กำไรมหาศาล

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่านี่คือการบุกรุกเคหสถานยามวิกาลและจงใจทำลายทรัพย์สินของรัฐ!” น้ำเสียงเยือกเย็นกังวานใสของหลินฟางเซียนดังแทรกเสียงฝุ่นตลบของรองเท้าบูทหลายคู่ที่กรูเข้ามาบริเวณลานหน้าบ้านตระกูลเจียง ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัด เธอยืนบังร่างสูงใหญ่ของเจียงเฉิงเอาไว้กึ่งหนึ่ง แม้ว่าสามีของเธอจะมีแผ่นหลังกว้างราภูเขา แต่ในยามที่เจ้าหน้าที่จากอำเภอพานบุกมาอย่างไร้หมายค้นและหมายเรียกที่ถูกต้องตามระเบียบเช่นนี้ สัญชาตญาณการปกป้องครอบครัวของเธอก็พุ่งพล่านถึงขีดสุด เจียงเฉิงขยับตัวเล็กน้อย แขนแกร่งเอื้อมมาโอบเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาช่วยส่งสัญญาณเตือนว่าเขายังยืนหยัดเคียงข้างเธอเสมอ นัยน์ตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความเย็นชาไร้ความเกรงกลัว แม้ข่าวลือเรื่องโกดังสินค้าถูกตรวจค้นจะทำให้ชาวบ้านตื่นตระหนก แต่สำหรับเขาแล้ว ความผิดปกติของเจ้าหน้าที่ชุดนี้มีกลิ่นตุๆ ชอบกล “คุณหลินฟางเซียน... อย่ามาพูดจาอวดดี! มีคนแจ้งเบาะแสว่าพวกคุณลักลอบค้ากำไรเกินควร กักตุนยารักษาโรคและสินค้าควบคุมจากรัฐ ถือเป็นการทำลายเศรษฐกิจส่วนรวม ทางเรามีอำนาจเต็มที่ในการตรวจสอบทุกตารางนิ้วของบ้านหลังนี้!” หัวหน้าชุดตรวจค้นนามว่า ‘หวังต้าหู’ แค่น 
ยิ้มหยัน พยายามดันตัวผ่านประตูไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามา “อำนาจเต็มที่? หรือว่าอำนาจที่ได้มาจากใต้โต๊ะของใครบางคนกันแน่คะ หัวหน้าหวัง?” ฟางเซียนสวนกลับทันควัน มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างมีชั้นเชิง เธอจำหน้าชายคนนี้ได้แม่น เขาคือญาติห่างๆ ของแม่สามีผู้เห็นแก่ตัวที่มักจะแวะเวียนมาหาผลประโยชน์ในหมู่บ้านอยู่เป็นนิจ “เอกสารการตรวจค้นอยู่ที่ไหน? ตราประทับของคณะกรรมการอำเภออยู่ที่หน้าไหน? ถ้าไม่มี... ส้นเท้าของพวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาบนธรณีประตูบ้านฉัน!” บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบรั้วต่างส่งเสียงซุบซิบกันเซ็งแซ่ หลายคนมองด้วยความเห็นอกเห็นใจ ขณะที่บางคนรอสมน้ำหน้า แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าสะใภ้รองตระกูลเจียงผู้เคยอ่อนแอ จะลุกขึ้นมาสู้หน้ากับเจ้าหน้าที่รัฐได้อย่างองอาจเช่นนี้ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังก้ำกึ่งระหว่างการใช้กำลังกับข้อกฎหมาย เจียงเฉิงก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนหวังต้าหูต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นราบเรียบแต่น่าเกรงขาม “ถ้าอยากค้นนัก... เชิญครับ แต่ถ้าผลตรวจออกมาว่าพวกเราบริสุทธิ์ ผมในฐานะนายทหารประจำการ จะทำเรื่องร้องเรียนไปยังกองบัญชาการมณฑลเพื่อตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่มิชอบของพวกคุณทุกนาย... หวังว่ากระดาษแผ่นเดียวคงไม่ทำให้พวกคุณเดือดร้อนจนเกินไปนะ” คำขู่ที่ทรงพลังและถูกต้องตามสายงานราชการทำให้กลุ่มเจ้าหน้าที่หน้าถอดสีทันที พวกเขาไม่คิดว่าสามีของหลินฟางเซียนจะมีเส้นสายทางทหารที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ สุดท้ายการตรวจค้นจึงทำได้เพียงแค่เดินดูรอบนอกอย่างลวกๆ และล่าถอยกลับไปท่ามกลางความผิดหวังของคนบางกลุ่มที่หวังจะเห็นตระกูลเจียงล่มจม ประตูไม้ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาอีกครั้ง ความเงียบสงบหวนคืนสู่ห้องโถงคับแคบ แต่หัวใจของสองสามีภรรยายังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายที่เกร็งเครียดมาตลอดผ่อนคลายลงทันทีเมื่อแผ่นหลังพิงกับอกแกร่งของสามี “เหนื่อยไหมภรรยาของผม” เจียงเฉิงกระซิบถามชิดริมใบหู เสียงทุ้มมีความอ่อนโยนและห่วงใยเจืออยู่เต็มเปี่ยม มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม “เหนื่อยค่ะ... แต่ก็คุ้มค่า” ฟางเซียนหันมายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่ซ่อนความลับสุดยอดเอาไว้ “เพราะถ้าพวกเขาบุกเข้ามาเร็วกว่านี้อีกแค่ห้านาที เราคงต้องอธิบายเรื่องกองสมุนไพรวิเศษในมิติแน่ๆ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝ่ามือใหญ่จูงมือภรรยาเดินลึกเข้าไปในห้องนอนด้านใน ที่ซึ่งความลับอันมั่งคั่งรอคอยพวกเขาอยู่ ภายในห้องนอนเล็กที่จัดระเบียบไว้อย่างสะอาดสะอ้าน เจียงเฉิงจัดการปิดหน้าต่างและลงกลอนชั้นนอกซ้ำอีกรอบเพื่อความปลอดภัย ก่อนจะหันมามองภรรួที่กำลังสะบัดข้อมือเบาๆ เรียกบางสิ่งออกมาจากห้วงมิติลับ *พรึบ!* ถุงผ้าใบใหญ่สีทึบสามใบถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังทึบสะท้อนถึงน้ำหนักที่ไม่ธรรมดา แค่เพียงปากถุงเผยอออกเล็กน้อย กลิ่นอายของกระดาษธนบัตรกลิ่นใหม่เอี่ยมก็โชยแตะจมูกทันที “นี่คือ...” เจียงเฉิงถึงกับนิ่งงัน แม้เขาจะเป็นนายทหารที่ผ่านศึกมามากและเคยเห็นเงินเดือนหรือเบี้ยเลี้ยงก้อนโตมาบ้าง แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจสะดุด “กำไรจากการขายยาสมุนไพรสกัดล็อตแรกในตลาดมืด และยอดขายแป้งโสมบำรุงกำลังผ่านเครือข่ายของสหายเฉินค่ะ” ฟางเซียนยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความภาคภูมิใจ เธอเอื้อมมือไปเปิดปากถุงใบแรกออกกว้าง เผยให้เห็นปึกธนบัตรปึกหนาสีแดงและสีเขียวอัดแน่นเรียงรายกันเป็นระเบียบ แสงตะเกียงวับแวมสะท้อนลงบนผิวธนบัตรจนเกิดประกายเรืองรอง สองสามีภรรยานั่งลงเคียงข้างกันบนพื้นไม้กระดานเย็นเยียบ แต่ความอบอุ่นจากร่างกายและหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าว “มาค่ะ... มาช่วยกันนับเงินก้อนแรกในชีวิตที่เราหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองของเราเองกันเถอะ” ฟางเซียนหยิบปึกธนบัตรปึกแรกขึ้นมาส่งให้สามี เจียงเฉิงรับมาด้วยมือที่สั่นเทราเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื้นตันใจที่เอ่อล้นจนจุกอก ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นภาระที่ครอบครัวบังคับให้แต่งงานเข้าบ้าน ยามนี้กลับกลายเป็นเทพแห่งโชคลาภผู้พลิกชีวิตตระกูลเจียงให้หลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ นิ้วเรียวของทั้งคู่ช่วยกันคัดแยกและนับธนบัตรทีละปึกอย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ ดั่งเสียงดนตรีแห่งความมั่งคั่งที่บรรเลงขับกล่อมค่ำคืนอันยาวนาน วิถีชีวิตในยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความแห้งแล้งและความขาดแคลน ราวกับถูกลบเลือนหายไปจากห้องนี้จนหมดสิ้น เหลือเพียงอนาคตที่สดใสและหอมหวานรออยู่เบื้องหน้า ปึกแล้วปึกเล่า... ตัวเลขในใจสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งปึกสุดท้ายถูกวางลงบนกองรวมกัน ฟางเซียนสูดหายใจเข้าลึกเมื่อคำนวณยอดสุทธิในใจเสร็จสิ้น เธอยิ้มกว้างจนตาหยี หันไปสบตากับสามีที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด “เฉิงเกอ... คุณรู้ไหมว่าเรามีเงินเก็บเท่าไหร่แล้วตอนนี้?” เสียงหวานเอמהถามอย่างล้อเลียน เจียงเฉิงส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่นานครั้งจะได้เห็น “ผมไม่สนใจหรอกว่ามันจะเท่าไหร่... เพราะไม่ว่าคุณจะมีเงินมากแค่ไหน คุณก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี” “ใครจะหนีกันคะ ฉันกำลังจะบอกต่างหากว่า... ด้วยเงินจำนวนนี้ เราสามารถซื้อที่ดินแปลงใหญ่ สร้างบ้านหลังใหม่ และถอนตัวออกจากตระกูลใหญ่เฮงซอยนั่นได้อย่างถาวรแล้ว!” ฟางเซียนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี มือเรียวเอื้อมไปหยิบธนบัตรปึกใหญ่ที่สุดขึ้นมาถือไว้เตรียมจะเก็บเข้ามิติลับ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นสัญญาณลับที่เจียงเฉิงใช้ติดต่อกับสายข่าวในกองทัพ... และตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าลอดรอยแตกของประตูเข้ามา *“ผู้กองเจียง! รีบหนีเร็ว! ทางกองบัญชาการออกคำสั่งลับจับกุมตัวคุณในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับขบวนการค้าของเถื่อน... ตอนนี้สารวัตรทหารกำลังปิดล้อมหมู่บ้านแล้ว!”* ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนจากใจค่ะ ❤️