ความผูกพันของพ่อลูก

กลิ่นกรุ่นของชาคาโมมายล์อุ่นๆ ลอยวนอยู่ริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันสนิท รินรดากวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นในมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภาพของอคินทร์ในอดีต—ผู้ชายใจร้ายคนเดิมที่เคยขว้างปาความรักของเธอลงกับพื้น—ซ้อนทับกับภาพของประธานหนุ่มในปัจจุบันที่ยอมคุกเข่าลงแทบเท้าเพื่อแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มของลูกชาย "คุณแม่คะ... ปะป๊าทำอันนี้ให้ลีโอจริงๆ เหรอฮะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหา พร้อมกับชูหุ่นยนต์กระดาษลังฝีมือเก้ๆ กังๆ ที่ประกอบขึ้นจากฝ่ามือหนาของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ รินรดาวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้คลาสสิก ดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่นจนจมูกแนบกับกลุ่มผมนุ่ม ปลายจมูกรื้นด้วยความรู้สึกตื้นตันที่เอ่อล้นจนจุกอก เธอไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งอคินทร์จะยอมลดทิฐิและตัวตนอันสูงส่งของเขาลงมานั่งพับกระดาษบนพื้นห้องนอนกับเด็กผู้ชายที่เขาเคยผลักไสว่าเป็นภาระ "ชอบไหมคะคนเก่ง" เธอถามเสียงสั่น พยายามควบคุมความไหว "ชอบฮะ! ปะป๊าเก่งที่สุดเลย... เหมือนซูเปอร์ฮีโร่ในทีวีด้วย" น้องลีโอหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขที่หาไม่ได้จากสิ่งของราคาแพง "แล้ว... ปะป๊าจะอยู่กับเราตลอดไปเลยใช่ไหมฮะคุณแม่?" คำถามซื่อๆ ของเด็กน้อยบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอน สายตาคมกริบของอคินทร์ที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความเวทนา ความเจ็บปวด และความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาโดยตลอด แววตาคู่นั้นไม่มีมามาดเย่อหยิ่งจองหองอีกต่อไป มีเพียงความร้าวรานและความหวังอันริบหรี่ของคนที่กำลังรอการอภัย อคินทร์ก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมเบื้องหน้าร่างเล็กของลูกชาย ดวงตาคมไหวระริกยามที่เอื้อมมือหนาไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป "ปะป๊า... จะไม่ไปไหนอีกแล้วครับลีโอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น แฝงด้วยความสั่นเครือที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อนในรอบหลายปีที่แต่งงานกัน "ปะป๊าสัญญา... ว่าจะชดเชยเวลาทั้งหมดที่เสียไป" น้องลีโอกะพริบตาปริบๆ เอียงคอมองใบหน้าคมคายที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างพิจารณา ก่อนที่มือเล็กป้อมจะยกขึ้นแตะแก้มสากของอคินทร์อย่างกล้าๆ กลัวๆ สัมผัสที่ไร้เดียงสานั้นทำให้อคินทร์ถึงกับหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำลูกผู้ชายที่รื้นขึ้นมาขอบตา "ถ้าอย่างนั้น..." เด็กชายยิ้มกว้างจนตาหยี "ปะป๊าต้องสัญญาว่าจะไม่ดุคุณแม่แล้วก็ห้ามหายไปไหนอีกนะฮะ... ปะป๊าของลีโอ" คำว่า 'ปะป๊า' ที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั้น ช่างทรงพลังราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจอคินทร์ ร่างสูงสะท้านเฮือก หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับมาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมา เขาดึงร่างป้อมของลูกชายเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กแล้วปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความปีติและสำนึกผิดรินไหลออกมาอย่างไม่อายใคร รินรดานั่งมองภาพความอบอุ่นตรงหน้าอย่างไร้คำบรรยาย หยาดน้ำตาอุ่นรินไหลอาบแก้มเนียนโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้น ความชิงชัง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยสุมอกมาตลอดค่อยๆ ถูกชำระล้างด้วยความจริงใจและความพยายามของอคินทร์ สายใยแห่งเลือดเนื้อเชื้อไขมันช่างลึกซึ้งและทรงพลังเกินกว่าที่กำแพงแห่งความเย็นชาใดๆ จะต้านทานไหว แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขที่แสนเปราะบางนี้กลับถูกทำลายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ จากภายนอกห้อง "คุณอคินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงของเลขาฯ หน้าห้องดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก อคินทร์ผละออกจากอ้อมกอดของลูกชายช้าๆ ใบหน้าคมคายเปลี่ยนกลับมาเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ รินรดารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เธอรีบก้าวเข้าไปประคองลูกชายไว้แนบอก ขณะที่อคินทร์หมุนตัวไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเยียบเย็น "มีอะไร เสียงดังเอะอะอะไรกันเมธาวี?" อคินทร์เอ่ยถามเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าห้อง เมธาวีหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าที่เคยสวยเชิดบัดนี้ซีดเผือด ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอแสดงภาพข่าวซุบซิบด่วนให้อคินทร์ดูด้วยมือที่สั่นเทา "คุณอคินทร์ต้องรีบดูนี่ค่ะ... มีคนส่งภาพนี้ให้สื่อมวลชนแล้ว ตอนนี้สำนักข่าวทุกหัวกำลังตามล่าตัวเด็กผู้ชายคนนั้น... ลูกชายของคุณกับรินรดา!" - ชฎาพรายไวน์แดง -