บ้านร้างที่น่าอยู่

“ผู้กองเจียง! แย่แล้วครับ! ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดจากเมืองหลวง... เดินทางมาถึงหน้ากองพลแล้วครับ และกำลังมุ่งตรงมาที่บ้านพักของคุณพอดิบพอดี!” เสียงตะโกนกระหืดกระหอบของพลทหารหนุ่มยังไม่ทันขาดคำ ฝุ่นตลบอบอวลหน้าประตูรั้วบ้านพักก็บ่งบอกถึงการมาถึงของผู้ทรงอิทธิพลระดับสูง แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งขึ้นหลายเท่าตัว เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก เขาเพิ่งจะตกลงกับหลินฟางเซียนเรื่องการใช้ชีวิตร่วมกันในบ้านร้างหลังนี้ได้ไม่นาน แขกผู้ใหญ่ระดับผู้บัญชาการสูงสุดจากเมืองหลวงกลับโผล่มาเยือนถึงถิ่นอย่างไม่คาดฝันในยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน หลินฟางเซียนมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มหน้าก้มตาใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเขม่าควันบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างใจเย็น สัมผัสหยาบกร้านของเนื้อไม้สะท้อนความผุพังของบ้านพักสวัสดิการทหารที่ถูกทิ้งร้างมานานแรมปี รอบตัวมีเพียงกลิ่นอับชื้นและหยากไย่ แต่ในสายตาของศัลยแพทย์มือฉมังจากยุคปัจจุบัน บ้านหลังนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ตรงกันข้าม... มันคือผืนผ้าใบชั้นดีที่เธอจะใช้สร้างอาณาจักรขนาดย่อมของตัวเอง “ตกใจอะไรกันเล่าคะ ทหารหาญฝึกมาอย่างดี ไฉนจึงขวัญอ่อนราวกับเด็กหญิงพบเงาผีไปได้” เสียงหวานใสทว่าราบเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยแววตานิ่งสงบ “ท่านผู้บัญชาการมา ก็ต้อนรับไปตามเนื้อผ้าค่ะ บ้านจะโทรมอย่างไร ก็เป็นบ้านที่ถูกต้องตามกฎหมายที่เรามีสิทธิ์อยู่” เจียงเฉิงมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ความเด็ดเดี่ยวและท่าทีสุขุมเยือกเย็นในยามวิกฤตเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งในหมู่สตรีชนบท หรือแม้แต่สตรีจากเมืองหลวงบางคนก็ยังเทียบไม่ได้ เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพยักหน้ารับสั้นๆ แล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่หน้าประตู เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับเสียงทักทายทรงอำนาจดังขึ้นที่นอกชานบ้าน หลินฟางเซียนไม่รอช้า เธอใช้นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่แหวนหยกมิติลับในพริบตา แสงสีเขียวมรกตจางๆ วาบผ่านพร้อมกับขวดน้ำยาทำความสะอาดอเนกประสงค์สูตรเข้มข้นและผ้าไมโครไฟเบอร์เนื้อนุ่มที่ถูกดึงออกมาจากคลังยา ในยุค 70 เช่นนี้ การจะหาอุปกรณ์ทำความสะอาดที่มีประสิทธิภาพสูงเป็นเรื่องยากยิ่ง แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือไอเทมชิ้นโปรดที่จะเปลี่ยนกระท่อมโทรมๆ ให้กลายเป็นวิมานน้อยๆ ได้ในชั่วข้ามคืน “ฟางเซียน... ท่านผู้บัญชาการอยากเข้ามาดูความเป็นอยู่ข้างใน” เสียงทุ้มต่ำของเจียงเฉิงดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามา โดยมีนายทหารระดับสูงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาดุดั่งพญาอินทรีเดินตามหลังมาติดๆ ท่านผู้บัญชาการกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบห้อง โครงสร้างบ้านที่ผุพังและฝุ่นหนาเตอะเกือบทำให้เขาต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่ทว่า... เมื่อสายตาปะทะเข้ากับมุมห้องที่หลินฟางเซียนเพิ่งเช็ดถู ร่องรอยความสกปรกกลับหายวับไป เหลือเพียงเนื้อไม้เก่าที่ถูกขัดจนขึ้นเงาสะอาดสะอ้าน กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรสดที่เธอนำมาวางประดับไว้ในถ้วยดินเผาเพื่อไล่แมลงและปรับอากาศ “หึ บ้านพักทหารร้างที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะชายตาแล แต่พวกเธอสองคนกลับกล้าใช้มันเป็นเรือนหออย่างนั้นรึ หลินฟางเซียน?” น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อยตามประสาผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก “สภาพแบบนี้... แม้แต่สุนัขยังไม่อยากนอนเลยกระมัง” หลินฟางเซียนแย้มรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่เกรงกลัว เธอวางผ้าในมือลงอย่างนิ่มนวล ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้บัญชาการตรงๆ ด้วยท่าทางสง่างามที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ “เรียนท่านผู้บัญชาการค่ะ ความเก่าแก่และทรุดโทรมเป็นเพียงสิ่งที่ตาเนื้อเห็น แต่วิสัยทัศน์และการลงมือทำต่างหากคือสิ่งที่กำหนดคุณค่าของสิ่งของ บ้านหลังนี้ก็เช่นกันค่ะ... ของเดิมอาจจะดูเหมือนกองขยะในสายตาคนอื่น แต่ในมือของคนที่รู้จักคุณค่า มันคือพื้นที่อิสระที่เราสามารถเนรมิตให้กลายเป็นบ้านที่อบอุ่นและน่าอยู่ที่สุดในค่ายทหารแห่งนี้ได้ค่ะ” คำพูดที่ฉาดฉานและเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินตัวทำให้นายทหารระดับสูงถึงกับชะงัก แววตาที่มองมามีความประكายแห่งความฉงนปะปนกับความทึ่ง เจียงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างกายลอบมองภรรยาด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาด หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งกระด้างราวกับก้อนหินในค่ายทหาร กลับถูกหลอมละลายลงทีละน้อยด้วยความเด็ดเดี่ยวและวาจาคมคายของหญิงสาว “ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! ปากกล้าไม่เบานี่ สมกับที่เป็นภรรยาของนายทหารแนวหน้า!” ผู้บัญชาการหัวเราะรơiออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะหุบยิ้มแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในเมื่อเธอประกาศกร้าวถึงเพียงนี้ ข้าก็จะรอดูว่า ‘บ้านร้างที่น่าอยู่’ ของเธอ จะทำให้อำนาจเงินหรืออิทธิพลของแม่สามีตระกูลเจียงที่จ้องจะเล่นงานพวกเธอ สั่นคลอนได้หรือไม่!” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในบ้านก็พลันเงียบสงบลงทันที ชื่อของ ‘แม่สามีตระกูลเจียง’ เปรียบเสมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ถ่วงบรรยากาศเอาไว้ แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเห็นแก่ตัวและวาจาเชือดเฉือน กำลังเดินทางมาที่ค่ายทหารแห่งนี้พร้อมกับความตั้งใจที่จะมาอาละวาดและฉีกหน้าสะไภ้อย่างหลินฟางเซียนให้ย่อยยับในวันพรุ่งนี้เช้า! หลินฟางเซียนหุบยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยไหววับด้วยประกายความเย็นชา การเอาคืนคนในตระกูลเจียงที่เคยเหยียบย่ำเจ้าของร่างเดิมมาตลอด กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในไม่ช้า และเธอก็พร้อมยิ่งกว่าพร้อมที่จะต้อนรับแม่สามีจอมเผด็จการคนนั้นด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง “ท่านผู้บัญชาการไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ” หลินฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “คนที่จะต้องเสียใจและร้องไห้งอแง... น่าจะเป็นแขกผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นเสียมากกว่าค่ะ” เมื่อแขกบ้านแขกเมืองเดินทางกลับไปแล้ว ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนบ้านพักหลังเก่าอีกครั้ง เจียงเฉิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมามองภรรยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาวางแผนการซ่อมแซมบ้านด้วยดินสอและกระดาษแผ่นเล็กๆ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ สาดส่องกระทบใบด้านข้างของหญิงสาว ทอดเงายาว1ไปบนผนังไม้เก่าๆ “เธอ... แน่ใจแล้วหรือว่าจะรับมือกับแม่ของฉันได้?” เจียงเฉิงเอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้น สบตากับสามีด้วยรอยยิ้มพราวระยับที่มุมปาก มือเรียวยื่นถ้วยชาสมุนไพรหอมกรุ่นที่เธอเพิ่งชงขึ้นจากมิติลับส่งให้เขา “สามีคะ... สามีเป็นคนคุมกองกำลังแนวหน้า แต่เรื่องในบ้าน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้เถอะค่ะ” เธอกล่าวกลั้วหัวเราะเบาๆ “อ้อ พรุ่งนี้เช้า ก่อนที่แม่ของคุณจะมาถึง... ฉันตั้งใจว่าจะทำอาหารเช้าจานพิเศษสักหน่อย กลิ่นหอมๆ ของมัน น่าจะลอยไปไกลจนถึงหน้าประตูค่ายทหารเชียวล่ะค่ะ” เจียงเฉิงรับถ้วยชาอุ่นๆ มาถือไว้ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรและใบชาชั้นดีที่ลอยแตะจมูกทำให้หัวใจที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ หลินฟางเซียนก็พลิกกระดาษแผนผังบ้าน พร้อมกับหยิบขวดเครื่องปรุงลับรสชาติเข้มข้นที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจางๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ร่องรอย... กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเค็มๆ มันๆ ที่ถูกปรุงแต่งด้วยสูตรลับเฉพาะตัว เริ่มโชยกรุ่นออกมาจากห้องครัวเล็กๆ ทะลุผ่านรอยแตกของผนังไม้ กระจายตัวอบอวลไปทั่วบริเวณรอบบ้านพักในยามค่ำคืนอย่างเงียบเชียบ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนผลงานของอวี้ซินหมอยายุค 70 เสมอมานะคะ