การสารภาพบาป

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงผสมกับเสียงเม็ดฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องรับแขก ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนกอดอก แว่นตากรอบบางที่เธอสวมไว้เพื่ออำพรางความอ่อนล้า ไม่สามารถซ่อนประกายความแข็งกร้าวและเยียบเย็นในดวงตาคู่นั้นได้เลย เธอมองร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ที่ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไม่นึกฝัน อดีตประธานหนุ่มผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความเย่อหยิ่ง ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งตอนที่เธออุ้มท้องเดินออกจากชีวิตเขาด้วยความชอกช้ำ เขายังทำเพียงแค่ปรายตามองด้วยความสมเพช แต่วินาทีนี้... อคินทร์ในยามนี้ เหลือเพียงเศษซากของความภาคภูมิใจ "ลุกขึ้นเถอะค่ะคุณอคินทร์" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง ราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมพัด ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "การกระทำแบบนี้ไม่ได้ทำให้สิ่งที่คุณทำลายไปตลอดสามปีที่ผ่านมา มันกลับคืนมาได้หรอกนะคะ" "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่า สั่นระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือหนาที่เคยใช้เซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาล บัดนี้กำลังสั่นเทาขณะเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับตระหนักดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายนิ้วของเธอด้วยซ้ำ "ผมรู้... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะหาคำแก้ตัวใดๆ มาลบล้าง" "ถ้าสำนึกได้ ทำไมถึงเพิ่งมาพูดตอนนี้ล่ะคะ?" เธอย้อนถาม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าเวทนา "วันที่ฉันร้องขอความเห็นใจ วันที่คุณโยนใบหย่าใส่หน้าพร้อมกับคำดูถูกเหยียดหยามว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงเกาะคุณกิน วันนั้น... คุณอยู่ที่ไหนคะคุณอคินทร์?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลฉกรรจ์ในอดีต อคินทร์หลับตาลงแน่น หยาดน้ำลูกผู้ชายไหลรินผ่านสันจรามคมคายอย่างไร้การควบคุม ความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันกัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลายในทุกค่ำคืน ตั้งแต่วันที่รู้ความจริง วันที่ได้เห็นรอยแผลเป็นในใจของอดีตภรรยา และวันที่ได้รู้ว่าเขามีโซ่ทองคล้องใจเป็นเด็กชายวัยสามขวบที่ถอดแบบความดื้อรั้นและดวงตากลมโตมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน "ผมมันโง่..." เขาเค้นเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก หน้าผากกว้างแนบลงกับหลังมือตัวเองที่กำแน่นบนพื้นพรม "ผมปล่อยให้ความเย็นชาและความทะนงตนมาบังตา ผมคิดว่าการหาเงินมาให้คุณใช้คือการทำหน้าที่สามีที่ดี โดยไม่เคยสนใจเลยว่าหัวใจของคุณมันแห้งเหี่ยวแค่ไหน... ริน ผมขอร้อง ให้โอกาสผมได้ไถ่บาปเถอะนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อและสามีที่ถูกต้องสักครั้งในชีวิต" รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไป เธอไม่อนุญาตให้อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับไว้ลำพังในวันที่อุ้มท้องโตหนีตายจากเงื้อมมือของเมธาวีและครอบครัวของเขา มันหล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า "สายไปแล้วค่ะ" เธอกล่าวคำนี้ออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ความรักที่ฉันมีให้คุณ มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกเชื่อผู้หญิงคนนั้นมากกว่าภรรยาตัวเองแล้วค่ะคุณอคินทร์ สิ่งเดียวที่คุณยังมีสิทธิ์ในตอนนี้... คือการเป็นพ่อของลูก แต่ไม่ใช่สามีของฉัน" ประโยคนั้นราวกระบองเหล็กฟาดเข้าที่ท้ายทอยของอคินทร์จนมึนงง เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแว่นตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความวิงวอน เขายอมรับไม่ได้กับการถูกตัดออกจากชีวิตของเธอในฐานะ "สามี" เพราะตอนนี้เขาตระหนักดีแล้วว่า รินรดากลายเป็นลมหายใจเดียวของเขาไปเสียแล้ว "ไม่... ริน คุณจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้ว" อคินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร่าร้อนที่ถูกอัดอั้นมานาน ร่างสูงโอบกอดเอวบางไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการครอบครอง แม้รินรดาจะพยายามขัดขืนและทุบตีอกแกร่งเพื่อผลักไส "ปล่อยนะ! คุณอคินทร์ บ้าอำนาจเหรอคะ ถึงได้ทำแบบนี้!" เธอตวาดเสียง, ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธ "ใช่... ผมมันบ้าไปแล้ว!" เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอสะท้าน "ผมบ้าเพราะรักคุณ บ้าเพราะขาดคุณไม่ได้... ริน ได้โปรด มองตาผม มองลึกเข้ามาแล้วบอกผมซิ ว่าตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยรู้สึกอะไรกับผมเลยสักนิดเดียวจริงๆ เหรอ?" สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่ไล้ไปตามกรอบหน้าผากลงมายังคางมน ทำให้ร่างของรินรดาชาหนึบไปหมด กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยซบแนบอกในยามค่ำคืน ปลุกเร้าความทรงจำอันตรายที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ ความโหยหาที่แอบซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา กำลังพังทลายลงทีละน้อยภายใต้แรงกดดันอันเร่าร้อนของเขา อคินทร์ไม่รอให้เธอได้ตั้งสติ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดKขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจและโหยหา จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและดื้อรั้น ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวาน ละมุนละไม และเว้าวอน รสชาติของความผิดบาป น้ำตา และความรักที่ยังไม่เคยจางหาย ผสมผสานกันในโพรงปากจนลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ทว่ามือหนากลับประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวยไปตามแรงอารมณ์ที่พรั่งพรู ความเจ็บปวดในอดีตถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่ลุกโชนขึ้นท่ามกลางค่ำคืนอันเหน็บหนาว เขาลากไล้ริมฝีปากลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนเธอกลั้นเสียงครางประท้วงแทบไม่ไหว มือเรียวที่เคยทุบตีอกเขา เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ทำให้หัวใจสองดวงที่เคยแตกสลาย กลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด อคินทร์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย รินรดาผวากอดรอบคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตมองสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความต้องการและความรักที่ล้นปรี่ เขาพาเธอเดินไปยังโซฟาตัวยาว ก่อนจะวางเธอลงอย่างทะนุถนอมราวกับเธอคือแก้วตาด้วงใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันลึกซึ้งและหยาดน้ำตาแห่งการไถ่บาป ทว่า... ในวินาทีที่อคินทร์กำลังจะโน้มตัวลงมาประทับรอยจูบซ้ำลงบนเรียวปากของเธออีกครั้ง เพื่อยืนยันคำว่า "เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม" เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงเล็กใสของโซ่ทองคล้องใจที่ตะโกนเรียกเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่ฮะ! คุณพ่ออยู่ข้างในหรือเปล่า? คุณป้าเมธาวี... พาใครก็ไม่รู้มาที่บ้านเราฮะ!" ร่างของอคินทร์และรินรดาแข็งค้างราวกับถูกสาปในทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง -