โอกาสครั้งที่สอง

กลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับที่รินรดาเพิ่งจิบเคล้าไปกับรสชาติความขมปร่าบนปลายลิ้น มิอาจเทียบเคียงกับความขมขื่นที่อัดแน่นอยู่ในทรวงอกของอคินทร์ได้เลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างกายเธอ พื้นพรมหนานุ่มในห้องรับรองส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูแทบไม่ช่วยซับความเจ็บปวดที่หัวเข่าของเขา สองมือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่พยายามจะดึงหลบ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตาคมปลาบที่มองตรงมา ทว่าแววตาคู่นั้นในยามนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวทนาต่อตนเองและความเว้าวอนที่ถูกกักขังไว้ด้วยสำนึกผิดอันหนักอึ้ง "ริน... ผมขอโอกาสอีกครั้ง" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนแทบขาดห้วง อคินทร์ไม่เคยอ้อนวอนผู้ใดในชีวิต แต่วันนี้ศักดิ์ศรีทั้งหมดของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย รินรดากวาดสายตามองร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าคมสัน หนวดเคราที่ไม่ได้โกนจนขึ้นเขียวจางๆ และรอยคล้ำใต้ดวงตาที่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมาหลายคืน ภาพของอคินทร์ผู้เพอร์เฟกต์ในอดีตมลายหายไป เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวให้ความพินาศของตัวเอง เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความเมตตาจากเธอ "คุณเคยบอกว่าน้ำตาของฉันไม่มีค่าพอจะแลกกับความรำคาญของคุณค่ะ, คุณอคินทร์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อสด "แล้วทำไมวันนี้... ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจฉันถึงต้องมาทำท่าทางน่าสมเพชแบบนี้ด้วยล่ะคะ?" "เพราะผมมันโง่..." อคินทร์กระซิบ ยอมรับความจริงที่เจ็บปวดที่สุดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือที่กุมมือเธอไว้บีบกระชับแน่นขึ้นอย่างระคนอ้อนวอน "ผมโง่เง่าที่มองไม่เห็นว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร จนกระทั่งวันที่บ้านหลังนี้ไม่มีเสียงหัวเราะของลีโอ และไม่มีเงาร่างของคุณ... รินครับ ผมยอมแลกทุกอย่างที่มี เพื่อให้เราได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาและปิดตายเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำยามที่เขาเคยทอดทิ้งเธอย้อนกลับมาเป็นฉากๆ แต่ทว่า ภาพความพยายามตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา—การที่เขามายืนรอรับส่งลูกชายทุกวันโดยไม่สนสายตาใคร การที่เขายอมลดอีโก้ลงมานั่งคุกเข่าขอโทษเธอท่ามกลางความหนาวเหน็บ—มันคือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่ตอกย้ำว่า... หัวใจที่ด้านชาของอคินทร์กำลังหลั่งเลือดเพื่อไถ่บาป รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาสั่นระริกยามหลบสายตาคู่นั้น ความอ่อนแอที่เคยถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่งกำลังถูกละลายด้วยความจริงใจที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายคนนี้ "ถ้าฉันยอม... คุณจะไม่มีวันทำให้ฉันกับลูกต้องร้องไห้อีกใช่ไหมคะ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับสายลม ทว่าดังก้องอยู่ในหัวใจของอคินทร์ราวกับเสียงสวรรค์ ชายหนุ่มชะงักงัน นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความระคนแปลกใจและดีใจจนแทบหยุดหายใจ ก่อนที่ความปีติยินดีจะเอ่อล้นทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำใสๆ ที่ขอบตา อคินทร์ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต อ้อมแขนที่แข็งแกร่งโอบรัดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะสลายหายไปในอากาศ "ผมสัญญา... ด้วยชีวิตของผม" อคินทร์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายคุ้นเคยที่โหยหามาแรมปี ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนื้อจนรินรดารู้สึกสะท้านวาบ ความเงียบงันในห้องกว้างถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามประสานกัน รินรดาหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินอาบแก้ม มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีอย่างยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงของหัวใจ การตัดสินใจครั้งนี้อาจเป็นทางเดินที่เต็มไปด้วยขวากหนาม แต่มันคือโอกาสครั้งที่สอง... ที่เธอยอมเสี่ยงเพื่อหัวใจตัวเองและอนาคตของลูกน้อย ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาประทับจูบซับหยาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ก่อนที่ความนุ่มนวลจะแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา รสจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงถูกถ่ายทอดผ่านเรียวปากที่บดเบียดเข้าหากันอย่างเรียกร้อง อคินทร์ประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความรักและความสำนึกผิดที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน รินรดาครางแผ่วในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบไปกับสัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยและคิดถึงทุกลมหายใจ อ้อมแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน อคินทร์พาเธอก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างที่โรยด้วยความเงียบสงบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวนอนสาดส่องกระทบเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยแรงปรารถนา ชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเพลิงถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกที่ไอร้อนจากร่างกายแผ่ซ่านออกมา อคินทร์มองสำรวจเรือนร่างของภรรยาด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาท มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างหลงใหล ทุกลัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาและการครอบครองที่รุนแรงแต่ทว่าลึกซึ้ง "ริน... คุณคือทุกลมหายใจของผม" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมหู ก่อนที่เขาจะทาบทับร่างลงมา ปิดกั้นโลกภายนอกทั้งหมดด้วยอ้อมกอดที่ร้อนระอุ บทเพลงรักอันเร่าร้อนและเปี่ยมด้วยความหมายเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะแห่งความสุขสม อคินทร์มอบสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อนเพื่อชดเชยทุกหยดน้ำตาที่เธอเคยเสียไป แรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงแต่เปี่ยมด้วยความทะนุถนอม ดึงสติของรินรดาให้ลอยคว้างไปสู่สรวงสวรรค์แห่งความเรณู ทุกหยาดหยดของความสัมพันธ์ในค่ำคืนนี้คือการประกาศิตว่า... พวกเขาได้กลับมาเป็นของกันและกันอย่างแท้จริง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ ร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกันใต้ผ้าห่มผืนหนา อคินทร์นอนตะแคงกอดภรรยาไว้แนบอก นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ รินรดายิ้มบางๆ ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของเธอเอง ความสุขที่โหยหาในที่สุดก็กลับมาเติมเต็มพื้นที่รกร้างในใจจนเต็มเปี่ยม ทว่า... ความสุขมักอยู่กับมนุษย์เราได้ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของอคินทร์สั่นครืดคราดทำลายความเงียบงัน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญก่อนเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูหน้าจอตั้งใจจะกดตัดสายทิ้ง ทว่าสายตาคมกลับสะดุดเข้ากับข้อความแจ้งเตือนทางแอปพลิเคชันลับที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางต่างประเทศ และภาพเอกสารการโอนเงินก้อนโต ข้อความปริศนาปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ: *"ยินดีด้วยนะคะที่คุณได้เมียคืน... แต่ลืมไปหรือเปล่าคะว่า 'ความลับ' อีกเรื่องที่คุณยังไม่รู้ อาจจะทำให้คุณเสียเมียกับลูกไปตลอดกาล... อ้อ ผู้หญิงคนนั้นฝากความคิดถึงมาด้วยค่ะ คุณอคินทร์"* อคินทร์ชะงักก้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความรักอันล้ำลึกบทนี้ด้วยกันนะคะ **— ชฎาพรายไวน์แดง**