สามีเริ่มรุก

“ปัง!” เสียงถีบประตูไม้เก่าจนบานพับแทบหลุดกระเด็นไม่ได้มาจากสารวัตรทหารอย่างที่ใครหลายคนหวาดกลัว แต่เป็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยับยื่นของเจียงเฉิง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายคุกรุ่นของดินปืนและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของหลินฟางเซียนซึ่งกำลังยืนถือตะหลิวผัดผักกะหล่ำปลีด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฟางเซียน! คุณ... รู้เรื่องแล้วใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ต่างจากภาพลักษณ์นายทหารผู้เยือกเย็นที่ชาวบ้านคุ้นเคย หลินฟางเซียนวางตะหลิวลงบนขอบกระทะเหล็กหล่อ ควันสีขาวพวยพุ่งผสมกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่ตีสี่ เธอหันกลับมามองสามีด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ หญิงสาวไม่รีบร้อนเอ่ยคำใด ปล่อยให้ความเงียบงวดกดดันทำหน้าที่ของมันชั่วครู่ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่เจียงเฉิงมักจะคาดเดาความคิดเธอไม่เคยถูก “ถ้าฉันบอกว่ารู้... คุณคิดว่าฉันควรจะเก็บกระเป๋าหนีตามผู้ชายคนอื่น หรือเตรียมยาสลบไว้ต้อนรับสารวัตรทหารที่จะมาค้นบ้านเราดีล่ะคะ ผู้กองเจียง?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงความหยอกเย้าและสายตาที่อ่านยาก เจียงเฉิงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็ว มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมากุมไหล่บางไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความเครียดขดที่เขาแบกรับมาตลอดทาง แต่ดวงตากลับฉายแววโล่งอกอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นว่าเธอยังปลอดภัยดี “ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ ฟางเซียน บัญชีลับนั่น... คนในกองบัญชาการกำลังพยายามโยนความผิดให้ผมเพื่อปกป้อง ‘หลี่เฉียง’ สหายรักของท่านรองผู้บัญชาการ ผมส่งเอกสารหลักฐานตัวจริงไปให้หน่วยสืบสวนกลางตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่พวกมันเล่นตุกติกส่งคนมาตัดหน้า...” เจียงเฉิงกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ผมเป็นห่วงคุณ กลัวว่าพวกมันจะใช้คุณเป็นเครื่องมือต่อรอง” หลินฟางเซียนมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เธอนิ่งฟังการอธิบายที่ปกติแล้วคนอย่างเจียงเฉิงไม่มีทางปริปากบอกใครง่ายๆ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามอบให้ผ่านการกระทำและคำสารภาพตรงไปตรงมานี้ ทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของศัลยแพทย์สาวยุคปัจจุบันไหววูบไปเล็กน้อย “คุณคิดว่าฉันเป็นใครกันคะ?” หลินฟางเซียนขยับตัวเล็กน้อยหลุดจากการเกาะกุม แต่ไม่ได้ถอยหนี เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาเช็ดมืออย่างใจเย็น “คนที่กล้าตบหน้าแม่สามีจนหน้าชา หรือคนที่ทำกำไรจากตลาดมืดจนพวกอันธพาลต้องก้มหัวให้... จะกลัวแค่สารวัตรทหารไม่กี่นายที่ถูกซื้อตัวมาด้วยเงินสกปรกอย่างนั้นหรือคะ?” เจียงเฉิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนมุมปากหยักจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก ริมฝีปากหนาขยับชิดใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวแก้ม “นั่นสินะ... ภรรยาของเจียงเฉิงเก่งกาจเสียจนผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ระหว่างผมกับคุณ ใครกันแน่ที่เป็นอันตรายต่อความมั่นคงของหมู่บ้านมากกว่ากัน” “ถ้ารู้ตัวว่าสู้ฉันไม่ได้ ก็ช่วยทำตัวว่านอนสอนง่าย เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วมาช่วยฉันล้างผักซะดีๆ ค่ะ” หลินฟางเซียนเอייהเสียงดุ แต่ไม่ทันที่เธอจะหันหลังกลับ ร่างสูงใหญ่ของสามีกลับสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ใบหน้าคร่ำเคร่งซบลงบนลาดไหล่ของเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรและสบู่สมุนไพรที่เธอทำเองเข้าเต็มปอด ความอบอุ่นจากแผ่นอกแกร่งที่แนบชิดทำเอาหลินฟางเซียนตัวแข็งทื่อ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องยาสลบและแผนการหลบหนีพลانรวนเรไปชั่วขณะ สามีผู้เคร่งขรึมคนนี้... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่รู้จักใช้ลูกอ้อนแบบนี้? “ฟางเซียน... ขอบคุณนะ” เสียงทุ้มพزمพรำอยู่ข้างหู น้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย “ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งผมไปไหน แม้ว่าที่ผ่านมาผมจะเป็นสามีที่แย่และไม่เคยปกป้องคุณเลยก็ตาม” ยังไม่ทันที่หลินฟางเซียนจะได้เอ่ยปากแซวความดราม่าของสามี เสียงเคาะประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนหยาบคายของแม่สามีตระกูลเจียงที่ดังแผดทะลุกำแพงดินเข้ามา “เจียงเฉิง! แกไอ้ลูกอกตัญญู! ได้ข่าวว่าตำรวจทหารมาปิดล้อมบ้านเพราะแกไปทำเรื่องชั่วช้าไว้ใช่ไหม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าลากครอบครัวเราซวยไปด้วยนะ! ฉันกับพ่อแกประกาศตัดขาดจากแกตั้งแต่ตอนนี้เลย!” เสียงโวยวายแสบแก้วตานั้นทำลายบรรยากาศซาบซึ้งลงในพริบตา หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวเหยียด ขณะที่เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจอย่างที่สุด ร่างสูงผละออกจากภรรยา ใบหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาดุดันดังเดิม “ปล่อยให้ฉันจัดการเองค่ะ” หลินฟางเซียนดึงมือสามีไว้เบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “คุณอุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที มานั่งกินข้าวต้มหมูสับฝีมือฉันให้สบายใจเถอะ ส่วนแม่... ปล่อยให้ฉันต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้เอง รับรองว่าสนุกไม่แพ้ละครวิทยุตอนบ่ายแน่นอนค่ะ” ว่าแล้วหลินฟางเซียนก็เดินนองหน้าไปยังประตูหน้าบ้าน โดยมีเจียงเฉิงยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัวมองตามด้วยแววตาเป็นประกาย ทั้งเอ็นดู ทั้งทึ่ง และพร้อมจะสนับสนุนทุกอย่างที่ภรรยาตัวน้อยของเขาจะกระทำ เมื่อประตูไม้เปิดออก ภาพของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมกับสารวัตรทหารสามนายที่ถือหมายค้นยืนประกบอยู่ด้านหลัง ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของหลินฟางเซียนที่แย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตรจนน่าขนลุก “อ้าว... คุณสารวัตร และก็คุณแม่ มากันแต่เช้าแบบนี้ ไม่ทราบว่ารับ ‘ซาลาเปาไส้ขี้เถ้า’ หรือ ‘น้ำตาร้อนๆ’ เป็นอาหารเช้าดีล่ะคะ?” หลินฟางเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่กลับทำให้ทุกคนหน้าถอดสี ทว่า... ก่อนที่สารวัตรทหารจะได้ชูหมายค้นในมือ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสนั่นก้องมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับธงประจำกองบัญชาการทหารสูงสุดที่โบกสะบัดท่ามกลางหมอกหนา รถจี๊ปทหารสามคันแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านพักอย่างกะทันหัน ร่างของนายพลเฒ่าผู้ทรงอิทธิพลก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีแดงฉานในมือที่จ่าหน้าซองด้วยตราประทับลับสุดยอด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแสบและความหวานของบ้านนี้เสมอนะคะ