อาหารมื้อแรกในยุค70

"กลิ่นบ้าอะไรกันเนี่ย! ใครมันเผากระดาษเงินกระดาษทองแต่เช้าตรู่ ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลเจียงแผดลั่นขึ้นทันทีที่นางก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องครัว กลิ่นหอมล้ำลึกที่ลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณบ้านในยามนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายสำหรับคนเห็นแก่ตัวเช่นนาง กลับกระตุ้นความหงุดหงิดให้พุ่งสูงปรี๊ดขึ้นไปอีก ทว่าเมื่อนางสูดลมหายใจเข้าไปลึกโดยไม่ตั้งใจ สีหน้าถมึงทึงก็พลันชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางตามวัยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ มันไม่ใช่กลิ่นควันไฟไหม้เกรียม แต่มันคือกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของตุ๋นเนื้อที่เคี่ยวจนงวด ผสมผสานกับกลิ่นอายสมุนไพรชั้นเลิศที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นตั้งแต่ปลายจมูกลามไปถึงก้นบึ้งของกระเพาะอาหาร ในยุคเจ็ดศูนย์ที่ข้าวยากหมากแพง เนื้อสัตว์คือของล้ำค่าที่นานทีปีหนจะได้ลิ้มลอง กลิ่นนี้จึงไม่ใช่แค่ความหอมธรรมดา แต่มันคือการยั่วยวนที่ทำให้น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว หลินฟางเซียนยืนอยู่หน้าเตาถ่านเก่าคร่ำคร่า รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากอย่างอารมณ์ดี มือเรียวบางตักน้ำซุปสีอำพันใสแจ๋วใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นที่นางแอบหยิบออกมาจากมิติคลังยา น้ำซุปตุ๋นโสมตังกุยกับกระดูกหมูที่ได้จากมิติพิเศษ ส่งควันกรุ่นพวยพุ่งขึ้นมาแข่งกับความหนาแน่นของอากาศยามสาย นางไม่ได้สนใจสายตาร้อนผ่าวที่จ้องมองมาทางด้านหลังแม้แต่น้อย ปล่อยให้แม่สามีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความริษยาและหิวกระหาย "หลินฟางเซียน! นังตัวดี แกเอาอะไรมาทำกินในบ้านหลังนี้! ของพวกนี้เอามาจากไหน แอบซ่อนเสบียงไว้กินคนเดียวอย่างนั้นเรารึ!" แม่สามีพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าจับชามกระเบื้องในมือลูกสะไภ้ ทว่าหลินฟางเซียนกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างนิ่มนวล ราวกับนางคาดการณ์การเคลื่อนไหวนี้ไว้อยู่แล้ว สายตาคมกริบเหลือบมองผู้เป็นแม่สามีด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ภายใต้ความสุภาพ "คุณแม่คะ เสียงดังแต่เช้าแบบนี้ เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าตระกูลเจียงของเราอดอยากปากแห้งจนต้องมาแย่งอาหารลูกสะไภ้กินนะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทำเอาแม่สามีสะดุ้งโหย่ง หน้าตึงเปรี๊ยะด้วยความโกรธ "แก! นังปากดี กล้าดียังไงมาประชดฉัน!" "ฉันไม่ได้ประชดค่ะ แค่พูดความจริง อาหารนี่คือสิ่งที่ฉันหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองในส่วนที่สามีทิ้งไว้ให้ ไม่ได้เบียดบังข้าวสารในยุ้งฉางของตระกูลแม่สักเม็ดเดียว ถ้าอยากกินนัก... ทำไมไม่ลองไปหาดูบ้างล่ะคะ เผื่อจะมีปาฏิหาริย์ฟ้าประทานเนื้อหมูตกลงมาใส่ปากบ้าง" คำพูดเจ็บแสบแต่น้ำเสียงราบเรียบทำเอาแม่สามีพูดไม่ออก ได้แต่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะไภ้ที่ช่วงนี้ดูแปลกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง หล่อนไม่ใช่เด็กสาวหงิมๆ ให้รังแกได้ง่ายเหมือนเก่าอีกแล้ว ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมีความเฉลียวฉลาดและเด็ดเดี่ยวจนน่ากลัว ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมเย้ายวนของซุปสมุนไพรก็เริ่มแผ่ขยายออกไปนอกรั้วบ้าน ลมหนาวพัดโชยพาเอาความหอมหวลนี้ลอยไปไกลจนถึงบ้านเรือนข้างเคียง เสียงพูดคุยจอแจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาหน้าบ้านตระกูลเจียงค่อยๆ เงียบลง แทนที่ด้วยเสียงสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความฉงนสนเท่ห์ "กลิ่นอะไรน่ะ หอมชะมัด เหมือนภัตตาคารในเมืองใหญ่เลย" "บ้านใครทำอะไรกินกันนะ หอมจนท้องร้องเลยแม่" เสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนบ้านดังแว่วเข้ามาในรั้วบ้าน เจียงเฉิงที่เพิ่งเดินกลับมาจากลานฝึกทหารด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและเหนื่อยล้า ชะงักฝีเท้าลงทันทีที่ก้าวพ้นปากซอย กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เตะจมูกทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาในบ้านด้วยความเร็วที่แปลกไปจากปกติ เขาผลักประตูรั้วไม้เก่าๆ เข้ามา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภรรยาตัวน้อยกำลังตักข้าวสวยร้อนกรุ่นใส่ชาม ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นกระทบแสงแดดยามสาย ข้าวแต่ละเม็ดเรียงตัวสวยงามน่ากิน ผสมผสานกับกลิ่นซุปสมุนไพรที่เข้มข้นจนทำให้หัวใจที่ด้านชาของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสงบ ไม่มีความหวาดกลัวหรือความประจบประแจงเหมือนเช่นเคย มีเพียงความท้าทายเล็กๆ และความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เจียงเฉิงกวาดสายตามองมารดาที่หน้าดำคร่ำเครียดอยู่มุมห้อง สลับกับชามอาหารตรงหน้าภรรยา บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในพริบตาเดียว ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักคำ ทว่าความเงียบงันนี้กลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะปะทุ ทว่า ก่อนที่เจียงเฉิงจะได้เอמהถามอะไรออกไป เสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงตะโกนโหวะเหวกด้วยความตกใจของหัวหน้าหมู่บ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับข่าวร้ายที่ทำให้ทุกคนในบ้านต้องหน้าถอดสี "ผู้กองเจียง! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงกองพลแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นะคะ