ฟื้นจากความตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับของดินชื้นแฉะตีรวนขึ้นมาจู่โจมประสาทสัมผัส จนหลินฟางเซียนต้องขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วพยายามกระพริบปรับรับแสงสว่างสลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ไผ่ขัดแตะ "นังตัวดี! แกคิดจะนอนอู้อยู่แบบนี้ไปถึงไหนกัน! ตระกูลเจียงของเราไม่ได้เลี้ยงข้าวสารพอยต์ไร้ค่าไว้ประดับบ้านนะเว้ย! ถ้าวันนี้แกยังลุกขึ้นมาซักผ้ากองโตนั่นแล้วไปเกี่ยวหญ้าหมูไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ! อย่ามาทำสำออยแกล้งตายแถวนี้!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ 'แม่สามีจาง' ดังแผดก้องทะลุประตูห้องครัวเก่าๆ เข้ามา กระแทกกระทั้นโสตประสาทจนสมองของศัลยแพทย์สาขาศัลยกรรมประสาทมือหนึ่งอย่างเธอถึงกับวิงเวียน ภาพความทรงจำอันกระจัดกระจายและแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่า ยุค 1970... สาธารณรัฐประชาชนจีน เธอยังจำได้แม่นว่าตัวเองเพิ่งจะผ่าตัดเคสยากติดต่อกันสิบสี่ชั่วโมงจนหมดสติคาห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลระดับประเทศในยุคปัจจุบัน แต่ชั่วพริบตาเดียว เหตุไฉนวิญญาณของเธอกลับหลุดลอยมาสิงสู่ในร่างของ 'หลินฟางเซียน' หญิงสาวอ่อนแอขี้โรค สะใภ้รองแห่งตระกูลเจียง ผู้ซึ่งเพิ่งจะกินยาฆ่าตัวตายด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกสามีส่งจดหมายขอหย่าและถูกแม่สามีโขกสับสารพัด! หลินฟางเซียนคนเก่าตายไปแล้ว... แต่หลินฟางเซียนคนใหม่จากศตวรรษที่ 21 หาใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบยละยำเกรงไม่! ดึงสติกลับมาได้ ร่างเพรียวบางที่นอนอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งๆ ก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบที่ขมับและลำคอจากการกลืนยาพิษยังคงหลงเหลืออยู่ แต่แววตาคู่คมกริบที่เคยหม่นหมองไร้ประกาย บัดนี้กลับทอแสงเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดสแตนเลสสตีล "แกล้งตายเหรอคะ?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอย่างประหลาดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียว หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างน่าขันสิ้นดี เจ้าของร่างนี้ถูกกดขี่ข่มเหงจนต้องจบชีวิต แต่คนพวกนี้กลับไร้ซึ่งความสำนึกผิด ซ้ำยังมายืนกรานขับไลไสส่งราวกับเธอไม่ใช่คน ข้างนอกห้อง แม่สามีจางที่กำลังถือไม้กวาดทางมะพร้าวเคาะพื้นระเบียงด้วยความโมโห ชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับ นางอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะแผดเสียงแหลมยิ่งกว่าเดิมด้วยความตกใจปนเกรี้ยวกราด "โอ้โห! นังลูกสะใภ้ตัวดี! กล้าเถียงฉันเรอะ! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ แกคิดว่าขู่ฉันด้วยการนอนซมแล้วจะรอดตัวจากการทำงานหรือไง! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่ออกมา ฉันจะเอาไม้กวาดนี้ฟาดหัวแกให้แตก!" ตึง! เสียงถีบประตูไม้ผุๆ ดังขึ้นตามอารมณ์เกรี้ยวกราด แม่สามีจางผลักประตูเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบสั่งสอนลูกสะใภ้ผู้ไม่รักดีที่บังIอาจต่อปากต่อคำ ทว่า... ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่แม่สามีจางคาดคิด ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านพุ่งเข้ามา หลินฟางเซียนไม่ได้หลบตาหรือสะดุ้งหวาดกลัวเช่นเคย มือเรียวบางที่ดูบอบบางแต่กลับเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วแม่นยำดั่งจับวาง คว้าข้อมือของแม่สามีจางไว้แน่นราวกับคีมเหล็กแรงดันสูง จุดกดประสาทบริเวณข้อมือถูกบีบอัดอย่างแม่นยำจนแม่สามีจางหน้าเขียวคล้ำ ร้อง "โอ๊ย!" ออกมาด้วยความเจ็บปวดจนแทบทรุด "คุณแม่คะ..." หลินฟางเซียนก้าวลงจากเตียงช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้แม่สามีจางถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวาโดยไม่รู้ตัว "การที่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลเจียงไม่ได้หมายความว่าฉันเป็นทาสรับใช้ที่พวกคุณจะทุบตีหรือโขกสับตามใจชอบ เงินทองที่ส่งมาจากกองทัพของเจียงเฉิง... พวกคุณอมเก็บไว้ใช้เองส่วนตัวเท่าไหร่แล้วคะ? ส่วนฉันกับข้าวปลาอาหารในแต่ละวัน... มีแม้แต่เศษเนื้อสักชิ้นไหม?" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนตรงจุดและทรงพลังจนแม่สามีจางหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกบอกไม่ถูก นางไม่เคยเห็นลูกสะใภ้คนนี้มีท่าทีน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ดวงตากลมโตคู่นั้นราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความโลภและนิสัยใจคอของนางจนหมดเปลือก "แก... แกพูดจาเหลวไหลอะไร! นังสารเลว กล้าดียังไงมากล่าวหาแม่..." แม่สามีจางละล่ำละลักเถียงเสียงสั่น แต่ความมั่นใจหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "เหลวไหลหรือความจริง คุณแม่รู้อยู่แก่ใจดีค่ะ" หลินฟางเซียนสะบัดข้อมือของอีกฝ่ายออกอย่างไร้เยื่อใย นางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ แม้สภาพแวดล้อมรอบตัวจะเป็นเพียงบ้านดินเก่าๆ ที่ยากจนข้นแค้นก็ตาม ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้เสียงดังสนั่น ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตู! ฉันเอง เจียงเฉิง!" เสียงทุบประตูดังลั่นพร้อมกับชื่อของสามีทหารผู้เป็นเจ้าของจดหมายขอหย่า ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางคันในเวลาที่ไม่มีใครคาดคิด! แม่สามีจางสะดุ้งสุดตัว นางหันไปมองหน้าประตูสลับกับหลินฟางเซียนด้วยแววตาตื่นตระหนก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยเหยียดยิ้มร้ายกาจ นางรีบตะโกนสวนออกไปทันที "เจียงเฉิง! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! รีบเข้ามาจัดการนังเมียตัวดีของแกด่วนเลย มันวิกลจริตไปแล้ว! มันทั้งอาละวาด ทั้งทำร้ายแม่ และยังขู่จะเผาบ้านเราทิ้งด้วยซ้ำ!" หลินฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันขึ้นมาวบหนึ่ง สามีทหารปากแข็งที่ส่งจดหมายขอหย่ามาให้เธอก่อนหน้านี้... ในที่สุดเขาก็โผล่หัวมาเคลียร์บัญชีกันเสียทีสินะ!