กฎสามข้อที่ไม่น่าฟัง

กลิ่นกาแฟคั่วเข้มตีขึ้นจมูกผสมกับกลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องนั่งเล่นแคบ ๆ แต่ปลอดภัยที่สุดในย่านชานเมือง กองเอกสารและฮาร์ดไดรฟ์สำรองที่รวินท์เพิ่งกู้ข้อมูลมาจากแฟลชไดรฟ์ของสายสืบที่เพิ่งเสียชีวิต ถูกกองสุมไว้บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนพนักโซฟาหนังเทียมดังขึ้นเป็นระยะ สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของอดีตเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษอย่างธันวา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมมองตรงไปยังร่างโปร่งของนักข่าวหนุ่มที่กำลังนั่งไขว่ห้าง เคี้ยวหมากฝรั่งรสมินต์ด้วยท่าทางกวนประสาท ขณะมือเรียวก็ยังคงรัวแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กคู่ใจไม่หยุด "คุณกำลังทำให้งานของผมพัง รวินท์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด รวินท์หยุดมือจากการพิมพ์ เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันทีโดยไม่มีอาการเกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยัน "พังตรงไหนครับคุณธันวา หรือพังเพราะข้อมูลในนี้มันกำลังจะชี้ไปที่บริษัทลอจิสติกส์ใต้ดินของกวินทร์ ซึ่งบังเอิญว่าเป็นลูกค้าวีไอพีที่คุณเคย... เอ้อ เคยรับจ็อบรักษาความปลอดภัยให้เมื่อสามปีก่อน?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิทก้าวเข้ามาประชิดตัวรวินท์อย่างรวดเร็ว จนคนตัวบางกว่าต้องเอนหลังพิงพนักพิง แต่ดวงตากลับยังคงสู้ยิบตา ไม่ยอมหลบสายตาคุกคามนั้นแม้แต่น้อย "อย่าล้ำเส้น" ธันวาโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าจมูกรวินท์จนใจกระตุกวูบ แต่นายเอกของเราเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "เส้นอะไรครับ เส้นที่คุณขีดขึ้นมาเองเพื่อปกป้องคนผิดงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ และเซฟเฮาส์เฮงซวยนี่ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อกักบริเวณผม!" ธันวาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหลืออด มือหนาคว้าข้อมือบางที่กำลังจะพิมพ์งานต่อเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้ถึงกับทำให้เจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด รวินท์ขมวดคิ้วสะบัดข้อมือออกทันที แต่ธันวากลับไม่ยอมปล่อยแถมยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "ฟังให้ดี นี่คือกฎสามข้อที่คุณต้องจำใส่กะโหลกไว้ ถ้ายังอยากมีลมหายใจไปเจอหน้ากวินทร์ในศาล" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก "หนึ่ง ห้ามออกนอกเขตเซฟเฮาส์นี้โดยเด็ดขาด สอง ห้ามติดต่อแหล่งข่าวผ่านมือถือส่วนตัว และสาม..." ธันวาเว้นจังหวะ ปลายสายตาคมกวาดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ห้ามเถียงผมเวลาที่ผมสั่งอะไร เข้าใจไหม?" รวินท์หัวเราะในลำคอ ดวงตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย ปากเก่งสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวอิทธิพลหรือความดุร้ายของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย "ถ้าผมทำครบทั้งสามข้อ คุณจะให้รางวัลอะไรผมล่ะครับ? หรือว่ากฎพวกนี้มันมีไว้สนองนี้ดความเผด็จการของคุณกันแน่?" คำพูดนั้นทำให้ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดกัน หัวใจของรวินท์เต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเคมีที่พุ่งพล่านจนน่าหงุดหงิดระหว่างคนทั้งสองต่างหาก ก่อนที่บรรยากาศจะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน เป็นจังหวะรหัสลับที่ไม่มีใครควรจะรู้ นอกจากคนวงในที่ธันวาไว้ใจที่สุด ธันวาสบถเบา ๆ ในลำคอ ผละตัวออกจากรวินท์อย่างรวดเร็ว ใบหน้ากลับมาเรียบสนิทเยือกเย็นดั่งเดิม นิ้วแกร่งแตะริมฝีปากเป็นเชิงสั่งให้เงียบเสียง ก่อนจะคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาเตรียมพร้อม รวินท์หน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าสถานการณ์เริ่มไม่ปกติ ชายหนุ่มร่างสูงก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตูหน้า มือข้างหนึ่งปลดล็อกกลอนช้า ๆ ขณะที่มืออีกข้างกระชับปืนมั่น ดวงตาสอดส่องผ่านตาแมว ทว่า... วินาทีที่ธันวาผลักบานประตูออกให้กว้างขึ้น ร่างของใครบางคนก็เซถลาเข้ามาด้านในด้วยสภาพสะบักสะบอม เลือดสีแดงสดไหลอาบศีรษะและเปรอะเปื้อนเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดก่อนจะหมดสติล้มพับลงตรงแทบเท้าของธันวา รวินท์อุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปดูใกล้ ๆ และเมื่อพลิกร่างของคนเจ็บให้หงายขึ้น หัวใจของนักข่าวหนุ่มก็แทบหยุดเต้น "นั่นมัน... น้องชายแท้ ๆ ของกวินทร์นี่!" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและเคมีสุดร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะครับ