การพิสูจน์ความจริง

"เอกสารการครอบครองโสมภูเขาป่าอายุสามสิบปีดอกนี้ อยู่ที่ไหน?" เสียงกระแทกกระทั้นของเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบทรัพย์สินและควบคุมโควตาประจำคอมมูนดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลเจียง ใบหน้าของสหายเฉิน หัวหน้าชุดตรวจการผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านหางตา บิดเบี้ยวด้วยความเยייהหยัน ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่จะยึดเข้าหลวง หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่หน้าเตาถ่าน ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของนางยังคงบรรจงใช้ทัพพีไม้คน "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" ที่เคี่ยวมาตั้งแต่เช้าตรู่ช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโสมป่าชั้นดีผสานกับความหวานกลมกล่อมของเห็ดหอมและเนื้อไก่บ้านเนื้อแน่น โชยตลบอบอวลแทรกซึมผ่านสายลมยามสาย ลอยละล่องไปทั่วบริเวณบ้านพักตระกูลเจียงอย่างยั่วยวน ชวนให้น้ำลายสอท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังระอุถึงขีดสุด แม่สามีตระกูลเจียงที่แอบยิ้มเยาะอยู่มุมห้องรีบโพล่งขึ้นทันทีด้วยความร้อนรน กลัวว่าความผิดจะตกใส่หัวตน "สหายเฉิน! ท่านอย่าไปหลงเชื่อคำพูดของนังสะใภ้นี่นะคะ มันแอบเอาของหลวงมาบำรุงตัวเองค่ะ! โสมป่านั่น... ฉันเห็นกับตาว่ามันซ่อนไว้ในไหหมักแป้ง!" เจียงเฉิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าภรรยาเอาไว้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองมารดาตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับหัวหน้าชุดตรวจการด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่มั่นคง "ภรรยาผมใช้ความสามารถส่วนตัวแลกเปลี่ยนสมุนไพรนี้มาอย่างถูกต้องตามระเบียบของสหกรณ์การเกษตร สหายเฉินมีหมายค้นหรือคำสั่งอย่างเป็นทางการจากส่วนกลางหรือไม่ ถึงได้บุกรุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้" "สามีภรรยาตระกูลเจียง! อย่ามาปากแข็ง!" สหายเฉินตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนถ้วยชากระเด็น "ยุคนี้ใครๆ ก็รู้ว่าโสมป่าอายุหลายสิบปีถือเป็นทรัพย์สินของรัฐ ห้ามผู้ใดครอบครองส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้านางหลินไม่แสดงใบอนุญาตการซื้อขายภายในเที่ยงนี้ ฉันจะจับกุมตัวข้อหากักตุนสินค้าและต่อต้านนโยบายพรรค!" ฟางเซียนวางทัพพีไม้ลงบนขอบหม้อดินเผาช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้หันมามองนางเป็นตาเดียว หญิงสาวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนสหายเฉินถึงกับชะงัก "สหายเฉินพูดถูกค่ะ..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นางค่อยๆ หมุนตัวเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่รัฐ "โสมป่าอายุสามสิบปีและเห็ดหอมป่าหม้อนี้ เป็นทรัพย์สินที่ได้มาจากการปฏิบัติหน้าที่รักษาโรคให้แก่ชาวบ้านในเขตภูเขาชั้นใน ซึ่งได้รับการรับรองจากหน่วยแพทย์ชนบท และนี่..." ฟางเซียนยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน (อาศัยจังหวะดึงเอกสารจริงที่แอบดึงออกมาจากมิติคลังยาในเสี้ยววินาที) หยิบกระดาษตราประทับสีแดงสดแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้เขา "คือใบรับรองการครอบครองและอนุญาตให้ใช้เพื่อการรักษาพยาบาลโดยเฉพาะค่ะ เชิญตรวจสอบดูให้ละเอียดได้เลยเจ้าค่ะ" สหายเฉินรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยสีหน้ากระฟัดกระเฟียด แต่เมื่อกวาดสายตาอ่านตัวหนังสือและลายเซ็นตราประทับสีแดงฉานด้านล่าง ใบหน้าที่เคยตึงเครียดและหยิ่งผยองก็เริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย มือที่ถือกระดาษเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าลายเซ็นนั้นมาจากนายแพทย์ใหญ่ประจำมณฑลผู้มีอำนาจเด็ดขาดในเขตนี้ แม่สามีที่รอลุ้นอยู่ถึงกับหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก เมื่อเห็นท่าทีของสหายเฉินเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ "เอ่อ... นี่คือ..." สหายเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายบนหน้าผาก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพลิกผันและชัยชนะกำลังจะตกเป็นของภรรยาหนุ่มสาวตระกูลเจียงนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องจากด้านนอกรั้วบ้าน "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่พิเศษจากกรมควบคุมเสบียงและคณะกรรมการกลางมาตรวจสอบเรื่องร้องเรียนด่วน!" เจียงเฉิงขมวดคิ้วแน่นทันที ดวงตาคมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ส่วนฟางเซียนหันไปมองหน้าสามี รอยยิ้มที่เคยประดับบนเรียวปากค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ไม่คาดฝัน ประตูไม้เก่าแก่ถูกถีบเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต ร่างของบุรุษในเครื่องแบบสีกากีเข้มผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับในมือ แววตาคมปลาบกวาดมองหม้อซุปไก่ตุ๋นโสมป่าที่ยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่หลินฟางเซียนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "คุณหลินฟางเซียน... เราได้รับรายงานว่าคุณมียาต้องห้ามล็อตใหญ่ซุกซ่อนไว้ในครอบครอง และซุปหม้อนี้... มีส่วนผสมของสมุนไพรต้องห้ามตามประกาศฉบับที่สิบห้า!" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของอวี้ซิน