สินค้าล็อตใหญ่

“ห้าสิบหยวนต่อลัง... ถ้ารับหมดนี่ ฉันแถมสบู่ก้อนหอมนำเข้าจากแดนใต้ให้อีกสามก้อนค่ะพี่ชาย” เสียงหวานใสแต่หนักแน่นก้องกังวานอยู่ภายในตรอกมืดอับชื้นหลังโกดังเก็บสินค้าเก่า ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉายส่องกระทบลังไม้สนอัดแน่น หลินฟางเซียนยืนหยัดด้วยท่าทีสงบนิ่ง ร่างระหงภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าตัวโคร่งไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย แม้เบื้องหน้าของเธอจะคือ ‘ฉู่เทียน’ เจ้าพ่อตลาดมืดผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและสายตาพิฆาตที่พร้อมจะกดราคาคนตรงหน้าให้จมดิน ฉู่เทียนหรี่ตาลงพินิจพิเคราะห์หญิงสาววัยเยาว์ผู้นี้มาพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่เธอนำยาลดไข้สูตรทหารและผ้าฝ้ายเนื้อดีล็อตแรกมาเสนอขายเมื่อเดือนก่อน จนกระทั่งวันนี้... สินค้าในลังไม้ตรงหน้าไม่ใช่แค่ของใช้ธรรมดา แต่มันคือ ‘นมผงอัดเม็ด’ และ ‘น้ำตาลก้อนบริสุทธิ์’ ที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ในสหกรณ์รัฐบาลยุค 70 นี้ “เธอเอาของพวกนี้มาจากไหนหลินฟางเซียน? ของดีขนาดนี้... ทางการกำลังกวาดล้างโควตาแปรรูปอย่างเข้มงวด เธอไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าหรือไง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ทว่าในแววตากลับระคนความทึ่งไว้ไม่มิด ฟางเซียนหัวسแผ่วเบาในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมไร้ความหวาดกลัว เธอขยับกายเข้าใกล้กองสินค้าเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งเด็กและสมุนไพรจีนบริสุทธิ์จากมิติลับในตัวลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นอับชื้นของตรอก “ถ้ากลัว... ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกค่ะพี่ฉู่ ของพวกนี้คุณภาพระดับส่งออก โรงงานใหญ่ทางใต้ผลิตมาเพื่อเจ้าหน้าที่ระดับสูง แต่บังเอิญว่าฉันมี ‘ช่องทางพิเศษ’ ที่คนอื่นไม่มีก็เท่านั้นเอง” คำว่า ‘ช่องทางพิเศษ’ ทำให้ฉู่เทียนชะงัก เขาพยักหน้าให้ลูกน้องร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังเข้าไปตรวจเชลังสินค้า เสียงไม้กระดานถูกงัดออกดังเอี๊ยดอ๊าด ตามมาด้วยเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของลูกน้องเมื่อพบว่าภายในอัดแน่นไปด้วยกระป๋องนมผงซีลสนิทและน้ำตาลก้อนขาวสะอาดไร้สิ่งเจือปน ไม่มีร่องรอยการแกะหรือย้อมแมวแม้แต่น้อย “ลูกพี่... ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ! สภาพไร้ที่ติ แบบนี้เอาไปปล่อยต่อในตลาดบน พวกคหบดีใต้ดินแย่งกันซื้อหัวแตกแน่!” ลูกน้องคนสนิทกระซิบรายงานด้วยความตื่นเต้น ฉู่เทียนสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นแววตาของนักธุรกิจผู้มองเห็นกำไรมหาศาล เขาตบมือลงบนลังไม้เสียงดังสนั่น “ดี! สมเป็นหมอหลินคนเก่ง พูดคำไหนคำนั้น! เงินสามพันหยวนสดๆ อยู่ในกระเป๋าฉันแล้ว รับไป!” ธนบัตรปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงนับเงินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฟางเซียนกวาดสายตาตรวจดูความเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวสวยหยิบปึกเงินขึ้นมาสัมผัสเนื้อกระดาษเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ “ยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจกันค่ะพี่ฉู่ หวังว่าล็อตหน้าเราคงได้คุยกันอีก” ฟางเซียนกวาดเงินทั้งหมดเก็บลงในกระเป๋าผ้าสะพายข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงฮู้ดเสื้อคลุมลงปิดบังใบหน้าแล้วก้าวเดินหายไปในความมืดของตรอกแคบอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้ฉู่เทียนมองตามด้วยความรู้สึกทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวผู้นี้ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักตระกูลเจียง บรรยากาศกลับอึมครึมราวกับพายุฝนกำลังจะเข้า แม่สามีเจียงนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ที่โต๊ะไม้กลางบ้าน มือเหี่ยวย่นตบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชากระเด็น “นังเด็กนี่มันกล้าดียังไง! ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าป่านนี้ยังไม่กลับมาทำมื้อเที่ยงให้คนแก่กิน ปล่อยให้ฉันต้องมารอข้าวรอน้ำ เหมือนสะใภ้ไม่รักดีไม่มีผิด!” เจียงเฉิงที่เพิ่งเดินกลับมาจากกองทัพในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้ม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมและมีเหงื่อซึมตามไรผม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยฝีเท้าหนักแน่น เขาวางหมวกทหารลงบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเหลือบมองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบที่แฝงความไม่พอใจ “แม่ครับ ฟางเซียนไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เธออาจจะมีธุระสำคัญ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นปกป้องภรรยาอย่างเคย แม้ในช่วงหลังทั้งคู่จะมีปากเสียงกันบ่อยครั้งเรื่องการปรับตัว แต่นายทหารหนุ่มกลับพบว่า หัวใจของตนเองเริ่มคุ้นชินกับการมีเงาร่างปราดเปรียวของภรรยาคอยเดินวนเวียนอยู่ในบ้านหลังนี้เสียแล้ว “ธุระสำคัญอะไรของมัน! ผู้หญิงออกนอกบ้านบ่อยๆ มันงามหน้าตรงไหน แกอย่าไปเข้าข้างมันนักนะเจียงเฉิง!” แม่สามีแค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความหมั่นไส้ “ถ้ามันกลับมา ฉันจะสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้างว่าใครเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้!” ทว่า ประโยคต่อว่ายังไม่ทันขาดคำ ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลม หลินฟางเซียนก้าวเท้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แม้จะมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและการค้าขายล็อตใหญ่ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยความมั่นใจ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งเด็กและกลิ่นอายความมั่งคั่งที่ลอยติดตัวมาทำให้บรรยากาศอึมครึมในบ้านพลันสั่นคลอน ฟางเซียนกวาดสายตามองแม่สามีที่ทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะสบตากับเจียงเฉิงที่ยืนกอดอกนิ่งมองเธออยู่ไม่ไกล แววตาคมกริบของสามีหนุ่มเต็มไปด้วยคำถาม แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา “คุณเจียง! คุณหมอหลิน!แย่แล้วครับ! ทางการ... เจ้าหน้าที่จากอำเภอพานกำลังนำกำลังตรวจค้นโกดังสินค้าในหมู่บ้าน ทุกคนถูกเรียกตัวไปสอบสวนด่วน!”