การกลับมาพบกันโดยบังเอิญ

“ความแค้นของฉันมันยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ อย่าเพิ่งมั่นใจไปเลยค่ะคุณอคินทร์” ประโยคทิ้งท้ายที่ยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของเขา แม้เวลาจะผ่านไปหลายวัน แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ราวกับว่ารินรดาเพิ่งจะเดินผ่านเขาไปเมื่อวินาทีก่อน อคินทร์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยืนเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ของห้องประชุมชั้น 40 เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหยิบเอกสารโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องไปตรวจงานในวันนี้ขึ้นมา เป้าหมายของเขาคือร้านกาแฟชื่อดังในย่านธุรกิจใจกลางเมือง ซึ่งเป็นหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ที่บริษัทเขากำลังประเมินเพื่อเข้าซื้อกิจการ ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล ทว่าทันทีที่ผลักบานประตูกระจกเข้าไป เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกังวานกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ในมุมที่เงียบสงบที่สุดของร้าน... หญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีครีมดูอ่อนหวานทว่าแฝงไปด้วยความสง่างามที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดมุมปากให้เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มที่เธอส่งให้เด็กคนนั้นเป็นรอยยิ้มที่เขาโหยหามาตลอดสามปี รอยยิ้มที่ไม่เคยมีให้เขาแม้แต่ครั้งเดียวในวันที่เรายังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน อคินทร์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มนั่น ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงาในวัยเยาว์ ความรู้สึกผิดที่เขากดทับเอาไว้พุ่งทะยานขึ้นมาจนจุกอยู่ที่อก มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “มี้ครับ... ลีโออยากกินช็อกโกแลตเพิ่ม” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “ทานเยอะไม่ได้นะคะคนเก่ง เดี๋ยวฟันผุหมดพอดี ลีโอต้องเป็นเด็กดีมี้ถึงจะยอมนะคะ” คำว่า 'มี้' กระแทกเข้ากลางใจของอคินทร์อย่างจัง ราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบลงที่กลางอก ความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดตีแผ่ชัดเจนตรงหน้า... ลูก... เขามีลูกชายกับผู้หญิงที่เขาทอดทิ้งให้เผชิญความโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหา แรงดึงดูดบางอย่างทำให้รินรดาเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอปะทะเข้ากับสายตาของเขาโดยบังเอิญ รอยยิ้มที่เธอมอบให้ลูกชายเมื่อครู่หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความเรียบเฉยอันเย็นเยียบที่แผ่รังสีของความเย็นชามาถึงเขา อคินทร์เดินตรงดิ่งเข้าไปหาโต๊ะนั้นราวกับคนคุมสติไม่อยู่ เมินเฉยต่อผู้ช่วยส่วนตัวที่เดินตามหลังมา “ริน... นั่นใช่ลูกของผมหรือเปล่า?” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่รินรดาเพียงแค่วางช้อนลงช้าๆ พลางเช็ดมือด้วยกระดาษทิชชูอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่กลับส่งสายตาเหยียดหยามมองเขาราวกับเขาสเป็นเพียงขยะที่บังเอิญเดินเข้ามาเกะกะสายตา “ลูกคุณ? คุณหมายถึงเด็กที่เกิดมาโดยที่คุณไม่ได้ต้องการน่ะเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ “ในบันทึกทางกฎหมาย ลีโอมีแค่ชื่อฉันคนเดียวค่ะ เพราะฉะนั้น อย่าได้บังอาจใช้คำว่า 'พ่อ' กับเขาเลย มันน่ารังเกียจ” “ริน! ผมไม่ได้ตั้งใจ...” “อย่าค่ะ” เธอยกมือขึ้นห้ามด้วยแววตาที่แข็งกร้าว “ถ้าคุณยังมีความเป็นคนเหลืออยู่บ้าง ก็เชิญคุณไปทำหน้าที่ของคุณให้เสร็จ แล้วออกไปจากชีวิตของฉันกับลูกเสียที อย่ามาทำให้พื้นที่ส่วนตัวของเราต้องแปดเปื้อนด้วยอดีตที่โสมมของคุณอีกเลยนะคะ” รินรดาอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว อคินทร์หมุนตัวตามทันที แต่ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อมีใครบางคนมาคว้าต้นแขนเขาไว้ “อคินทร์คะ... ดูท่าทางคุณจะตื่นเต้นกับเด็กคนนี้จังนะคะ สงสัยจะไม่ได้เจอกันนานจนลืมไปแล้วว่า 'ใคร' กันแน่ที่เป็นคู่หมั้นตัวจริงของคุณ” เมธาวีเดินเข้ามาคล้องแขนเขาด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ใต้ท่าทางฉอเลาะ อคินทร์สะบัดแขนออกอย่างรุนแรง สายตายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของรินรดาที่กำลังหายลับไปจากประตูร้าน เขาไม่สนใจเมธาวีแม้แต่น้อย ในใจของเขามีเพียงคำถามเดียวที่วนเวียนไม่หยุด... เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอย่างแน่นอน แต่ทำไมรินรดาถึงได้เกลียดชังเขาได้ถึงเพียงนี้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเดินตามออกไป เมธาวีกลับหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เขา “ก่อนจะตามไปง้อเมียเก่า ฉันว่าคุณดูนี่ก่อนดีกว่านะอคินทร์... ผลตรวจ DNA ล่าสุดที่ฉันเพิ่งได้รับมา... ของ 'ลีโอ' ไงคะ” อคินทร์ชะงักค้าง มือสั่นเทาขณะรับซองเอกสารนั้นมา เขาไม่ได้สนใจสายตาของคนในร้านที่เริ่มหันมามอง เขารีบฉีกซองออกด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก กระดาษใบนั้นถูกดึงออกมาเผยให้เห็นบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ชัดเจนจนน่าใจหาย [ ผลการตรวจดีเอ็นเอ: ความสัมพันธ์ระหว่างอคินทร์... และเด็กชายลีโอ... ] รอยหยดน้ำตาที่เปื้อนลงบนกระดาษทำให้อคินทร์มือสั่นสะท้าน เขารู้สึกเหมือนลมหายใจจะขาดห้วง เมื่อผลลัพธ์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติไม่ใช่ผลเลือด... หากแต่เป็นภาพถ่ายใบเล็กที่แนบมาพร้อมกับผลตรวจ ซึ่งเป็นภาพของเมธาวีที่แอบถ่ายรินรดาในสถานพยาบาลแห่งหนึ่ง... พร้อมคำบรรยายใต้ภาพที่เขียนด้วยลายมือหยาบโลนว่า 'ถ้าอยากได้ลูกคืน ก็เตรียมใจไว้เลยว่าต้องแลกด้วยอะไรบ้าง' ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ตัวละครเหล่านี้ผ่านมรสุมที่กำลังก่อตัวขึ้นในตอนถัดไปนะคะ