พันธมิตรคนใหม่

กลิ่นหอมฉุนของน้ำมันพริกเผาและกลิ่นอายความอับชื้นของตรอกซอกซอยด้านหลังตลาดมืดในยามวิกาล คละคลุ้งจนเกือบจะกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาจากมุมมืดของกำแพงอิฐบล็อกสีเทา หลินฟางเซียนถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างเพรียวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความดุดันและประกายความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น! ท่ามกลางเงาสลัวของตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ริบหรี่ เจียงเฉิงในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวทหารเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้าน ร่างกายกำยำสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางทางออกเดียวของซอกตึกไว้จนมิดชิด แผงอกกว้างนั้นไหววูบตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองภรรยาตัวน้อยที่แอบหนีออกมาทำมาหากินในตลาดมืดด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกัน ทั้งห่วงหา หวาดระแวง และความรู้สึกหมั่นเขี้ยวที่อยากจะจับตัวมาตีให้ก้นลายเสียจริงๆ "คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?" ฟางเซียนรีบซ่อนถุงผ้าบรรจุขวดแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดและยาสมานแผลสูตรแพทย์แผนจีนลงด้านหลังอย่างเนียนตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพราะความกลัวความผิดในยุคที่การค้าขายเสรีถูกมองว่าเป็น 'ทุนนิยมชั่วร้าย' หากแต่เป็นเพราะสายตาของสามีทหารผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาคนนี้ กำลังมองมาที่นางราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว เจียงเฉิงไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวเงียบเชียบดั่งเสือดาวล่าเหยื่อ กลิ่นอายบุรุษเพศที่เจือด้วยกลิ่นฝุ่นควันและหยาดเหงื่อจางๆ ทำให้บรรยากาศในซอกแคบๆ นี้คับแคบลงถนัดตา ปลายนิ้วหยาบกร้านที่ผ่านการจับปืนและฝึกหนักมาอย่างโชกโชนเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาปรگข้างแก้มเนียนนุ่มของภรรยาอย่างเบามือที่สุด สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่านางจะแตกสลาย แต่แววตากลับดุดันยิ่งนัก "ถ้าฉันไม่ตามมา คืนนี้เธอคงคิดจะเหมาขายสินค้าทั้งหมดแล้วเดินกลับบ้านเองโดยไม่รู้เลยใช่ไหม ว่ามีพวกนักเลงหัวไม้ของอันธพาลซุนจ้องจะดักปล้นอยู่ตรงหัวมุมถนนนั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ฟางเซียนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ฉัน... ฉันมีวิธีเอาตัวรอดน่าคะ อีกอย่าง ยาพ่นแก้หอบหืดในมิติของฉันก็..." "เรื่องในมิติอะไรนั่น เก็บเอาไว้พูดตอนที่เราอยู่กันตามลำพังที่บ้านดีกว่าค่ะ ฟางเซียน" เจียงเฉิงขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมเข้มทอดมองภรรยาด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง "เธอคิดจะหาเงิน ฉันไม่เคยขัดขวาง แต่การเอาตัวมาเสี่ยงในตลาดมืดโดยไม่มีคนคุ้มกัน มันโง่เขลาเกินไปสำหรับหมอหลินที่ฉลาดเป็นกรดคนนี้" ยังไม่ทันที่ฟางเซียนจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังแว่วมาจากปากตรอก พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่ถือท่อนไม้เดินเลี้ยวเข้ามา ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและรอยยิ้มชั่วร้าย "เฮ้ย! นังหนู ตรงนั้นมีของดีอะไร ซ่อนไว้ข้างหลังส่งมาให้หมดไม่งั้นอย่าหาว่าพวกกูไม่เตือน!" หัวหน้าแก๊งอันธพาลเอ่ยขึ้นพร้อมกับตบกระบองไม้ในมือเสียงดังฉาด ฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่น เตรียมจะเรียกเข็มเงินอาบยาสลบออกจากมิติลับมาป้องกันตัว แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของเจียงเฉิงกลับก้าวออกไปยืนบังร่างเพรียวของนางไว้มิดชิด ความกดดันระดับนายทหารหน่วยรบพิเศษแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนอุณหภูมิในตรอกซอกซอยลดฮวบลงทันตาเห็น "อยากลองดีกับคนของกองทัพก็เข้ามา" เจียงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังอำนาจจนพวกอันธพาลชะงักกึก ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลังกลุ่มอันธพาล พร้อมกับร่างโปร่งในชุดสูทจีนสีเทาเข้ม ใบหน้าคมคายราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่แต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มพราวระยับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้มาใหม่ "เยี่ยม! ฝีมือการคุ้ม ภรรยาดีเด่นแถมสามียังเป็นทหารหาญ ช่างน่าประทับใจเสียจริง" เสียงนั้นทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงความน่าเกรงขาม เจียงเฉิงหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น "ผู้จัดการจาง?" จางอี้หลิน หัวเรือใหญ่ผู้คุมตลาดมืดฝั่งตะวันออกและมีอิทธิพลล้นพ้นในเมืองนี้ ยกยิ้มมุมปาก เดินแหวกทางกลุ่มอันธพาลที่ก้มหัวให้ด้วยความยำเกรงเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากคู่สามีภรรยาเพียงสองก้าว สายตาคมกวาดมองขวดแยมสตรอว์เบอร์รีในมือของฟางเซียนด้วยประกายความสนใจระคนทึ่ง "คุณหมอหลิน... สินค้าแปลกใหม่ตัวนี้ ไม่ทราบว่าถ้าผมต้องการผูกขาดการรับซื้อทั้งหมดไปขายต่อให้พวกลูกค้ากระเป๋าหนักในเมืองหลวง คุณจะว่าอย่างไรล่ะครับ?" ฟางเซียนเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองหมุนวนด้วยความรวดเร็ว นี่คือโอกาสทองที่นางรอคอย การมีพันธมิตรระดับผู้มีอิทธิพลในตลาดมืดจะทำให้นางก้าวขึ้นสู่การเป็นเศรษฐีนีในยุค 70 ได้เร็วกว่าที่คาดคิดหลายเท่า! นางสบตากับเจียงเฉิงชั่วครู่ สามีหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงอนุญาตให้นางตัดสินใจได้เต็มที่ ฟางเซียนจึงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ "ถ้าผู้จัดการจางมีข้อเสนอที่คุยกันรู้เรื่อง ฉันก็ยินดีต้อนรับพันธมิตรคนใหม่อย่างยิ่งค่ะ" ฟางเซียนกล่าวพร้อมกับยื่นมือเรียวออกไปเบื้องหน้า จางอี้หลินหัวسلเบาๆ ด้วยความถูกใจ ยื่นมือหนามาจับมือทักทายกับนาง "ตกลง... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สินค้าทุกชนิดจากคุณหมอหลิน จะอยู่ในความดูแลของผม" ทว่า ในจังหวะที่การเจรจาธุรกิจกำลังจะลุล่วงด้วยดีนั้นเอง แสงไฟจากกระบอกไฟฉายสาดส่องเข้ามาที่ปากตรอกอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกลมหายใจในที่นั้นต้องสะดุด "ตำรวจตรวจค้น! ห้ามใครขยับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของอวี้ซินด้วยดีเสมอมานะคะ