มิติคลังยา

"ถ้าคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับลายเซ็นลวก ๆ จะขับไล่ฉันออกไปจากบ้านหลังนี้ได้ง่าย ๆ ล่ะก็... สามีผู้ประเสริฐของฉัน คงจะประเมินอดีตภรรยาคนนี้ต่ำเกินไปเสียแล้วค่ะ" เสียงก๊อกแก๊กที่ดังลอดมาจากห้องโถงด้านนอก ไม่ได้ทำให้หลินฟางเซียนสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องดินปั้นเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของดินและฝุ่นผงจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของศัลยแพทย์สาวมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 กลับไม่ใช่ความยากจนข้นแค้นตรงหน้า แต่เป็นพื้นที่สีขาวโพลนอันคุ้นเคยที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังจิตสำนึกของเธอนั่นเอง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดิจิทัลใสราวกังสดาลดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติคลังยาและสวนสมุนไพรส่วนตัวที่ขยายใหญ่ขึ้นจนน่าตกใจ ชั้นวางยาสเตนเลสเงางามเรียงรายเป็นระเบียบยาวสุดลูกหูลูกตา กล่องยาสลบ แอนติไบโอติกส์รุ่นใหม่ล่าสุด เครื่องมือผ่าตัดเลเซอร์ไทเทเนียม ไปจนถึงโสมป่าอายุพันปีที่ถูกดองไว้ในโหลแก้วสุญญากาศ ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ราวกับยกห้องปลอดเชื้อระดับซุปเปอร์ไอซียูมาไว้ในกำมือ ฟางเซียนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าซ้ายจากการถูกแม่สามีผลักไสเมื่อวานซืนยังคงหลงเหลืออยู่ ร่างกายเดิมของเจ้าของร่างนี้ช่างอ่อนแอบอบบางเสียจริง อาหารการกินก็มีแต่แป้งหยาบกับผักต้มไร้รสชาติ ปล่อยไว้แบบนี้คงได้ตายสมใจพวกคนใจบาปในบ้านหลังนี้แน่ ๆ "โชคดีนะที่มิตินี้ไม่ได้ตามมาแค่ชื่อ..." ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนอากาศว่างเปล่า พลันปรากฏแคปซูลวิตามินรวมและหลอดครีมลดการอักเสบปรากฏขึ้นในมือ ฟางเซียนจัดการแกะแคปซูลกรอกเข้าปากตามด้วยน้ำอุ่นในกาน้ำดินเก่าคร่ำคร่า ก่อนจะบรรจงทาครีมสูตรเข้มข้นลงบนข้อเท้าที่บวมช้ำ ความเย็นวาบซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังทันที พร้อมกับเซลล์เนื้อเยื่อที่ถูกเร่งกระบวนการซ่อมแซมอย่างรวดเร็วด้วยเทคโนโลยีนาโนเมดิซิน เพียงชั่วพริบตา ความเจ็บปวดก็มลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์ ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้ากลับมามีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่า เลือดลมไหลเวียนดีเยี่ยม ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างเล็กน้อย *แอ๊ด...* เสียงประตูไม้ผุ ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างอวบอ้วนของสะใภ้รองตระกูลเจียงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีวางโต นางชำเลืองมองฟางเซียนด้วยหางตาก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "นี่ยัยตัวไร้ประโยชน์! ยังมีหน้ามานอนเอกเขนกอยู่อีกเรอะ? งานในครัวกองเป็นภูเขา น้องสามกำลังจะกลับมาบ้านพร้อมกับพี่ใหญ่ของเขาแล้วนะ ถ้าข้าวปลายังไม่ตั้งโต๊ะ ระวังแม่สามีจะเอาไม้เรียวหวดก้นเธอจนลาย!" ฟางเซียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตนิ่งสนิท ทว่าประกายในแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอยันกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นตามชายเสื้อผ้าฝ้ายหยาบ ๆ ออกอย่างใจเย็น ท่วงท่าสง่างามโดยธรรมชาติของเธอทำให้สะใภ้รองถึงกับชะงักไปวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว "อ๋อเหรอคะ..." ฟางเซียนลากเสียงยาวอย่างนุ่มนวล แต่แฝงความเยียบเย็นไว้จนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "พี่รองก็ช่างเป็นห่วงเป็นใยครอบครัวเสียจริงนะคะ หน้าที่ในครัวเป็นของใครกันแน่นะ? หรือว่าช่วงนี้มือไม้พิการจนหยิบจับอะไรไม่ได้ ถึงได้มาเที่ยวจิกหัวเรียกคนอื่นเขาแบบนี้?" "เธอกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" สะใภ้รองหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่ากราด "อีสะใภ้ไม่มีหัวนอนปลายเท้า สามีเขาส่งหนังสือหย่ามาให้แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก! รอให้เจียงเฉิงเข้ามาจัดการเถอะ แกได้กระเด็นออกจากบ้านตระกูลเจียงมือเปล่าแน่!" "งั้นเหรอคะ..." ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากรัศมีของแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนสะใภ้รองต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ถ้าเขาอยากหย่า ฉันก็แค่เซ็นชื่อให้... แต่ข้าวของที่ฉันเคยหามาได้ หรือทรัพย์สินที่ฉันควรได้จากการหย่าล่ะคะ? คิดจะฮุบไปเฉย ๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะค่ะ!" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา สะใภ้รองอ้าปากพะงาบ ๆ พูดไม่ออกเมื่อเจอสายตาดุดันคู่นั้นจ้องมอง ราวกับสตรีตรงหน้าไม่ใช่ลูกไล่ที่ยอมให้รังแกเหมือนเก่าก่อนอีกต่อไปแล้ว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ลานบ้านด้านนอก ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยทักทายคนในบ้าน "แม่ครับ... ผมกลับมาแล้ว" หัวใจของสะใภ้รองพองโตขึ้นทันที นางรีบหันไปตะโกนฟ้องเสียงแหลมสูง "พี่ใหญ่กลับมาแล้ว! ตาเถรเอ๊ย! อีฟางเซียนมันกล้าปีนเกลียวฉัน พี่ใหญ่ต้องจัดการสั่งสอนมันให้นะคะ!" ฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันขึ้นมาวบหนึ่ง สามีทหารปากแข็งที่ส่งจดหมายขอหย่ามาให้เธอก่อนหน้านี้... ในที่สุดเขาก็โผล่หัวมาเคลียร์บัญชีกันเสียทีสินะ! เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมรับมือกับศึกหนักภายนอก ทว่าจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" ที่เธอบังเอิญหยิบออกมาจากมิติคลังยาลับเมื่อครู่ กลับลอยฟุ้งทะลุประตูไม้เก่า ๆ ออกไปแตะจมูกผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูปราดใหญ่ กลิ่นหอมละมุนล้ำลึกของสมุนไพรชั้น S หอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลเจียงในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ