามือหนายื่นออกไปวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะเธอ กักขร่างบอบบางไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "ถ้าผมจะบอกว่าใช่... คุณจะทำไมริน" ดวงตาคมเข้มทอประกายความเจ็บปวดและโหยหาปะปนกันจนน่าใจหาย สรรพนามและท่าทีที่เปลี่ยนไปทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปในห้วงเวลาแห่งความชอกช้ำในอดีต ภาพวันที่เธอเคยร้องขอความรัก ภาพวันที่เธอยืนอุ้มท้องรอเขาอย่างไร้ความหวัง ไหลvย้อนกลับมาตอกย้ำความเจ็บปวดจนขอบตาร้อนผ่าว "ปล่อยฉันค่ะอคินทร์ อย่าทำตัวคุกคามแบบนี้... อย่าลืมว่าเราหย่ากันแล้ว!" "ใช่... เราหย่ากันแล้ว แต่คุณก็ยังเป็นแม่ของลูกผม!" อคินทร์คำรามต่ำในลำคอ ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่ง ร่างสูงโน้มใบลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดรดร่องแก้มเนียน "ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณคิดว่าผมมีความสุขเหรอกับความว่างเปล่าที่คุณทิ้งไว้? สามปีที่ผมต้องนอนกอดความผิดบาป สามปีที่ผมตามหาเงาของคุณในทุกๆ มุมบ้าน... คุณใจร้ายมากนะรินรดารู้ตัวไหม" "ฉันใจร้ายเหรอคะ!" รินรดาระเบิดเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างกลั้นไม่อยู่ ความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมาเนิ่นนานพรั่งพรูออกมา "คนที่ใจร้ายและเหยียบย่ำหัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดีคือคุณต่างหาก! คุณเลือกเมธาวี คุณไล่ฉันออกจากชีวิตตอนที่ฉันกำลังท้อง... ตอนนี้คุณมาทำเป็นสำนึกผิด มันสายเกินไปแล้วค่ะอคินทร์!" คำพูดตัดพ้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกรีดลึกลงไปในหัวใจของอคินทร์ ชายหนุ่มนิ่งงังไปชั่วขณะ ก่อนที่ความรู้สึกผิดจะถูกแทนที่ด้วยความคลุ้มคลั่งทางอารมณ์ เขาไม่ต้องการคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาต้องการในวินาทีนี้คือการพิสูจน์ให้เห็นว่า หัวใจของรินรดายังคงเป็นของเขา... และมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สิทธิ์ครอบครอง มือหนาเลื่อนจากผนังมากดท้ายทอยบอบบางไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีก ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มนุ่มทันทีอย่างดุดันและโหยหา "อื้อ..." รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำมือแน่นทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แรงต้านทานในตอนแรกช่างอ่อนแรงราวกับมดปลวก เมื่อเจอเรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเจือความเศร้าสร้อยค่อยๆ หลอมละลายเกราะป้องกันทีละน้อย ความโหยหาที่ต่างฝ่ายต่างเก็บซ่อนไว้ระเบิดออกท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก อคินทร์เปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นการชักนำอย่างละมุนละไม รสจูบที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลเว้าวอน มือหนาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง จนรินรดารับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นดวงเดียวกัน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียก ริมฝีปากบางเผยอรับสัมผัสวาบหวามอย่างเผลอไผล ความคิดที่จะผลักไสเลือนหายไปในอากาศ เหลือเพียงความโหยหาทางกายที่ตื่นตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ เมื่ออุ้งมืออุ่นจัดสอดล้ำเข้าไปใต้ร่มผ้า สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มที่สั่นสะท้าน รินรดาก็หลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาจากลำคอ แรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานานหลายปีถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม อคินทร์อุ้มร่างบอบบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกันแม้แต่น้อย ฝ่ายหญิงสาวใช้แขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาที่ร้อนแรงและลึกซึ้งบนเตียงนอนกว้างกลางสายฝนโปรยปราย บทเพลงรักอันเร่าร้อนและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางหวานหู และหยาดเหงื่อที่ผสานไปกับความอบอุ่นของร่างกาย ทั้งคู่ต่างพากันดำดิ่งสู่ห้วงความสุขสมที่ลืมสิ้นทุกความแค้นและบาดแผลในอดีต มีเพียงความโหยหาและการยอมจำนนต่อกันและกันในค่ำคืนอันยาวนานนี้ แสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบาเข้ามาในห้องนอน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้งหลังจากพายุฝนสงบลง อคินทร์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายในรอบหลายปี วงแขนแข็งแรงโอบกอดร่างเปลือยเปล่าของรินรดที่นอนหลับตาพริ้มซบอยู่บนอกแผ่นอกของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอแสดงถึงความเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมรักที่ยาวนานตลอดคืน ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรักใคร่ระคนทะนุถนอม ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ซึ่งลิ้นชักเปิดอ้าไว้เล็กน้อยเพราะแรงเหวี่ยงเมื่อคืน และมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลแผ่นหนึ่งเลื่อนหล่นออกมาครึ่งหนึ่ง ด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู อคินทร์จึงเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาตั้งใจจะเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย แต่ทว่า... เมื่อสายตาคมกวาดมองข้อความตัวอักษรบนหัวกระดาษแผ่นบนสุด ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก **"ใบรับรองผลตรวจสภาพครอบครัวและบันทึกข้อตกลงการใช้นามสกุลบุตร... เด็กชายลีโอ อคินทร์"** และภาพถ่ายใบหน้าเด็กชายวัยสามปีที่มีดวงตากลมโตและริมฝีปากถอดแบบมาจากเขาพิมพ์ไว้อย่างชัดเจน หล่นร่วงลงมาแนบอก พร้อมกับข้อความท้ายเอกสารที่ระบุวันที่... *เมื่อสามปีที่แล้ว* อคินทร์ชาวาบไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความจริงอันน่าตกใจกระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง... *ลูก... ลีโอคือลูกแท้ๆ ของเขา!* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง