แยกบ้านเดี๋ยวนี้

“ผู้กองเจียง! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงกองพลแล้ว!” เสียงตะโกนแหบแห้งของพลทหารหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่หน้าบ้านพักตระกูลเจียง ทำลายความเงียบยามสายของค่ายทหารจนแตกกระเจิง ทว่า ภายในห้องโถงคับแคบ บรรยากาศกลับระอุยิ่งกว่าเปลวแดดเดือนห้า เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ ของหลินฟางเซียนถูกกองสุมอยู่บนพื้นดินหน้าประตูบ้านราวกับขยะเปียก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่สามีจางอี้หลานที่กรีดร้องด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายจนคนข้างบ้านต้องแอบมองผ่านร่องประตู “นังตัวดี! แต่งเข้ามาได้สามวัน ทำตัวเป็นภาระไม่พอ ยังกล้าขโมยไข่ไก่ในเล้าไปต้มกินคนเดียวลับหลังฉันอย่างนั้นรึ! ตระกูลเจียงของเราไม่ได้เลี้ยงข้าวสุนัขไม่มีหัวนอนปลายเท้า ถ้าแกยังไม่อยากไสหัวออกไป ก็คายเงินเดือนของเจียงเฉิงออกมาทั้งหมดซะ!” จางอี้หลานเอามือเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองหลินฟางเซียนด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ นางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้กดขี่ลูกสะใภ้หน้าใหม่ให้หมอบราบคาบแก้ว เพื่อจะได้ยึดเงินเบี้ยเลี้ยงที่เจียงเฉิงส่งกลับบ้านมาเก็บไว้ปรนเปรอหลานชายคนโปรดฝั่งบ้านเดิม หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบไร้ร่องรอยความหวาดกลัวอย่างที่แม่เฒ่าคาดคิด ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มองซากเสื้อผ้าของตนที่ถูกโยนทิ้งอย่างไม่แยแส ศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุคปัจจุบันผู้เคยผ่านเคสความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ไยต้องมาทนให้หญิงแก่ไร้เหตุผลตบหัวลูบหลังในยุคที่เต็มไปด้วยความล้าหลังเช่นนี้ “คุณแม่พูดจบหรือยังคะ?” เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของคนฟัง “ไข่ไก่สามฟองนั้น ฉันเป็นคนหาเงินมาซื้อด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเองเมื่อวานนี้ ไม่ได้เบียดบังแม้แต่เศษเสี้ยวเสบียงของตระกูลเจียง ส่วนเงินเดือนของพี่เจียง เขามีสิทธิ์จัดการด้วยตัวเองตามกฎหมายทหาร ไม่มีกฎข้อไหนในประเทศนี้ระบุว่าแม่สามีมีสิทธิ์ยึดเงินเดือนของทหารแนวหน้าไปแจกจ่ายญาติพี่น้องตามอำเภอใจนะคะ” “นี่แก! นังสะใภ้เนรคุณ กล้าต่อปากต่อคำกับฉันรึ!” จางอี้หลานหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางพุ่งตัวเข้าไปหมายจะเงื้อมือตบสั่งสอน แต่หลินฟางเซียนกลับขยับตัวหลบได้อย่างว่องไวราวกับปลาไหล ทำให้ร่างอวบอ้วนของแม่สามีเสียหลักเซถลาไปชนกับวงกบประตูจนเสียงดัง *โครม* “โอ๊ย! นังตัวดี! แกกล้าทำร้ายแม่สามีรึ! พ่อบ้านแม่เรือนช่วยด้วย บ้านนี้จะฆ่าคนแล้ว!” จางอี้หลานแกล้งล้มลงไปนอนดิ้นกับพื้น ส่งเสียงร้องโอดโอยคร่ำครวญเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เริ่มทยอยมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตู กลิ่นอายความเยือกเย็นและอำนาจกดดันจากสนามรบแผ่ซาบซ่านไปทั่วบริเวณ เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตึงเครียด สายตาดุดันกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในบ้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่ยืนถือสมุดบัญชีเล่มเล็กอยู่ในมือ “เกิดอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถาม นัยน์ตาคมกริบมองมารดาที่ยังคงนอนโอคร่ำครวญอยู่บนพื้นสลับกับใบหน้าของภรรยา “พี่เจียง! กลับมาก็ดีแล้วค่ะ” หลินฟางเซียนปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารทันทีอย่างแนบเนียน นางเม้มริมฝีปากน้อยๆ ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสๆ คล้ายคนเก็บกดความอัดอั้นตันใจมานาน “คุณแม่บอกว่าฉันเป็นภาระ และต้องการให้เรา ‘แยกบ้าน’ กันอยู่เด็ดขาดค่ะท่านพี่... ท่านดูสิคะ ข้าวของเครื่องใช้ของฉันถูกโยนออกมาตากแดดตากลมหมดแล้ว แบบนี้ฉันกับท่านพี่คงอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับคุณแม่และน้องสามไม่ได้จริงๆ ค่ะ” คำว่า ‘แยกบ้าน’ ที่ออกจากปากหลินฟางเซียนทำให้จางอี้หลานถึงกับลืมความเจ็บปวด ลุกพรวดขึ้นมาทันทีราวกับถูกผีเข้า “ใครบอกว่าจะแยกบ้านกัน! ฉันหมายถึงนังนี่ต้องคายเงินมาต่างหากเล่า! แยกบ้านอะไรกัน แกอย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะนังฟางเซียน!” “อ้าว เมื่อครู่คุณแม่เพิ่งจะไล่ฉันออกจากบ้าน และประกาศลั่นซอยไม่ใช่หรือคะว่าตระกูลเจียงไม่ต้อนรับฉัน คนแถวนี้เป็นพยานได้ตั้งหลายคน” หลินฟางเซียนหันไปสบตากับบรรดาเพื่อนบ้านที่ยืนอออยู่หน้าประตู ซึ่งต่างก็พากันพยักหน้ารับเบาๆ เพราะได้ยินชัดเจนเต็มสองหู เจียงเฉิงหันไปมองมารดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขารู้ดีว่ามารดานิสัยใจคอเป็นอย่างไร และการที่เขาต้องออกไปปฏิบัติภารกิจนอกค่ายนานๆ ทำให้ภรรยาต้องทนทุกข์ทรมานเพียงลำพัง ทว่าการเอ่ยปาก ‘แยกบ้าน’ ในยุคสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงและธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูล “แม่ครับ” เจียงเฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ในเมื่อฟางเซียนพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมคิดว่า... ถึงเวลาที่เราควรแยกบ้านกันจริงๆ สักทีครับ” “เจียงเฉิง! แกพูดบ้าอะไรออกมา! แกจะอกตัญญูกับแม่ที่เลี้ยงแกมาหรือไงเพราะนังผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ!” จางอี้หลานแทบจะเป็นลมล้มพับ นางไม่คาดคิดว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะเข้าข้างภรรยามากกว่าตนเอง “ผมไม่ได้อกตัญญูครับ แต่ผมให้เงินเบี้ยเลี้ยงแม่ทุกเดือนตามหน้าที่ ส่วนบ้านหลังนี้ ผมแต่งงานมีครอบครัวแล้ว สมควรมีพื้นที่ส่วนตัวสำหรับภรรยาของผม” เจียงเฉิงเอ่ยเสียงกร้าว พลางเดินเข้าไปโอบไหล่บางของหลินฟางเซียนเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีปกป้องอย่างชัดเจนจนหลินฟางเซียนแอบแปลกใจในความเด็ดขาดของสามี หลินฟางเซียนซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าที่เศร้าสร้อย นางแอบหยิกต้นแขนตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกน้ำตาเพิ่มความสมจริง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าคุณแม่ไม่อยากให้เราแยกบ้านมือเปล่า งั้นเรามาตกลงส่วนแบ่งทรัพย์สินกันให้เรียบร้อยวันนี้เลยดีกว่าค่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องลำบากใจอีก” จางอี้หลานแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาทันที “ทรัพย์สินบ้าบออะไรของแก บ้านหลังนี้มีแต่ดินกับฝุ่น อยากแยกนักใช่ไหม งั้นก็ไสหัวออกไปตัวเปล่าเล่า! อย่าหวังว่าจะได้เศษข้าวติดก้นหม้อจากตระกูลเจียงไปแม้แต่เม็ดเดียว!” “ตกลงตามนั้นค่ะ” หลินฟางเซียนตอบรับทันทีอย่างไม่ลังเล ทำเอาแม่สามีถึงกับชะงักงันด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความมั่นใจ “แต่ก่อนจะไป ฉันขอเวลาทำอาหารมื้อเที่ยงให้พี่เจียงและทุกคนได้ทานร่วมกันเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเป็นเกียรติแก่การแยกบ้านในครั้งนี้... รับรองว่ากลิ่นหอมของอาหารมื้อนี้ จะทำให้ทุกคนในค่ายทหารไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่ค่ะ” สิ้นคำพูดของหลินฟางเซียน นางก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องครัวทันที ทิ้งให้เจียงเฉิงยืนมองตามด้วยแววตาอบอุ่นระคนเอ็นดู ขณะที่จางอี้หลานยังคงยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง ทว่า... ในขณะที่กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดีและเนื้อตุ๋นสูตรลับเฉพาะจากมิติคลังยาเริ่มลอยฟุ้งกระจายทะลุผ่านหน้าต่างห้องครัว อบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของค่ายทหารจนผู้คนต่างพากันสูดดมน้ำลายสอ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างของนายทหารสื่อสารคนเดิมที่วิ่งกลับมาด้วยใบซีดเผือดกว่าเดิม “ผู้กองเจียง! แย่แล้วครับ! ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดจากเมืองหลวง... เดินทางมาถึงหน้ากองพลแล้วครับ และกำลังมุ่งตรงมาที่บ้านพักของคุณพอดิบพอดี!” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอมานะคะ