วินาทีความเป็นความตาย

เสียงยางรถยนต์กรีดร้องเสียดสีกับพื้นผิวถนนจนเกิดเป็นเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู—ตามด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดับทุกตรรกะเหตุผลและความเย่อหยิ่งทระนงตนของอคินทร์ให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! ภาพรถสปอร์ตสีดำคันหรูของรินรดาที่ถูกรถบรรทุกพ่วงพุ่งชนเข้าอย่างจังจนกระเด็นอัดก๊อปปี้กับเกาะกลางถนน ยังคงฉายชัดอยู่ในโสตประสาทของเขา วินาทีนั้น... โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ลมหายใจของอคินทร์ขาดห้วง หัวใจดวงที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง กลับถูกบีบรัดด้วยความกลัวจนแทบแหลกสลายเป็นจุล ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตกำลังกัดกินวิญญาณของเขา—กลัวการสูญเสียผู้หญิงที่เป็นลมหายใจและมารดาของลูกชายไปตลอดกาล "ริน!" เสียงคำรามแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอของอคินทร์ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงพุ่งทะยานออกจากรถของตนเองอย่างไร้สติ เขาไม่สนใจสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาผสมกับคราบน้ำมันบนถนน ไม่สนใจรถราที่บีบแตรสนั่นหวั่นไหว สิ่งเดียวในสายตาของเขาตอนนี้คือซากรถที่ยับเยินและร่างบางที่ติดอยู่ภายใน เมื่ออคินทร์วิ่งมาถึงตัวรถ ประตูฝั่งคนขับยุบตัวผิดรูปจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกับตัวถัง กลิ่นควันและไอร้อนจากเครื่องยนต์คละคลุ้ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นคือภาพของรินรดา ศีรษะของเธอมีเลือดสีสดไหลอาบลงมาเคล้าคลอ2ข้างแก้มเนียน ใบหน้าที่เคยเชิดชูและเด็ดเดี่ยวบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยปิดสนิท ลมหายใจรวยรินจนแทบสัมผัสไม่ได้ "ริน... ได้โปรด ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉัน เดี๋ยวนี้!" อคินทร์ใช้มือเปล่าทั้งสองข้างออกแรงงัดและกระชากประตูรถที่ติดตายด้วยความบ้าคลั่ง เล็บของเขาฉีกขาดและคราบเลือดเริ่มเปรอะเปื้อนฝ่ามือ ทว่าความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดระทมในอก ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด ภาพวันที่เขาเคยเย็นชา ผลักไส และทำร้ายจิตใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนเวียนกลับมาหลอกหลอน คำขอโทษนับพันคำอัดแน่นอยู่ในอกแต่ไม่มีโอกาสได้เอ่ย เพล้ง! กระจกที่แตกละเอียดบาดมือหนาจนเลือดไหลอาบ แต่เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย อคินทร์รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกระชากประตูจนมันหลุดออก ร่างสูงโผเข้าไปโอบอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของรินรดาออกมากอดแนบอกอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับเธอกำลังจะสลายหายไปในอากาศ "คุณ... อคินทร์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมลอดผ่านริมฝีปากที่สั่นเทาของรินรดา เปลือกตาบางขยับเปิดขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่เปรอะเปื้อนทั้งน้ำตาและหยาดเหงื่อ มันเป็นภาพที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจคนนี้ "ฉันอยู่นี่แล้วริน ฉันอยู่นี่... เธอจะไม่เป็นอะไรทั้งนั้น สัญญาณชีพรอดปลอดภัยกับฉันนะที่รัก" อคินทร์พร่ำบอกเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตหลั่งรินออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขาแนบแก้มของตนเองลงกับขมับชื้นเหงื่อและเลือดของเธอ ถ่ายทอดความอบอุ่นและแรงปรารถนาทั้งหมดที่มีเพื่อยื้อรั้งชีวิตเธอไว้ "ลีโอ... ลูก..." รินรดากัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดระบมไปทั่วสรรพางค์กาย ห่วงหาอาทิตย์ดวงน้อยที่เป็นแก้วตาดวงใจยิ่งกว่าสิ่งใด "ลูกปลอดภัย... ฉันให้คนดูแลอย่างดีแล้ว ริน... เชื่อใจฉันนะ เธอต้องอยู่เพื่อลูก และเพื่อฉัน... ฉันขอร้อง" อคินทร์ก้มลงกดจูบลงบนหน้าผากมนที่เปื้อนคราบเลือดอย่างไม่นึกรังเกียจ ริมฝีปากของเขาสั่นระริกขณะที่ความรู้สึกผิดและการไถ่บาปหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในจูบนั้น มันไม่ใช่จูบแห่งความเร่าร้อนสวาทดังเช่นในอดีต แต่มันคือจูบแห่งการวิงวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้เมตตาต่อผู้หญิงคนนี้ ความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาคู่คมที่แดงก่ำและหยดน้ำตาที่ร่วง Lผะเผาะลงบนแก้มของเธอ ทำให้กำแพงความเย็นชาที่รินรดาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลง ความเจ็บปวดจากอุบัติเหตุกลายเป็นเรื่องรอง เมื่อหัวใจสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยอันบริสุทธิ์ที่อคินทร์มอบให้ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังแว่วเข้ามาใกล้ พร้อมกับแสงไฟกะพริบสีแดงฉานสาดส่อง ทว่าอคินทร์ยังคงกอดกระชับร่างของรินรดาไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาปล่อยมือ เธอก็จะหลุดลอยหายไปจากโลกใบนี้ชั่วนิรันดร์ เมื่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยเข้ามาช่วยเหลือนำตัวรินรดาขึ้นเปลสนาม อคินทร์ก้าวตามขึ้นรถพยาบาลไปอย่างไม่ยอมห่าง มือหนายังคงกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้ตลอดทาง สายตาคมกริบมองใบหน้าซีดเซียวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถูกชำระล้างด้วยหยาดน้ำตาและความหวาดกลัวต่อการสูญเสีย จนตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า เงินทอง อำนาจ และชื่อเสียงทั้งหมดบนโลกใบนี้ไม่มีค่าอันใดเลย หากไม่มีรอยยิ้มและอ้อมกอดของสองแม่ลูก ตลอดการเดินทาง อคินทร์ก้มลงกระซิบคำว่ารักข้างหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในขณะที่เขากำลังคิดว่าปาฏิหาริย์และโอกาสครั้งที่สองกำลังจะมาเยือน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูตรของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในรถพยาบาล หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่เป็น "คนสนิท" และข้อความแจ้งเตือนด่วนจากระบบรักษาความปลอดภัยที่คฤหาสน์... "นายครับ! แย่แล้วครับ... คุณเมธาวีแอบลักพาตัวคุณน้องลีโอออกไปจากโรงเรียนอนุบาลแล้วครับ ตอนนี้เรากำลังตามรอยรถของเธอ แต่เส้นมุ่งหน้าออกนอกเมือง..." หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงของอคินทร์หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายไม่ได้จบลงแค่บนท้องถนนสายนี้ค่ะ! ชฎาพรายไวน์แดง