คนขี้อิจฉาในหมู่บ้าน

"หากเอกสารลับฉบับนี้ระบุว่าภรรยาของผมมีความผิดจริง ผมยินดีจะสวมกุญแจมือเดินเข้าคุกทหารด้วยตัวเองครับท่านนายพล!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเจียงเฉิงดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณหน้าบ้านพัก นายทหารหนุ่มก้าวออกมายืนบังร่างบางของหลินฟางเซียนไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของเขายืดตรงราวกับเสาเข็มเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน แม้เบื้องหน้าจะคือผู้บังคับบัญชาระดับสูงและกลุ่มชาวบ้านที่ถือหางเสือมารอซ้ำเติมก็ตาม หลินฟางเซียนช้อนสายตามองแผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของสามี ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ในยุคสมัยที่ผู้คนพร้อมจะเหยียบย่ำซ้ำเติมผู้ตกอัป เพื่อเอาตัวรอด เจียงเฉิงกลับเลือกที่จะยืนเคียงข้างนางอย่างไร้ข้อกงขา แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยตกลงกันเรื่องหย่าร้างก็ตาม ปัง! เสียงแฟ้มเอกสารสีแดงฉานถูกตบลงบนฝากระโปรงรถจี๊ปทหารอย่างแรง นายพลเฒ่าจ้าวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดกวาดสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิ้วมองฝูงชนที่ยืนอออกันอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของป้าซุ่นผู้เป็นแกนนำในการล่ารายชื่อฟ้องร้อง "บังAจ! กล้าดีอย่างไร ถึงมารุมประณามแพทย์ทหารผู้สร้างคุณประโยชน์ให้แก่กองทัพ!" เสียงคำรามของนายพลเฒ่าทำเอาป้าซุ่นและพวกพ้องสะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด จากที่เคยเชิดหน้าชูตาถือจดหมายร้องเรียนในมือ ตอนนี้พวกนางกลับอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ป้าซุ่นตัวสั่นเทาละล่ำละลักเอ่ยแก้ตัว "ทะ... ท่านนายพลคะ พวกเราแค่... แค่ทำตามหน้าที่พลเมืองดีค่ะ เห็นนางนี่... เอ๊ย หมอหลิน แอบลักลอบนำเข้าสินค้าฟุ่มเฟือยจากต่างประเทศและยาเถื่อน เกรงว่าจะกระทบต่อความมั่นคง...!" "เงียบปาก!" นายพลเฒ่าตวาดกร้าว แฟ้มเอกสารในมือถูกโยนลงแทบเท้าของป้าซุ่น "อ่านเสียให้เต็มตา ว่าสิ่งที่พวกเธอใส่ร้ายป้ายสี เป็นสิ่งเดียวกับที่กองบัญชาการทหารสูงสุดสั่งซื้อเป็นกรณีพิเศษเพื่อใช้รักษาทหารแนวหน้าหรือไม่!" ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ชาวบ้านหลายคนต่างชะเง้อคอด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเด็กหนุ่มในหมู่บ้านคนหนึ่งก้มลงหยิบเอกสารที่กระจัดกระจายขึ้นมาอ่านออกเสียงด้วยความตกตะลึง "ยาหม่องสมุนไพรทิพย์... ยาสมานแผลฉุกเฉิน... และเวชภัณฑ์ควบคุมพิเศษ... ทั้งหมดนี้... ได้รับการรับรองและประทับตราอนุญาตโดยตรงจากกระทรวงสาธารณสุขและกองบัญชาการทหารสูงสุด!" สิ้นเสียงอ่านนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงราวกับป่าช้า ทุกสายตาหันขวับกลับมามองหลินฟางเซียนเป็นตาเดียวด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ค้าของเถื่อน แต่เธอกำลังค้าขายภายใต้การคุ้มครองของกองทัพต่างหากเล่า! หลินฟางเซียนค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของเจียงเฉิง รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มเอิบ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองผู้คนที่เคยรุมชี้หน้าด่าทอด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ นางปัดฝุ่นที่กระโปรงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พวกท่านอยากตรวจสอบนักไม่ใช่หรือคะ? เชิญเลยค่ะ เชิญค้นให้ทั่วบ้านของฉันได้ตามสบาย แต่หากค้นไม่พบ... หรือพบว่าสินค้าเหล่านี้ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ... คนที่ต้องรับผิดชอบข้อหาหมิ่นประมาทและสร้างความตื่นตระหนกแก่สาธารณชน จะต้องชดใช้ด้วยอะไร คงไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกกระมังคะ?" คำพูดที่นิ่มนวลแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งไส ทำเอาป้าซุ่นเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น นางหันไปมองหน้าพวกพ้องที่ต่างพากันหลบสายตาหนีทีละคน ไม่มีใครกล้าสบตาหรือยื่นมือเข้ามาช่วยสักคนเดียวในยามวิกฤตเช่นนี้ เจียงเฉิงเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขันในความแสบสันต์ของหญิงสาว นางไม่เพียงแต่ปกป้องตัวเองได้ แต่ยังตบหน้าคนพวกนี้ได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ "สารวัตรทหาร!" นายพลเฒ่าออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ควบคุมตัวผู้มีรายชื่อในใบลงนามร้องเรียนทั้งหมดไปสอบสวนข้อหาแจ้งความเท็จและทำลายชื่อเสียงข้าราชการในเวลาราชการ ดำเนินคดีให้ถึงที่สุด!" เสียงกรีดร้องโวยวายดังระงมขึ้นทันทีเมื่อทหารร่างกำยำเข้าชาร์จตัวป้าซุ่นและสมุน ความสะใจฉายชัดอยู่ในแววตาของชาวบ้านรอบข้างที่รอดตัวไปได้ หลายคนเริ่มสำนึกได้ว่าไม่ควรไปหาเรื่องตระกูลเจียงอีกเป็นอันขาด ทว่า... ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและทุกคนกำลังโล่งอก สายตาคมกริบของเจียงเฉิงก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของแม่สามีที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ พร้อมกับห่อผ้าสีตุ่นในมือที่สั่นเทาด้วยความพิรุธ แม่สามีตระกูลเจียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เมื่อแผนการที่นางแอบร่วมมือกับป้าซุ่นเพื่อกำจัดลูกสะใภ้ตัวดีพังไม่เป็นท่า นางแอบหยิบขวดเซรามิกสีขาวขนาดเล็กออกมาจากอกเสื้อ ซึ่งเป็นขวดบรรจุผงสมุนไพรพิษที่นางตั้งใจจะแอบเอาไปซุกไว้ในห้องครัวของหลินฟางเซียน เพื่อยัดข้อหาสองเด้งให้หล่อนต้องติดคุกหัวโต! หลินฟางเซียนหันขวับไปตามสัญชาตญาณนักแพทย์ สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องระรัว นางก้าวพรวดเข้าไปดึงแขนของเจียงเฉิงไว้ พร้อมกับพยักเพยิดไปยังทิศทางพุ่มไม้ เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น ร่างสูงใหญ่พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ เพียงพริบตาเดียวเขาก็เข้าประชิดตัวร่างที่กำลังจะหลบหนี และกระชากแขนของหญิงสูงอายุคนนั้นไว้อย่างแรงจนขวดเซรามิกในมือหล่นร่วงกระแทกพื้นแตกกระจาย! กลิ่นฉุนรุนแรงของสมุนไพรฤทธิ์ร้อนโชยคละคลุ้งขึ้นมาแตะจมูกทันที ผงสีขาวอมเหลืองฟุ้งกระจายเคลือบอยู่บนพื้นดิน และเมื่อเจียงเฉิงก้มลงมองเศษซากขวดเซรามิกนั้น ดวงตาคมกริบก็หรี่แคบลงจนน่ากลัว บรรยากาศรอบกายของนายหนุ่มแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทุกคนแถวนั้นต้องกลั้นหายใจ "ท่านแม่..." เจียงเฉิงเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความผิดหวังระคนโกรธเกรี้ยว "นี่ท่าน... ถึงกับยอมร่วมมือกับคนนอกเพื่อทำลายภรรยาตัวเองเชียวหรือ!" แม่สามีหน้าซีดเผือก ถอยหลังกรูดด้วยความหวกลัว ปากสั่นระริกพูดไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดุดั่งพญายมของบุตรชายแท้ๆ ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" ที่หลินฟางเซียนเคี่ยวทิ้งไว้บนเตาถ่านตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เริ่มโชยตลบอบอวลแทรกซึมผ่านสายลมยามสาย ลอยละล่องไปทั่วบริเวณบ้านพักตระกูลเจียงอย่างยั่วยวน ชวนให้น้ำลายสอท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังระอุถึงขีดสุด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินหมอยายุค 70 เสมอนะคะ