วิวาห์จำยอมสู่ความรักแท้

"จดทะเบียนสมรส... แล้วเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะคะ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเจือความเว้าวอนของอคินทร์ ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จดทะเบียนสมรสเฉพาะกิจ ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทตัดเย็บประณีต ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายชัดถึงความไม่มั่นคงและความหวาดกลัว ยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตพันล้านในตลาดหุ้นเสียอีก รินรดานิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงสั่นน้อยๆ ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก มองเอกสารแผ่นบางที่เปรียบเสมือนพันธะผูกพันครั้งใหม่... พันธะที่ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยความจำยอมหรือเศษเสี้ยวความสงสารเหมือนในอดีต หากแต่หล่อหลอมด้วยหยาดน้ำตา รอยแผลเป็น และความพยายามนับครั้งไม่ถ้วนในการไถ่บาปของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่ง สามปีที่ผ่านมา... มันยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์สำหรับผู้หญิงที่ถูกผลักไสให้เดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่วันนี้ อคินทร์ในเวอร์ชันที่ยอมวางทิฐิลงแทบเท้า ยอมคุกเข่าสารภาพความโง่เขลาของตนเองต่อหน้าเธอและลูกชาย ย่อมมีค่าพอที่จะได้รับโอกาสอีกครั้ง... โอกาสที่เธอจะเป็นคนกำหนดเกมหัวใจดวงนี้ด้วยตนเอง "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ อคินทร์" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความทรงพลังจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ไม่มีเมธาวี... ไม่มีอดีตงี่เง่าของคุณมาคั่นกลางอีกแล้วใช่ไหมคะ ถ้าก้าวเข้ามาในชีวิตรินครั้งนี้ รินจะไม่ยอมให้คุณเดินออกไปง่ายๆ อีกแน่... ถ้าคุณทำร้ายรินกับลูกอีก แม้แต่เศษดินรินก็จะไม่ให้คุณเหยียบ" อคินทร์สาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงข้างกายเธอบนพรมราคาแพง สองมือหนากุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ค่อยๆ อุ่นขึ้นจากการบีบกระชับอย่างมั่นคง ดวงตาคมกริบคู่นั้นคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสที่ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยหลั่งให้ใครนอกจากเธอกับลูก "ผมสาบานด้วยวิญญาณของผม... รินรดา" เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "ทุกวินาทีที่ผมเคยโง่เขลาและมองข้ามคุณ มันคือการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุดในชีวิตผมแล้ว ต่อจากนี้ไป ทุกลมหายใจของอคินทร์คนนี้มีไว้เพื่อบูชาความรักของคุณกับลูก... โปรดให้อภัยผู้ชายเลวๆ คนนี้ และให้ผมได้ทำหน้าที่สามีที่ดีที่สุดในชีวิตคุณเถอะนะครับ" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่ม รินรดากลั้นความรู้สึกอิ่มเอมใจไว้ไม่ไหว ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินผ่านแก้มเนียน ก่อนที่เธอจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นสำคัญด้วยความเต็มใจอย่างที่สุด เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นจากมุมห้อง "เย้! ปะป๊ากับหม่าม้าแต่งงานกันอีกรอบแล้ว น้องลีโอจะมีน้องสาวไหมครับ?" อคินทร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มเด็กชายตัวน้อยเข้าสู่อ้อมแขน สบตากับภรรยาป้ายแดงที่เพิ่งจรดนามสกุลเดียวกันอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความสุขที่รอคอยการชดเชยอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองวิวาห์รอบสองนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น --- แสงเทียนสีส้มอ่อนทอประกายระยิบระยับขับเน้นบรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ที่ถูกจัดแต่งใหม่ด้วยดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์กลิ่นหอมละมุน กลีบกุหลาบถูกโปรยรายทางยาวจากประตูจนถึงเตียงนอนกว้าง รินรดายืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในชุดนอนผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงเนื้อนุ่มแนบไปกับสรีระอ้อนแอ้นที่ผ่านการมีลูกมาแล้วครั้งหนึ่งแต่มันกลับเย้ายวนใจเกินต้านทาน เส้นผมสีดำสนิทสลวยเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่า สะท้อนแสงไฟวับแวมชวนให้ลมหายใจสะดุด อคินทร์ที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมเข้มดั่งนักล่าถูกตรึงไว้กับภาพตรงหน้า ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เคยถูกสะกดกลั้นไว้ตลอดสามปีระเบิดออกราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ สองแขนแข็งแรงตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น ฝังใบหน้าคมคายลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหามาเนิ่นนานจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อน "คุณสวยเหลือเกิน... ริน" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมใบหู ก่อนที่เรียวปากร้อนจะกดจູບหนักหน่วงลงที่ลาดไหล่เนียน ไล่เรื่อยขึ้นมาจนถึงต้นคอระหง ทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ "อื้อ... อคินทร์ ใจร้อนจริงนะคะ..." เสียงหวานประท้วงเบาๆ เมื่อมือซนเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าบางเบา "ผมรอวันนี้มาสามปีแล้วริน... สามปีที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น" อคินทร์พลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผยไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองใดๆ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่คลั่งไคล้ภรรยาของตนเองจนแทบคลั่ง ริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาบดKขยี้กลีบปากอิ่มสีระเรื่ออย่างดูดดื่ม เร่าร้อน และเว้าวอน รินรดาส่งเสียงครางอือในลำคอ ตอบรับสัมผัสอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความหมายใหม่ ลิ้นร้อนเกเกี่ยวตักตวงความหวานล้ำจนห้องทั้งห้องร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา จิกปลายนิ้วลงกับเส้นผมสีเข้มเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ ชุดนอนผ้าไหมสีแดงหลุดร่วงลงกองกับพื้นอย่างไร้ความหมาย เมื่ออคินทร์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้ววางลงบนเตียงนอนนุ่มกว้าง ร่างสูงทาบทับลงมาประดุจแม่เหล็กแรงดึงดูดสูง สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ไปทุกอณูผิว ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาให้พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด บทเพลงรักแห่งการไถ่บาปและการเริ่มต้นใหม่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึก เสียงครางหวานหู และอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้ใครแยกพวกเขาออกจากกันได้อีกตลอดกาล ความสุขสมอันล้ำลึกและเร่าร้อนถักทอเป็นพันธะสวาทที่แนบแน่น หลอมรวมวิญญาณและร่างกายของทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ... เป็นค่ำคืนที่ยาวนาน หอมหวาน และเปี่ยมล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปิติ --- ยามรุ่งอรุณของวันใหม่ แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน รินรดากระพริบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบาย ร่างกายเปลือยเปล่าถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าห่มผืนหนา อคินทร์ยังคงหลับสนิทอยู่เคียงข้าง วงแขนแข็งแรงยังคงโอบกอดเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน รินรดายิ้มบางๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ปลุกสามี แล้วลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงห้อง ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเสียบไว้ใต้ประตูกระจกห้องนอนอย่างเงียบเชเชียบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เธอก้มลงหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาพลิกดู หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจประหลาด มือบางแกะผนึกซองออกอย่างช้าๆ แล้วดึงกระดาษปึกหนึ่งออกมาอ่าน ภาพถ่ายหลายใบและเอกสารรายงานทางการแพทย์หล่นกระจายลงบนพื้นระเบียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อข้อความในเอกสารและภาพถ่ายใบสุดท้ายระบุชัดเจนถึงเรื่องราว... ที่อคินทร์จงใจปกปิดเธอไว้ตลอดสามปีเต็ม! "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกัน..." รินรดากลั้นหายใจ มือสั่นเทาจนแทบถือกระดาษไม่อยู่ เมื่อความจริงอันมืดดำกำลังจะพังทลายวิวาห์หวานชื่นนี้ลงในพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ — ชฎาพรายไวน์แดง