ศัตรูหัวใจ?

"ฉันแค่จะเอาหัวมันเผานี่มาฝากพี่เจียงเฉิงค่ะ... เห็นว่าช่วงนี้เขาฝึกซ้อมหนักที่กองร้อย คงเหนื่อยแย่" น้ำเสียงดัดจริตจนเกือบจะหยดเป็นน้ำผึ้งของ 'เถียนเถียน' ดังลอดผ่านรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านตระกูลเจียงเข้ามา สะท้อนก้องในโสตประสาทของหลินฟางเซียนที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกโสมอิงฮวาในมิติคลังยา ใบหน้าเรียวสวยชะงักมือเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา นี่เป็นวันที่สามติดต่อกันแล้วที่หญิงสาวชาวบ้านผู้มีใบหน้าแต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าหนาเตอะจนขาววอกเกินวัย แวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวรั้วบ้านพร้อมกับ "ของฝาก" สารพัดชนิด วันแรกเป็นซาลาเปาไส้ผักที่เหี่ยวย่น วันที่สองเป็นน้ำตาลอ้อยก้อนเล็กๆ และวันนี้คือมันเผาที่ส่งกลิ่นไหม้เกรียมจางๆ หลินฟางเซียนไม่ได้รีบร้อนออกไปเผชิญหน้า เธอเพียงแต่ล้างมือให้สะอาด หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดมาซับเบาๆ แล้วก้าวช้าๆ ออกมาที่ประตูบ้านด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็น ราวกับพญาหงส์ที่กำลังมองดูมดปลวกกำลังดิ้นรน "อุ๊ย! พี่ฟางเซียน... ฉัน... ฉันแคตากทางผ่านมาพอดีน่ะค่ะ เลยแวะเอาของว่างมาฝากพี่เจียงเฉิง" เถียนเถียนสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเจ้าของบ้านร่างบางก้าวออกมาขวางทาง สีหน้าของอีกฝ่ายฉายแวรaร.ร.ร.นพิรุธอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือห่อใบตองสั่นเทาเล็กน้อย หลินฟางเซียนกวาดสายตาสำรวจชุดเสื้อผ้าสีแดงสดที่อีกฝ่ายตั้งใจใส่มาอวดโฉมในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งถูกมัดชายขึ้นอวดเอวคอดกิ่วตามแฟชั่นหัวเมืองใหญ่ที่บิดเบี้ยว กลีบปากทาลิปสติกสีแดงก่ำจนดูคล้ายคนกินเลือดสดๆ ช่างเป็นภาพที่ขัดตาขัดใจยิ่งนักในยุคสมัยที่ทุกคนต่างสวมชุดสีมอๆ เพื่อความเรียบง่าย "ทางผ่านมาพอดีงั้นหรือคะ?" หลินฟางเซียนทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนเถียนเถียนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "บ้านของเธออยู่ท้ายหมู่บ้านบูรพา แต่บ้านฉันอยู่หัวหมู่บ้านประจิม... ช่างเป็นเส้นทางที่อ้อมโลกเสียจริง หรือว่าช่วงนี้สมองของเธอเริ่มมีปัญหาเรื่องการคำนวณระยะทางเสียแล้ว?" "พี่ฟางเซียนพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ... ฉันหวังดีแท้ๆ" เถียนเถียนหน้าเจื่อนลงถนัดตา พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาน่าสงสาร "พี่เจียงเฉิงเป็นถึงนายทหารอนาคตไกล ใครๆ ในหมู่บ้านก็รู้ว่าเขาทั้งหล่อเหลาและมีความสามารถ... ผู้หญิงคนไหนก็อยากจะดูแลเขาทั้งนั้นแหละค่ะ" คำพูดนั้นแทบจะประกาศตัวตนออกมาโต้งๆ ว่าหล่อนไม่ได้มาดี หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดูแคลนระคนขันขื่น ช่างน่าสมเพชเสียจริง ผู้หญิงสมัยนี้คิดว่าแค่มีใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางราคาถูกกับวาจาอ่อนหวาน ก็จะสามารถสั่นคลอนบ้านที่เธอก่อร่างสร้างมากับมือได้กระนั้นหรือ? "ผู้หญิงคนอื่นจะคิดอย่างไรฉันไม่สนหรอกค่ะ" หลินฟางเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย บีบให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ แรงกดดันจากรัศมีของศัลยแพทย์มือหนึ่งที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แผ่ซ่านจนเถียนเถียนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "แต่จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ให้ดี... เจียงเฉิง เป็นสามีตามกฎหมายของฉัน ทะเบียนสมรสแดงฉานอยู่บนโต๊ะทำงาน ถ้าเธอยังกล้าเอาเศษอาหารบูดๆ แบบนี้มาป้วนเปี้ยนแถวบ้านฉันอีก ไม่ใช่แค่ฉันที่จะเอาเรื่อง... แต่หน่วยวินัยทหารของสามีฉันคงยินดีต้อนรับคนชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ แถวเขตทหารอย่างเธอแน่" "นี่เธอกล้าขู่ฉันเหรอ!" เถียนเถียนทนเก็บอาการไม่ไหว หลุดเสียงแหลมสูงออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เผลอแสดงธาตุแท้ออกมาจนหมดสิ้น "คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนกันยะ! ก็แค่หมออนามัยชนบทที่สามีเขาจำใจแต่งงานด้วยเพราะคำสั่งผู้ใหญ่!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดิน L-shaped ของหมู่บ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของเจียงเฉิงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบตึง บรรยากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดต่ำลงหลายองศา ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงปราดเดียวก็เข้าใจได้ทั้งหมด เขาไม่ได้ชายตามองเถียนเถียนแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาภรรยาตัวน้อย เอื้อมมือหนาโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ พร้อมกับกดสายตาดุดันมองหญิงสาวผู้บุกรุกราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูล "เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอמהเอ่ยถามภรรยา แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปยังเถียนเถียนจนอีกฝ่ายตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว หลินฟางเซียนเหลือบมองสามีที่เพิ่งกลับมาถึง แววตาซุกซนฉายประกายความเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวบหนึ่ง เธอย่อกายลงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นเสียงสั่นเครือราวกับถูกรังแกเสียเต็มประดา ทั้งที่เมื่อครรภ์ยังยืนต่อปากต่อคำอย่างองอาจ "พี่เจียงเฉิงคะ... น้องเถียนเถียนเขาเอา "มันเผา" มาฝากคุณค่ะ บอกว่าคุณฝึกหนักคงเหนื่อย และยังบอกอีกด้วยว่า... ผู้หญิงในหมู่บ้านนี้ใครๆ ก็อยากจะมา "ดูแล" คุณแทนฉัน..." หลินฟางเซียนจงใจเน้นเสียงคำว่าดูแลให้มีเลศนัย พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองสามีด้วยความน้อยใจปลอมๆ ที่สมบทบาทจนน่าตี เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีสังหารแผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาก้มมองภรรยาที่กำลังเล่นละครตบตาอย่างนึกเอ็นดูระคนขบขันในความเจ้าเล่ห์ของเธอ ก่อนจะหันไปตวาดกร้าวใส่เถียนเถียนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังหัวใจหล่นไปตาตุ่ม "เก็บของสกปรกของเธอแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านฉัน! และจำเอาไว้..." เจียงเฉิงก้าวเข้าไปใกล้เถียนเถียนหนึ่งก้าว จนเธอต้องผถลถอยหลังล้มก้นจ้ำเบ้า "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของเธอเดือดร้อนเพราะข้อหาคุกคามครอบครัวนายทหาร ก็อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าแถวนี้อีก!" เถียนเถียนหน้าซีดเผือด รีบคว้าห่อมันเผาที่ตกพื้นลุกขึ้นวิ่งหนีหายลับไปจากตรอกอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบอบอวล หลินฟางเซียนหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เมื่อเห็นศัตรูหัวใจวิ่งหนีหางจุกตูดไป เธอหันกลับมามองสามีรูปงามที่ตอนนี้กำลังก้มลงมองเธอด้วยสายตาหวานเชื่อมจนน่ากลัว "สนุกมากไหมครับ หืม?" เจียงเฉิงกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "กล้าใช้ผมเป็นเครื่องมือไล่แมลงวันเลยนะ ภรรยาตัวแสบ" "ใครใช้ให้คุณมีเสน่ห์เกินความจำเป็นเล่า!" หลินฟางเซียนค้อนขวับ "ถ้าคุณไม่ทำหน้าตาหล่อเหลาจนพวกหล่อนมารุมตอม ฉันจะต้องเหนื่อยมาไล่ตะردทำไมกันคะ" เจียงเฉิงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนารวบเอวบางเข้ามาแนบชิดติดอกแกร่ง กลิ่นอายบุรุษและเหงื่อจางๆ จากการฝึกผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดลอยเข้าจมูก ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "หายเหนื่อยหรือยังคะ?" หลินฟางเซียนเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม "ถ้ากลับมาเหนื่อยๆ งั้นเย็นนี้ฉันจะทำ "ไก่ตุ๋นโสมยาจีน" กับ "หมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดองรสเผ็ด" ให้คุณกินดีไหมคะ? รับรองว่าซดน้ำแกงร้อนๆ แล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแน่" ทันทีที่เอ่ยถึงเมนูเด็ด กลิ่นหอมกรุ่นของโสมชั้นดีและเครื่องเทศตุ๋นที่ลอยอบอวลมาจากมิติลับในห้วงความคิดก็ราวกับจะทะลักออกมาเย้ายวนความหิวโหย แต่ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนสวีทหวานกันอยู่ที่หน้าประตูบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของหญิงชราคนหนึ่งกำลังเดินถือตะกร้าหวายมุ่งตรงมาทางนี้ด้วยใบหน้าบึ้งตึง... แม่สามีจอมแสบที่หายหน้าไปนานหลายวันกลับมาเยือนพร้อมกับรอยยิ้มชวนประสาทเสีย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของอวี้ซินด้วยดีเสมอมานะคะ