สามปีที่ว่างเปล่า

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสหนาเตอะดังสะท้อนก้องห้องเพดานสูงลิ่ว มันไม่ใช่เสียงของความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัวที่อคินทร์ ประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจพันล้านต้องเผชิญอยู่ทุกค่ำคืน สามปีเต็มแล้วนับตั้งแต่วันที่รินรดาเดินจากไปพร้อมกับรอยแผลเป็นในใจที่เขาเป็นคนกรีดฝังลงไปเอง สามปีที่เตียงนอนคิงไซส์กว้างใหญ่กลายเป็นลานประลองความหนาเหน็บ สามปีที่ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษาคอยลงทัณฑ์เขาอย่างเงียบเชียบ อคินทร์ถอดเนกไทสีเข้มออกอย่างไร้ความปรานี ปล่อยให้มันร่วงกองลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงราวกับซากความสำเร็จที่ไร้ความหมาย นิ้วเรียวยาวนวดคลึงขมับที่เต้นตุบๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮوسต์หรูหราที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเขาเอง ทุกมุมห้องเต็มไปด้วยเอกสารงบการเงิน ตัวเลขผลกำไร และตารางการประชุมที่แน่นเอี๊ยดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ายิ่งงานล้นมือมากเท่าไหร่ ความเวิ้งว้างในอกกลับยิ่งแผ่ขยายกว้างขึ้นราวกับหลุมดำ เขาจำสัมผัสสุดท้ายของเธอไม่ได้แล้ว... หรือบางที เขาอาจจะไม่เคยใส่ใจจะจำมันเลยด้วยซ้ำในวันที่เธอยังอยู่ ภาพของรินรดาในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในความทรงจำ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาทุกคืน พร้อมกับอาหารอุ่นๆ และรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่สิ่งที่เธอดันได้รับกลับมีเพียงความเย็นชา สายตาที่มองเธอดั่งอากาศธาตุ และคำพูดเชือดเฉือนที่เขาพ่นออกไปโดยไม่เคยคิดถึงหัวใจคนฟัง จนกระทั่งวันที่เธอทิ้งใบหยดไว้บนโต๊ะ พร้อมกับแหวนแต่งงานที่ถูกถอดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ... วันนั้นแหละ ที่อคินทร์เพิ่งตระหนักว่า "บ้าน" ที่ไม่มีเสียงลมหายใจของเธอมันช่างหนתเหน็บและน่ากลัวเพียงใด "บ้าเอ๊ย..." ชายหนุ่มสบถออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ หลับตาลงเพื่อขับไล่ภาพอดีตที่ตามหลอกหลอน แต่ยิ่งหลับตาก็ยิ่งชัดเจน กลิ่นกายหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าที่เคยติดอยู่บนหมอน กลิ่นที่เขาเคยรำคาญและผลักไส บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขาโหยหาอย่างบ้าคลั่งในยามที่ค่ำคืนเยื้องกรายเข้ามา เขาหันไปหยิบแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันขึ้นมาจิบเพื่อดับกระหาย แต่รสชาติร้อนผ่าวกลับยิ่งแผดเผาช่องท้องให้ทรมานยิ่งขึ้น ความเครียดจากการทำงานตลอดสัปดาห์ผสมโรงกับความโดดเดี่ยวที่กัดกินวิญญาณ ทำให้ค่ำคืนนี้อคินทร์รู้สึกเหมือนคนใกล้บ้า โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ ชื่อของเมธาวีปรากฏขึ้นพร้อมกับไอคอนรูปหัวใจที่ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ในยามนี้ อคินทร์มองมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เมธาวี... ผู้หญิงที่เคยคิดว่าเป็นคนที่ใช่ ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตตอนที่เขากำลังระหองระแหงกับรินรดา แต่ทว่า เมื่อเวลาผ่านไป กลับเป็นเขาเองที่ตื่นรู้ว่า เปลือกนอกที่หรูหราและท่าทีเย้ายวนของเมธาวีไม่เคยเติมเต็มความอบอุ่นในหัวใจได้เลยแม้แต่น้อย เธอก็แค่ภาพลวงตาที่เข้ามาฉวยโอกาสในวันที่เขาโง่เง่าที่สุด นิ้วแกร่งกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เขาไม่มีอารมณ์จะมาเล่นเกมรักลมแล้งๆ กับใครทั้งสิ้น สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ไม่ใช่เรือนร่างเย้ายวนชั่วคราว แต่เป็นเสียงฝีเท้าเบาๆ และรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่มีวันได้คืนกลับมาอีกแล้ว อคินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินไปที่กระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนอันระยิบระยับ แสงไฟจากตึกสูงนับล้านดวงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นสัมผัสกระจกเย็นเฉียบ ราวกับกำลังพยายามคว้าเงาของใครบางคนที่สูญหายไปในอากาศ "ริน... เธออยู่ที่ไหน" เสียงพึมพำหลุดลอดริมฝีปากหยักลึกที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังจะกลืนกินเขาทั้งเป็น เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นทำลายความเงียบ อคินทร์หันกลับไปมองด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะปล่อยผ่านมันไปเสีย แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับชื่อผู้ส่งและหัวข้ออีเมลปริศนาที่ส่งตรงมาจากสำนักงานสืบสวนเอกชนที่เขาว่าจ้างให้ตามหาตัวอկินทร์มานานนับปี หัวข้ออีเมลเขียนไว้สั้นๆ แต่ทำเอาลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับสะดุดกึก หัวใจที่เคยด้านชาเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบทะลุกระดูกโครงสร้างอก *รายงานผลการตรวจสอบ: พบเป้าหมายแล้ว และ... มีรายงานเพิ่มเติมเกี่ยวกับเด็กชายวัยสามขวบที่ใช้ชื่อสกุลใกล้เคียงกัน* นิ้วของอคินทร์สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านไฟล์แนบ ภาพถ่ายเบลอๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจูงมือเด็กชายตัวน้อยเดินออกจากสนามบินถูกส่งตรงมาเข้าตา ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อใบจิ้มลิ้มของเด็กชายในภาพสะท้อนเงาโครงหน้าของเขาเองอย่างชัดเจนราวกับพิมพ์เดียวกัน... และดวงตากลมโตคู่นั้น มันช่างเหมือนกับรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ