สยบด้วยความฉลาด

เสียงตบโต๊ะไม้สนในสหกรณ์ประจำคอมมูนดังปังจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามสั่นระริก ชาจีนร้อนๆ กระฉ้อกออกมาเลอะขอบโต๊ะเป็นวงสีน้ำตาลเข้ม "หลินฟางเซียน! เธออย่าคิดว่ามีสามีเป็นนายทหารแล้วจะทำตัวกร่างเหนือกฎของสหกรณ์ได้นะ! น้ำสมุนไพรลดไข้ที่เธอนำมาฝากขาย มันไม่มีใบรับรองสุขอนามัยจากสถานีอนามัยอำเภอ ถ้าชาวบ้านกินกันแล้วเกิดท้องร่วงตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลซุนดังทะลุปรอท นางยืนเท้าสะเอว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนเนื้อที่แก้มสั่นกระตุก รอบกายมีชาวบ้านมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นนับสิบชีวิต เป้าหมายของซุนฮูหยินผู้น้องในวันนี้คือการดิสเครดิตสินค้า "น้ำสมุนไพรรากบัวผสมเกสรดอกเก๊กฮวยป่า" ของหลินฟางเซียน เพื่อที่ร้านขายยาต้มของบ้านตระกูลซุนจะได้ผูกขาดตลาดในคอมมูนแต่เพียงผู้เดียว ฟางเซียนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนพิงชั้นวางสินค้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย สวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มสะอาดตา รวบผมยาวเรียบร้อย ปลายศอกข้างหนึ่งท้าวบนเคาน์เตอร์ไม้ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววขบขันระคนสมเพช ชEเหลือบมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซุนซื่อถือชูไกว "พี่สะใภ้ซุน ใจเย็นๆ ก่อนสคะ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานชัดเจน กิริยาอาการเยือกเย็นตัดกับความเกรี้ยวกราดของคู่กรณีอย่างสิ้นเชิง "ท่านบอกว่าน้ำสมุนไพรของฉันไม่มีใบรับรองจากสถานีอนามัยอำเภอ... แล้วเอกสารแผ่นที่ท่านถืออยู่จนมือสั่นพับๆ นั่น ไม่ทราบว่าเป็นกระดาษหนังสือพิมพ์ห่อปลาเค็ม หรือว่าใบตรวจวิเคราะห์ที่ออกโดยนายแพทย์ใหญ่ประจำอำเภอเมื่อวานนี้กันแน่คะ?" ซุนซื่อสะดุ้งโหยง รีบหดมือกลับราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าซีดเผือกสลับแดงก่ำ นางลอบซ่อนกระดาษตราประทับสีแดงสดไว้ข้างหลังตัวอย่างลนลาน เมื่อวานนี้นางเพิ่งแอบติดสินบนเจ้าหน้าที่เสมียนเอกสารเพื่อให้เขียนใบเตือนปลอมๆ นี้ขึ้นมาเล่นงานฟางเซียนโดยเฉพาะ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันและดักคอได้อย่างแม่นยำราวนั่งทางใน "ทะ... ทําไมฉันต้องให้เธอดู! ของทำเองใต้ถุนบ้าน ใครจะไปรู้ว่าเธอแอบผสมสารเคมีอะไรลงไปบ้าง เพื่อให้รสชาติมันหวานชื่นใจผิดวิสัยยาสมุนไพรทั่วไป!" ซุนซื่อยังคงตะโกนกลบเกลื่อนความผิดพิรุธของตนเอง ในจังหวะนั้นเอง ฝูงชนที่มุงดูเริ่มส่งเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ หลายคนเป็นแม่บ้านที่เคยซื้อน้ำสมุนไพรของฟางเซียนไปดื่มแก้ร้อนในเมื่อสัปดาห์ก่อน ต่างพากันส่ายหน้าปฏิเสธข้อกล่าวหา "พูดจาเหลวไหลน่า!" ป้าอู๋ แม่ค้าขายไข่ไก่ส่งเสียงแทรกขึ้นมาทันที "ลูกชายฉันไข้ขึ้นสูงตัวร้อนจี๋กินยาหมอแผนปัจจุบันก็ไม่หาย ได้น้ำสมุนไพรขวดละสองเหมาของหมอหลินนี่แหละดื่มเข้าไปแค่อึกเดียว ตื่นเช้ามาวิ่งเล่นได้เหมือนเดิม ใบรับรองอะไรนั่นฉันไม่สนหรอก ฉันสนแค่ว่ามันรักษาหายจริง!" "ใช่ๆ ข้าก็กิน รสชาติหอมหวานชื่นใจ ดับกระหายดีนักแล ไม่เห็นจะมีใครท้องร่วงสักคน" ชาวบ้านอีกคนสนับสนุน ฟางเซียนยกยิ้มมุมปากอย่างมีชั้นเชิง เธอไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายเถียงกับคนไร้เหตุผลแม้แต่ครึ่งคำ ปล่อยให้ฝูงชนที่เป็นพยานปากเอกจัดการตอกหน้ากลับไปเอง นั่นคือความสะใจแบบไม่ต้องออกแรงให้มือเปื้อนโคลน แต่ทว่า เรื่องราวยังไม่จบเพียงแค่นั้น ในเมื่อซุนซื่อกล้าเล่นสกปรก ฟางเซียนย่อมมีวิธีสอนบทเรียนราคาแพงให้จดจำไปจนวันตาย "ในเมื่อพี่สะใภ้ซุนกังวลเรื่องความปลอดภัยนัก... และเกรงว่าน้ำสมุนไพรสูตรลับของฉันจะมีสารพิษเจือปน งั้นเรามาพิสูจน์กันต่อหน้าธารกำนัลดีไหมคะ?" ฟางเซียนก้าวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์อย่างสง่างาม เธอดึงขวดแก้วบรรจุน้ำสมุนไพรสีอำพันใสแจ๋วออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ วางลงบนโต๊ะกลางร้านอย่างมั่นใจ "พิสูจน์... พิสูจน์ยังไง?" ซุนซื่อถามเสียงสั่นด้วยความระแวง "ง่ายมากค่ะ..." ฟางเซียนเปิดจุกไม้ก๊อก กลิ่นหอมละมุนของดอกเก๊กฮวยผสมรากบัวและหล่อฮังก้วยโชยฟุ้งกระจายไปทั่วสหกรณ์ทันที กลิ่นหอมหวานธรรมชาติที่เย้ายวนใจทำให้ผู้คนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว "ขวดนี้ฉันยกให้ท่านดื่มหมดนี่เลยค่ะ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่ามันปลอดภัยไร้สารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์... แต่ถ้าท่านไม่กล้าดื่ม แปลว่าที่ท่านโวยวายกล่าวหาฉันเมื่อครู่ เป็นการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อทำลายชื่อเสียงร้านค้าของฉันใช่หรือไม่คะ?" สายตานับสิบคู่หันขวับไปจ้องมองซุนซื่อเป็นตาเดียว แรงกดดันมหาศาลจากฝูงชนถาโถมเข้าใส่จนสะใภ้รองซุนหน้าซีดเผือกเหงื่อแตกพลั่ก นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ จะปฏิเสธก็ไม่ได้ จะรับดื่มก็ไม่กล้า เพราะนางรู้อยู่แก่ใจว่าในขวดนั้น... เอ๊ย ไม่ใช่! นางกลัวว่ามันจะเป็นยาพิษตามที่ตนเองเพิ่งกุเรื่องขึ้นมา! "ฉัน... ฉันไม่ว่าง ท้องไส้ไม่ค่อยดี ดื่มของเย็นไม่ได้!" ซุนซื่ออ้างเสียงตะกุกตะกัก ก้าวถอยหลังทีละก้าว "อ้าว! เมื่อกี้ยังบอกว่ากลัวคนอื่นกินแล้วตายไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้าพิสูจน์เสียเองล่ะ หรือว่า... กระดาษใบนั้นกับคำพูดเมื่อครู่ เป็นเรื่องโกหกที่ท่านกุขึ้นมาเพื่อหวังจะทำลายคู่แข่งทางการค้ากันแน่?" เสียงหวานใสของฟางเซียนเฉียบคมราวน้ำแข็งบาดผิวเนื้อ ทำให้ซุนซื่อมุมปากกระตุกจนพูดไม่ออก ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสหกรณ์ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ไหล่กว้างและแผ่นอกหนาทำให้บรรยากาศภายในห้องแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น เจียงเฉิงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวมองกราดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยของตน แววตาที่มองฟางเซียนมีความห่วงใยเจือประกายดุร้ายเล็กน้อยที่เห็นภรรยาถูกคนรังแก ทว่าเมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นมั่นอกมั่นใจของเธอ มุมปากของนายทหารหนุ่มก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เจียงเฉิงเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงทรงพลังนั้นทำเอาซุนซื่อเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวอิทธิฤทธิ์ของนายทหารยศสูงประจำกองพล ฟางเซียนหันไปมองสามี รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอเดินเข้าไปใกล้ ส่งมือเรียวบางไปแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไรต้องห่วง "ไม่มีอะไรค่ะสามี... แค่มีคนอยากดื่มน้ำสมุนไพรบำรุงกำลังฝีมือฉันฟรีๆ แต่ดันเกรงใจไม่กล้าดื่มเท่านั้นเองค่ะ" เจียงเฉิงปรายตามองขวดแก้วบนโต๊ะสลับกับใบซีดเผือกของซุนซื่อ เขาเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่สะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ถ้าภรรยาผมบอกว่าปลอดภัย มันก็ต้องปลอดภัย... แต่ถ้าใครยังกล้ามาหาเรื่องรังแกคนของตระกูลเจียงอีก ไม่ต้องรอให้ถึงมือสถานีอนามัยหรอกครับ ผมนี่แหละจะจัดการตามกฎระเบียบวินัยขั้นเด็ดขาดเอง" คำขู่ที่ทรงพลังทำเอาซุนซื่อและพรรคพวกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่ชาวต่างพากันปรบมือชื่นชมความเหมาะสมและสมน้ำหน้าคู่กรณี ฟางเซียนอมยิ้มบางๆ ในอ้อมแขนของสามี เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างแปลกประหลาดกับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ท่ามกลางผู้คน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและชัยชนะตกเป็นของเธอนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกสอดไว้ใต้ประตูหน้าร้านสหกรณ์โดยฝีมือของใครบางคนที่ฉวยโอกาสช่วงชุลมุนเข้ามาหย่อนไว้ ฟางเซียนหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาเปิดอ่านด้วยความสงสัย แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง ร่างกายชาวาบไปทั่วสรรพางค์เมื่อพบว่า... ลายมือบนกระดาษแผ่นนั้น เป็นของบุคคลจากอดีตที่เธอคิดว่าชาตินี้ไม่มีวันได้พบเจออีกแล้ว! --- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของอวี้ซินด้วยดีเสมอมานะคะ*