ไปตลาดมืดกับเมีย

"พี่สะใภ้ใหญ่... แผนการชั่วช้าที่เธอแอบไปขายของเถื่อนที่ตลาดมืด ฉันรายงานให้เจ้าหน้าที่คอมมูนรู้หมดแล้ว!" น้ำเสียงแหลมสูงของซุนหลานกรีดแทรกเข้ามาในโสตประสาทราวกับเสียงตะปูดูดออกจากแผ่นไม้เก่าๆ ร่างผอมเกร็งในชุดเสื้อผ้าสีหม่นของเธอยืนเท้าสะเอวอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลเจียง ดวงตาคู่เล็กหรี่มองหลินฟางเซียนด้วยความสะใจระคนริษยา คราบความสกปรกจากการหลบซ่อนตัวอยู่หลายวันไม่ได้ทำให้เธอดูVน่าสงสารเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่สะสมมานาน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดฝีเท้า ชะโงกคอมองเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม่สามีตระกูลเจียงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวถึงกับทำตะหลิวในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง!* "นัง... นังตัวดี! แกกล้าดียังไงไปแจ้งทางการเรื่องในบ้าน!" แม่สามีแผดเสียงลั่น ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่ใช่เพราะรักสะใภ้ แต่เพราะกลัวความผิดจะสาวมาถึงคนในบ้านตระกูลเจียงจนเสียหน้า ทว่า หลินฟางเซียนกลับไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน หญิงสาววางตะกร้าไม้ในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองซุนหลานด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าๆ อยู่กลางลานกว้าง ความเหนือชั้นและความมั่นใจที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของศัลยแพทย์สาวจากยุคปัจจุบัน ทำให้คนที่ตั้งใจมาเอาเรื่องถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "แจ้งทางการเหรอคะ?" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียุบนุ่มนวล ทว่ากังวานชัดเจนจนทุกคนได้ยินถ้วนหน้า "ซุนหลาน... เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าสิ่งที่ฉันเอาไปขาย คือ 'ของเถื่อน' ที่ผิดกฎหมาย?" "ฮ่าๆๆ หน้าไม่อาย! ของที่ไม่มีใบปันส่วน ของที่แอบทำลับๆ ล่อๆ หลังเที่ยงคืน ไม่ใช่ของเถื่อนแล้วจะเรียกว่าอะไร? แกเตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลย!" ซุนหลานแค่นหัวเราะเสียงดังด้วยความลำพองใจ คิดว่าคราวนี้สะใภ้รองคงไม่รอดเงื้อมมือของกฎหมายยุค 70 แน่ๆ หลินฟางเซียนเพียงแค่ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับแฝงความเย็นเยียบจนซุนหลานรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ หญิงสาวหมุนตัวหยิบห่อผ้าสีครามขึ้นมาแกะออกอย่างไม่เร่งรีบ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรจีนชั้นดีผสมผสานกับความหอมกรุ่นของแป้งอบเนื้อเนียนโชยแตะจมูกผู้คนรอบข้างทันที นั่นคือ "แป้งบำรุงผิวสูตรโบราณ" และ "ยาสมานแผลอเนกประสงค์" ที่เธอแอบใช้มิติคลังยาผลิตขึ้นในยามวิกาล สินค้าคุณภาพสูงที่ถูกบรรจุในตลับไม้ไผ่แกะสลักอย่างประณีต ซึ่งในยุคนี้แม้แต่คนในเมืองใหญ่ยังไม่มีปัญญาหาซื้อ! "นี่คือผลิตภัณฑ์สมุนไพรบำรุงสุขภาพที่ฉันขอใบอนุญาตแปรรูปจากสหกรณ์หมู่บ้านในฐานะภูมิปัญญาชาวบ้านเรียบร้อยแล้วค่ะ" หลินฟางเซียนชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ ลายมือและตราประทับสีแดงสดเด่นชัดจนซุนหลานอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน "ส่วนที่เธอเห็นฉันถือไปตลาดมืดเมื่อคืน... ฉันไปส่งสินค้าให้ 'สหกรณ์การเกษตรอำเภอ' ตามคำสั่งซื้อพิเศษต่างหากล่ะจ๊ะ น้องสาม" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบบริเวณ แม่สามีอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ส่วนซุนหลานหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำจะเถียง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่สถานการณ์กำลังพลิกกลับมาอยู่ในกำมือของหลินฟางเซียนอย่างงดงาม เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคยก็ก้าวพรวดเข้ามาจากมุมถนน เจียงเฉิง... สามีป่าเถื่อนผู้เงียบขรึมของเธอ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาคมกริบกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองซุนหลานหรือแม่สามีเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องมาที่ภรรยาตัวน้อยด้วยประกายแสงที่อ่านไม่ออก หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบเล็กน้อย *เขา... มาตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าเขาเห็นตอนที่เธอลอบออกจากบ้านไปตลาดมืดเมื่อคืนนี้ด้วย?!* เจียงเฉิงก้าวเข้ามาใกล้ภรรยา กลิ่นอายความกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่ซ่านจนรอบข้างเงียบกริบ เขายื่นมือหนาออกไปหยิบตลับไม้ไผ่ประณีตในมือเธอขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เก่งมากนี่... แม่คุณทหารหญิง" เจียงเฉิงเว้นจังหวะ ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่ใกล้กลุ่มผมหอมกรุ่นของเธอ "แต่เรื่องที่เราสองคนต้อง 'เคลียร์กัน' เกี่ยวกับการแอบหนีเที่ยวตลาดมืดคนเดียวยามวิกาล... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะ, ที่รัก" หลินฟางเซียนถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างเพรียวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความดุดันและประกายความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของอวี้ซินหมอยายุค 70 นะคะ