เช็คเรตติ้งในสนามรบ

"ถ้าคุณยังใช้สำนวนขยะเปียกแบบนี้เขียนข่าวเปิดโปงกวินทร์ วันพรุ่งนี้สำนักข่าวของคุณคงได้ปิดกิจการเร็วกว่ากำหนดเพราะโดนฟ้องจนหมดตัวนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเจือความเย้ยหยันดังขึ้นในระยะประชิด รวินท์สะดุ้งสุดตัวจนข้อศอกเกือบกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ร่างสูงโปร่งของธันวาแทรกตัวเข้ามาในห้องพักผ่อนส่วนตัวของเซฟเฮาส์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นอายความเย็นชาและฟีโรโมนดิบเถื่อนแบบผู้ชายอกสามศอกลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนน่าหงุดหงิด รวินท์วางปากกาในมือกระแทกโต๊ะดังปัง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมแพ้ เขาถดตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอดีตเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัว ร่างกายที่แนบชิดกันจนเกินความจำเป็นทำให้รวินท์ต้องเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความเคืองขุ่น "ปากดีแบบนี้ เอาเวลาไปตรวจเช็คความปลอดภัยรอบเซฟเฮาส์ไม่ให้หนูวิ่งผ่านจะดีกว่าไหมครับ คุณธันวา" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเยาะหยันไม่แพ้กัน "งานของผม ผมรับผิดชอบเองได้ ไม่ต้องมาเดือดร้อนแทนสำนักข่าวหรอกครับ หรือว่ากลัว... กลัวว่าหลักฐานที่ผมกำลังขุดคุ้ยมันจะไปสั่นคลอน ‘ใครบางคน’ ที่คุณเคยรับใช้กันแน่ล่ะ" บรรยากาศในห้องแคบๆ พลินดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ธันวาหรี่ตาลงมองคนตรงหน้า แววตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองตั้งแต่เส้นผมหยักศกที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยลงมาถึงริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเท้ากับผนังห้อง กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างจงใจ ความใกล้ชิดนี้ทำให้รวินท์หายใจติดขัด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวอย่างไร้เหตุผลจนต้องแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า "คุณกำลังใช้อารมณ์นำเหตุผล รวินท์" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กดดันจนน่ากลัว ปลายนิ้วแกร่งเอื้อมไปแตะหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ เลื่อนดูร่างบทความที่รวินท์เขียนค้างไว้ "ข้อมูลชุดนี้ครึ่งหนึ่งเป็นสมมติฐาน อีกครึ่งหนึ่งเป็นหลักฐานที่เอาผิดกวินทร์ไม่ได้จริง คุณคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรมในหนังฮอลลีวูดหรือไง ถึงได้เอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนี้" "แล้วคุณล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าผู้ทรงธรรมที่คอยควบคุมความถูกต้องทุกอย่างบนโลกนี้รึไง!" รวินท์ปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธสะสม ปมในใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความมั่นใจถูกสะกิดจนปริแตก "คุณไม่เข้าใจหรอก... คนที่สูญเสียทุกอย่างไปเพราะความเน่าเฟะของพวกมัน มันรู้สึกยังไง! คุณเอาแต่ท่องจำกฎระเบียบบ้าบอคอแตกพวกนั้น ปล่อยให้คนชั่วลอยนวลอยู่ได้เพราะคำว่า 'หลักฐานไม่พอ' งั้นเหรอ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รวินท์หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาจนหมดเปลือก ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเย็นชาคู่นั้นไหววูบคล้ายฉายแววเจ็บปวดบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมอย่างรวดเร็ว ร่างสูงขยับเข้าประชิดเข้าไปอีกจนแทบไม่มีช่องว่าง หน้าอกกว้างแนบชิดกับแผ่นอกบาง รวินท์ผะหนีโดยสัญชาตญาณแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำเอาสติของรวินท์กระเจิงไปชั่วขณะ "ผมไม่ได้ปกป้องคนชั่ว..." เสียงกระซิบต่ำพร่าลอดไรฟันของธันวา ดังสะท้อนก้องในความเงียบ "แต่ผมกำลังปกป้อง... คนที่กำลังจะเอาตัวเข้าไปตายต่างหากล่ะครับ" รวินท์นิ่งค้างไป สมองประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน ไดอะล็อกเชือดเฉือนเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงระยะห่างที่ใกล้เกินไปและกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าที่ทำให้สติปัญญาอันเฉียบคมของนักข่าวฝีปากกล้าพังทลายลงในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นของธันวาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบอย่างแรง มือเรียวเล็กยกขึ้นหมายจะผลักอกแกร่งออกไป แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้แล้วตรึงแนบลงกับผนังเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ธันวาโน้มใบหน้าลงต่ำอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างผู้เหนือกว่า "ถ้าคุณยังดื้อดึงไม่ยอมฟังคำสั่งผม... ผมคงต้องใช้วิธีอื่นในการทำให้คุณอยู่ในโอวาทแล้วล่ะครับ รวินท์" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องแคบๆ นี้ลงอย่างไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม รวินท์สะดุ้งสุดขีด ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกธันวาให้ออกห่าง ก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่อย่างลนลานด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูห้องพักผ่อนที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงสมส่วนของสายลับภาคสนามรุ่นน้องก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลซกเต็มกรอบหน้า พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบลงทันที "หัวหน้าครับ! ระบบความปลอดภัยรอบเซฟเฮาส์ถูกเจาะ... และตอนนี้ ทีมสังหารของกวินทร์กำลังปิดล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้วครับ!" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและเคมีสุดร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะครับ