แผนตามล่าเมียคืน

"ดิฉันต้องขออภัยคุณอคินทร์ด้วยนะคะ แต่ดูเหมือนว่าโปรเจกต์นี้บริษัทเราจะรับพิจารณาแค่ดีลที่ผ่านการคัดเลือกแล้วเท่านั้น ไม่ทราบว่าคุณมีนัดหมายไว้ล่วงหน้ากับทางผู้จัดการฝ่ายขายหรือเปล่าคะ?" เสียงหวานทว่าราบเรียบของรินรดาดังขึ้นขณะที่เธอยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานสีขาวสะอาดตา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองใบหน้าคมสันที่เธอเคยคุ้นเคยอย่างเหลือเกินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... ไม่มีร่องรอยของความโหยหา มีเพียงกำแพงน้ำแข็งที่สูงตระหง่านกั้นระหว่างเขากับเธอ อคินทร์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างสุภาพเยือกเย็น มือหนาในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเบาๆ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอจำได้แม่นในอดีตลอยมาแตะจมูก ราวกับจะย้ำเตือนถึงคืนวันที่เธอเคยซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดนั้นด้วยความรักที่ไร้ค่า "คนระดับผม ไม่จำเป็นต้องนัดล่วงหน้าหรอกครับ ถ้าหากว่าผมเป็น 'เจ้าของ' โปรเจกต์ที่บริษัทคุณกำลังแย่งชิงอยู่" เขาจงใจทิ้งช่วงเสียงต่ำ "หรือว่าคุณรินรดาไม่สะดวกใจที่จะร่วมงานกับ 'ลูกค้า' ที่อาจจะเปลี่ยนอนาคตของบริษัทคุณได้เพียงแค่เซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นเดียว?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อธุรกิจ... เธอรู้ดี ตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งเธอไปเพื่อผู้หญิงอีกคน เขาก็ไม่เคยสนใจบริษัทเล็กๆ หรือความเป็นไปของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมวันนี้ถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ในออฟฟิศที่เธอใช้สร้างชีวิตใหม่ให้กับลูกชาย "บริษัทเราทำงานตามระบบค่ะคุณอคินทร์ ถ้าคุณต้องการดีลงานอย่างมืออาชีพ รบกวนติดต่อไปที่หน้าเคาน์เตอร์นะคะ" เธอผายมือไปยังประตูเชิงขับไล่ อคินทร์ไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง ซ้ำยังโน้มตัวลงมาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวพินิจใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียด ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำจนคนฟังขนลุกซู่ "ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่า ที่คุณพยายามผลักไสผม เป็นเพราะเรื่องงาน... หรือเป็นเพราะคุณมีอะไรที่ต้อง 'ซ่อน' ไว้จากผมกันแน่ รินรดา" ในห้องทำงานที่เงียบงัน หัวใจของรินรดาสั่นระรัวราวกับกลองรบ เธอต้องเข้มแข็ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำได้เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ความรักที่เคยมีให้มันตายไปตั้งแต่วันที่เขาโยนใบหย่าใส่หน้าเธอแล้ว "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปประชุมต่อนะคะ" เธอตัดบทพลางรีบหยิบแฟ้มงานเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้อคินทร์ยืนอยู่ที่เดิมด้วยแววตาวาวโรจน์ที่คาดเดาไม่ได้ ... ยามเย็นที่สวนสาธารณะใกล้บ้านพัก บรรยากาศแสนอบอุ่นเข้าปกคลุม รินรดากำลังนั่งย่อตัวลงกอดน้องลีโอที่กำลังวิ่งซุกซนอยู่บนพื้นหญ้า เด็กน้อยมีใบหน้าที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่ออย่างไม่ผิดเพี้ยน ทั้งคิ้วเข้มดวงตาเรียวสวย และจมูกโด่งรั้นที่ดูดื้อรั้นแต่น่าเอ็นดู "หม่ามี้ครับ วันนี้ลีโออยากกินพาสต้าฝีมือหม่ามี้จังเลย" ลีโอเอียงคอถาม มือเล็กๆ ยื่นไปลูบแก้มมารดาอย่างออดอ้อน รินรดาหัวเราะออกมาอย่างสดใส ความเหนื่อยล้าจากเรื่องงานมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นดวงตาใสซื่อของลูกชาย "ได้สิคะเจ้าตัวแสบ เดี๋ยวเราไปซื้อวัตถุดิบที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกันนะ แล้วลีโอต้องช่วยหม่ามี้ล้างผักด้วยตกลงไหมคะ?" "ตกลงครับ! ลีโอจะเป็นเชฟผู้ช่วยที่เก่งที่สุดในโลกเลย!" เด็กน้อยตะโกนพลางกระโดดโลดเต้น ภาพสองแม่ลูกที่หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุขอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ อคินทร์ที่สะกดรอยตามมาตลอดทางใจสั่นรัวจนแทบหยุดเต้น เขาเห็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยยิ้มให้เขา... เห็นท่าทางที่ดูมีความสุขล้นเหลือโดยไม่ต้องมีเขาอยู่ในวงจรชีวิต เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้า แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ลีโอเกิดสะดุดก้อนหินล้มลงเล็กน้อยจนเข่าถลอก รินรดารีบพุ่งเข้าไปกอดปลอบลูกชายด้วยความตกใจ พร้อมกับเสียงที่ดังแว่วมาตามลม "ไม่เป็นไรนะลูกรัก ของหม่ามี้... พ่อของหนูไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แต่หม่ามี้จะปกป้องหนูด้วยชีวิตของหม่ามี้เองนะ" คำว่า 'พ่อของหนู' กระแทกเข้ากลางใจของอคินทร์อย่างรุนแรง เขากำลังจะก้าวออกไปเพื่อเผยตัว แต่สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเป้ใบเล็กของเด็กน้อยที่ตกอยู่บนพื้น แผ่นกระดาษบางอย่างหลุดออกมาจากช่องกระเป๋าที่ปิดไม่สนิท มันเป็นผลการตรวจสุขภาพประจำปีของเด็กชาย ซึ่งระบุชื่อบิดาที่เว้นว่างไว้... แต่ตรงช่อง 'กรุ๊ปเลือด' นั้น ชัดเจนจนทำให้เลือดในกายของอคินทร์เย็นเยียบ โอ-เนกาทีฟ (O Negative) กรุ๊ปเลือดที่หายาก... กรุ๊ปเลือดเดียวกับเขาที่เขาไม่เคยบอกใคร อคินทร์ชะงักงัน มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? เด็กชายที่ดูร่าเริงและชาญฉลาดคนนั้น คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดสามปี! ความโกรธแค้น ความสับสน และความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนอกแทบระเบิด ในวินาทีที่เขาตัดสินใจจะพุ่งเข้าไปหาทั้งคู่ รถคันหรูของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ขับมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าสวน... เมธาวี ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา 'ครอบครัว' นั้นอย่างถือวิสาสะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นทวงคืนของอคินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ชฎาพรายไวน์แดง