รอยร้าวที่ยากจะประสาน

เสียงถอนหายใจยาวนานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของรินรดา มันหนักอึ้งราวกับแบกรับก้อนหินผาไว้ทั้งดวงใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจมีใครสั่นคลอนได้ โดยเฉพาะเมื่อสายตาคู่นั้นกวาดมองผ่านกระจกใสของห้องนั่งเล่น ไปยังร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบกำลังหัวเราะคิกคักขณะต่อตัวต่อเลโก้ร่วมกับพี่เลี้ยงอย่างมีความสุข “คุณรินคะ ทางนั้นติดต่อมาอีกแล้วค่ะ แจ้งว่าคุณอคินทร์ยืนยันจะขอพบคุณลีโอให้ได้ในบ่ายวันนี้ และ… เขาบอกว่าถ้าคุณไม่ยอมพาแกไป เขาจะเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเองค่ะ” เสียงกระซิบอย่างกังวลใจของแม่บ้านคนสนิทดังขึ้นเบาๆ แต่รินรดากลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวบางยกขึ้นกอดอก ปลายนิ้วจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเองเบาๆ เพื่อเตือนสติว่าผู้หญิงที่เคยอ่อนแอคนนั้นได้ตายไปพร้อมกับน้ำตาหยดสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อนแล้ว “ปล่อยให้เขามาค่ะ” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย “แต่จำไว้ว่า ประตูบ้านหลังนี้จะไม่เปิดต้อนรับเขาอย่างเด็ดขาด… ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเป็นอคินทร์ หรือแม้แต่เมธาวี เข้ามาทำลายเกราะคุ้มกันอันบริสุทธิ์ของลูกชายฉันเป็นอันขาด” ความเจ็บปวดในอดีตยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ ราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย วันเวลาที่เธอต้องอุ้มท้องโตๆ เคว้งคว้างเผชิญหน้ากับความเย็นชาและการดูถูกเหยียดหยามจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี สิ่งเหล่านั้นคือบทเรียนราคาแพงที่สอนให้รินรดารู้ว่า ความรักอย่างเดียวมันไม่เพียงพอที่จะค้ำจุนชีวิตคู่ได้ หากอีกฝ่ายเห็นค่าเธอก็ต่อเมื่อสายไปเสียแล้ว ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังพยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องหัวใจของตัวเองและลูกน้อย อคินทร์ในยามนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มผู้หลงทางในเขาวงกตแห่งความสำนึกผิด ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเวิ้งว้างว่างเปล่า ภาพถ่ายใบเล็กๆ ของเด็กชายลีโอที่เขาแอบให้คนสืบหาและได้มาครอบครอง กลายเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจอันแห้งผากของเขาในทุกค่ำคืน รอยยิ้มของเด็กชายที่มีโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เป๊ะ ยิ่งตอกย้ำความโง่เขลาของตนเองในอดีตอย่างสาสม รถยนต์คันหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดสนิทนิ่งที่หน้าประตูรั้วบ้านของรินรดา อคินทร์ก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ สูทเนื้อดีถูกถอดโยนไว้เบาะหลัง เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกพับแขนขึ้นลวกๆ สะท้อนความกระวนกระวายใจที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เขารู้ดีว่ารินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาจะใช้อำนาจหรือคำพูดเฉยชาบีบน้ำตาได้อีกต่อไป เธอกลายเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะข่วนทุกคนที่เข้ามาทำร้ายลูกน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเขาที่จะไถ่บาปลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย “คุณรินรดาครับ ผมรู้ว่าคุณโกรธผม… แต่โปรดให้โอกาสผมได้พบหน้าลูก ได้กอดเขาสักครั้งเถอะนะครับ” อคินทร์เอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะก้าวเท้าเข้าใกล้ประรั้วบ้าน ทว่าสิ่งที่รอเขาอยู่กลับไม่ใช่เสียงตอบรับจากเจ้าของบ้าน แต่เป็นความเงียบงันและสายตาคมกราบของรินรดาที่ยืนรออยู่หลังบานกระจกใสด้วยท่าทีที่แข็งกรวดราวกับกำแพงเหล็ก บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองถูกคั่นกลางด้วยระยะทางเพียงไม่กี่เมตร แต่มันกลับยาวนานราวกับกั้นด้วยมหาสมุทรแห่งความผิดบาปที่อคินทร์เป็นคนขุดขึ้นมาเอง รินรดามองดูอดีตสามีที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับดูโรยราลงไปถนัดตาจากความทุกข์ทรมาน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเธอสั่นคลอนเลยสักนิด “กลับไปซะค่ะคุณอคินทร์” เสียงหวานกังสดาลเอ่ยผ่านเครื่องอินเตอร์คอมหน้าบ้าน น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่เพิ่งตื่นจากความฝัน… และที่สำคัญ ลูกของฉันไม่มีพ่อค่ะ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ทำให้อคินทร์ถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ประเดประดาเข้ามาจนจุกแน่นในอก เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษเป็นร้อยเป็นพันครั้ง อยากจะคุกเข่าลงตรงหน้าเพื่อขออภัยในความโง่เขลาเบาปัญญาของตนเอง แต่ทว่า… ก่อนที่อคินทร์จะได้เอื้อnเอ่นคำใดออกมาเพื่อยื้อเวลา สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกำลังวิ่งดุ๊กๆ เข้าไปสวมกอดเอวของรินรดาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยถามมารดาด้วยความสงสัย “คุณแม่ครับ ใครมาเหรอครับ ทำไมหน้าตาดูดุจังเลยล่ะครับ” หัวใจของอคินทร์กระตุกวูบ ภาพตรงหน้าสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทอย่างชัดเจน รินรดารีบย่อตัวลงโอบกอดลูกชายเข้าแนบอกทันที พร้อมกับใช้สายตาดุดันตาดขวางมองมาที่เขาผ่านช่องรั้ว ราวกับต้องการประกาศิตเด็ดขาดว่าห้ามใครแตะต้องดวงใจดวงนี้เด็ดขาด อคินทร์ยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ทว่าในวินาทีที่เด็กชายลีโอหันกลับมามองสบตาเข้ากับเขาพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ… และรอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กน้อยก็แย้มขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับสายใยเลือดในกายกำลังเรียกหาผู้เป็นพ่อโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ รินรดาสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัว รีบคว้ามือเล็กๆ ของลูกชายแล้วอุ้มขึ้นแนบอก หันหลังเตรียมจะเดินหนีเข้าบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีอีก “ริน! เดี๋ยวสิริน!” อคินทร์ตะโกนเรียกชื่อเธอสุดเสียง ก้าวเท้าพุ่งเข้าหาประตูรั้วด้วยความลนลาน มือหนาคว้าจับซี่กรงเหล็กไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังที่เอ่อล้น “คุณจะเกลียดผม จะลงโทษผมยังไงก็ได้… แต่ริน… อย่าตัดขาดสิทธิ์ความเป็นพ่อของผมเลยนะ!” รินรดาร่างกายชะงักกึกอยู่ที่หน้าประตูบ้าน มือที่โอบกอดลูกชายสั่นเทาเล็กน้อย เธอหลับตาลงช้าๆ เพื่อกลั้นความอ่อนแอที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่แข็งกรวดและเด็ดเดี่ยวที่สุดในชีวิต “สิทธิ์นั้น… คุณเป็นคนโยนมันทิ้งไปเองตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะผลักไสเราสองแม่ลูกแล้วค่ะคุณอคินทร์ และจำไว้… อย่าหวังว่าความพยายามตื้นเขินแค่นี้ จะซื้อความสุขของลูกฉันคืนมาได้!” สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็ก้าวฉับๆ อุ้มลูกชายหายลับเข้าไปในตัวบ้าน ปิดประตูใส่หน้าเขาเสียงดังสนั่น ทิ้งให้อคินทร์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความเจ็บปวดที่กัดกินขั้วหัวใจอย่างสาสม ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังกลับด้วยความหมดอาตายากอยากนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน… เมธาวี “คุณอคินทร์คะ… ฉันมีข่าวสำคัญเกี่ยวกับลูกของคุณ… และความจริงที่คุณไม่มีวันคาดคิดค่ะ” เสียงปลายสายกระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ชวนให้สันหลังวาบหวิว และมันคือหมัดฮุกสุดท้ายที่ดึงอคินทร์ให้ดำดิ่งลงสู่เกมอันตรายที่เขาไม่มีทางถอนตัวได้อีกต่อไป… ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง -