ยอมเป็นโบ้เพื่อเธอ

“คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่คะคุณอคินทร์!” เสียงหวีดร้องของเมธาวีดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงานหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ เอกสารบนโต๊ะกระจายเกลื่อนกลาดราวกับผ่านพายุทอร์นาโด ลูกน้องคนสนิทและคณะกรรมการบริษัทต่างยืนตัวลีบกลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังสติหลุดเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี อคินทร์ในยามนี้ไม่มีมาดของนักบริหารผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาอีกต่อไป เนคไทสีเข้มถูกกระชากจนหลุดลุ่ย กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ แววตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจ บัดนี้กลับแดงก่ำเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและบ้าคลั่ง เขากำลังโยนแฟ้มเอกสารลาออกจากตำแหน่งประธานชั่วคราวลงบนโต๊ะตรงหน้าเมธาวีอย่างไม่แยแส “ฉันหมดความอดทนกับเกมปัญญาอ่อนของเธอแล้วเมธาวี” อคินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องสะท้าน “เก้าอี้นี่... บริษัทนี่... หรือสมบัติบ้าอะไรก็ตามที่เธอพยายามยัดเยียดให้ ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในชีวิตนี้ คือลูกและเมียที่ฉันโง่เขลาทำหลุดมือไปต่างหาก” “คุณบ้าไปแล้วเหรอคะอคินทร์! คุณทิ้งทุกอย่าง... ทิ้งตำแหน่งที่พ่อของคุณสร้างมากับมือ เพียงเพราะผู้หญิงหน้าเงินกับเด็กคนนั้นเนี่ยนะ!” เมธาวีแผดเสียงกรีดร้องด้วยความริษยาจนใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยว “หุบปากซะ!” อคินทร์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนทุกคนสะดุ้งโหยหา “ถ้าเธอยังพูดจาดูถูกรินกับลูกอีกคำเดียว ฉันจะไม่เกรงใจความเป็นเพื่อนเก่าเวรกรรมอะไรนี่อีกต่อไป จำไว้!” ร่างสูงโปร่งไม่รอช้า เขาสลัดสูทแบรนด์ดังทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมและตึกระฟ้าแห่งนั้นทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน อคินทร์ในตอนนี้เลือกที่จะทิ้งบัลลังก์กษัตริย์ เพื่อก้าวลงมาเป็น ‘โบ้’ รับใช้หัวใจของสองแม่ลูกที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดี รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่งในยามบ่าย หัวใจของอคินทร์เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความกลัวเกาะกุมจิตใจจนมือที่กำพวงมาลัยสั่นเทา กลัวเหลือเกินว่าเมื่อไปถึงที่น้อยหน่า... ไม่สิ รินรดาผู้เป็นภรรยา จะไม่อภัยให้ และพา ‘น้องลีโอ’ หนีหายไปจากชีวิตเขาชั่วนิรันดร์ ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่รินรดานั่งร้องไห้เงียบๆ บนเตียงโดยมีรอยช้ำจากคำพูดเย็นชาของเขา วันที่เธออุ้มท้องโตเดินออกจากบ้านไปโดยที่เขาไม่เคยเหลียวแล ความโง่เขลาเบาปัญญาในวันนั้น กำลังลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมในวันนี้ ยิ่งคิดน้ำตาลูกผู้ชายก็ยิ่งเอ่อคลอเบ้า แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เขาเคยฝังไว้ในใจเธอ เมื่อรถเคลื่อนตัวมาจอดสนิทหน้าบ้านพักตากอากาศหลังเล็กริมทะเลสาบ ซึ่งเป็นสถานที่ที่รินรดากับลูกชายใช้หลบพักใจ อคินทร์ดับเครื่องยนต์แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก and push the door open ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปปรายโดยไม่แม้แต่จะหยิบร่ม ร่างสูงเปียกปอนโชกโชนก้าวเดินผ่านสวนหย่อมอย่างเร่งรีบ หัวใจบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังแว่วมาจากระเบียงบ้าน “คุณแม่ขา ลีโออยากกินพายสตรอว์เบอร์รีที่แม่ทำจังเลยครับ” เสียงหวานนุ่มของรินรดาดังตอบกลับมาด้วยความอ่อนโยน “ได้เลยค่ะคนเก่ง เดี๋ยวคุณแม่ทำให้ทานนะ” อคินทร์หยุดยืนชะงักอยู่หน้าประตูรั้วเตี้ยๆ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีหลอมละลาย รินรดากำลังนั่งยองๆ เช็ดหน้าผากให้เด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์มาจากเขาไม่มีเพี้ยน ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มที่สดใสจนแสบตา เด็กชายลีโอหัวเราะคิกคักขณะซบหน้าลงกับตักของมารดา ภาพความอบอุ่นบริสุทธิ์งดงามนี้คือสิ่งที่เขาทำลายมันด้วยมือของตัวเอง “ริน...” อคินทร์เปล่งเสียงเรียกแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงสายฝน รินรดาชะงัก เธอกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับอดีตสามีที่ยืนตัวเปียกโชก ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่เต็มอก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวังทันที “คุณมาทำไมที่นี่... อคินทร์” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอโอบกอดร่างเล็กของน้องลีโอไว้แนบอก สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้ปกป้องลูกชายจากผู้ชายคนนี้ “พ่อจ๋า!” เสียงใสๆ ของน้องลีโอร้องอุทานขึ้นอย่างตื่นเต้น เด็กชายชี้มือมาที่อคินทร์ด้วยความดีใจประสาเด็ก “คุณแม่ขา พี่ชายคนเสื้อเปียกที่เคยให้ขนมลีโอที่สนามเด็กเล่นมาหาเราแล้ว!” อคินทร์รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ลูกชายจำเขาไม่ได้... ลูกเรียกเขาว่า ‘พี่ชายคนเสื้อเปียก’ คำพูดนั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้นดินที่เฉอะแฉะต่อหน้าสองแม่ลูกอย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งใดๆ น้ำตาที่ปะปนไปกับเม็ดฝนไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายใคร อคินทร์ประสานมือเข้าหากันแล้วเงยหน้ามองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เว้าวอนที่สุดในชีวิต “ริน... พี่ขอโทษ” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “พี่เป็นคนโง่ เป็นสามีที่แย่ และเป็นพ่อที่เลวที่สุด... แต่ได้โปรด ให้โอกาสพี่ได้ไถ่บาป ได้ไหมริน” รินรดามองภาพชายหนุ่มผู้เคยหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ยอมคุกเข่าลงแทบเท้าเธอด้วยสภาพที่น่าสมเพชเวทนา แต่วับวามในดวงตาของเธอกลับปราศจากความสงสาร มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว “คุณกลับไปเถอะค่ะอคินทร์ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณอีกแล้ว” รินรดากล่าวเสียงเรียบเย็น เธออุ้มลูกชายเตรียมจะหันหลังเดินเข้าบ้าน “พี่ทิ้งทุกอย่างแล้วริน!” อคินทร์พุ่งเข้าไปคว้าชายเสื้อเธอไว้ น้ำตาไหลพรั่งพรู “พี่ลาออกจากตำแหน่งประธานบริษัท ทิ้งทุกอย่างที่เคยคิดว่าสำคัญ เพื่อมาอยู่ตรงนี้... มาขอร้องให้เธอกับลูกให้โอกาสพี่ได้เป็นครอบครัวอีกครั้ง พี่จะยอมเป็นโบ้... เป็นทาสรับใช้พวกเธอสองคนไปตลอดชีวิต ขอแค่รินไม่ไล่พี่ไปไหนก็พอ!” รินรดานิ่งงัด เธอก้มมองชายผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชากระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง ประตูรั้วด้านหลังที่เปิดอ้าซ่าไว้ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบ “พูดได้ดีนี่... อคินทร์ แต่เสียดายที่มันสายไปหน่อยนะ” อคินทร์และรินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหันไปมองก็พบกับร่างสูงโปรดของชายหนุ่มอีกคนที่มีอิทธิพลไม่แพ้กันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น เมธาวีเดินตามหลังมาติดๆ ด้วยสายตาสะใจ “คุณ... เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!” อคินทร์ผุดลุกขึ้นบังร่างของรินรดากับลูกไว้ทันที แววตาเปลี่ยนเป็นดุดัน “ฉันก็แค่มาทวงของๆ ฉันคืน... เหมือนที่แกกำลังทำอยู่นี่แหละ” ชายหนุ่มปริศนายิ้มเยาะ ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงแทบเท้าอคินทร์ “และฉันคิดว่า... แกคงอยากจะดูนี่ก่อนจะสายเกินไปนะ อคินทร์” รินรดากล้มมองซองเอกสารนั้น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นตราประทับลับสุดยอดจากโรงพยาบาลชื่อดัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง