สมุนไพรในป่าหลังบ้าน

"ถ้าคิดว่ากลิ่นซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนๆ ของฉันจะยอมแบ่งให้คนบ้านใหญ่มาเคาะประตูขอส่วนแบ่งง่ายๆ ล่ะก็... คงต้องบอกว่าฝันกลางวันตื่นใหญ่แล้วนะคะ" หลินฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พλαางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปสีขาวข้นที่เคี่ยวจนกระดูกหมูเปื่อยนุ่ม รสชาติกลมกล่อมผสานสมุนไพรบำรุงกำลังที่เธอแอบดึงออกมาจากคลังแสงมิติพิเศษอย่างแนบเนียน กลิ่นหอมล้ำลึกนี้ลอยฟุ้งทะลุผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ออกไปปะทะสายลมยามค่ำคืนของหมู่บ้านหลินเจีย ทว่าในขณะที่เธอกำลังตักน้ำซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบแตกบิ่นสำหรับมื้อดึกของเจียงเฉิง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเกรี้ยวกราด ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่ารำคาญ "ฟางเซียน! นังสะใภ้ตัวดี เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ดึกดื่นมืดค่ำทำอะไรกินกัน กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วคุ้งน้ำขนาดนี้ บ้านแกแอบซ่อนเนื้อเอาไว้กินกันเองตามลำพังรึไง!" เสียงของแม่สามีตระกูลเจียงแผดลั่นมาตามความมืด สมกับเป็นผู้หญิงที่จ้องจะเอาเปรียบคนอื่นได้ทุกเวลา แม้กระทั่งยามวิกาล เจียงเฉิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดลำลองสีเขียวทหารใบหน้าเข้มขลังขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ทว่าหลินฟางเซียนกลับวางทัพพีลงแล้วเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีไว้เบาๆ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเองค่ะ... พี่พักผ่อนเถอะ ดูสิ หน้าตาสะบักสะบอมกลับมาจากกองร้อยแท้ๆ ยังจะต้องมาเจอเรื่องน่าปวดหัวแบบนี้อีก" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว แววตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์แบบมีชั้นเชิง เจียงเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกอย่างประหลาดเมื่อถูกภรรยาปรนนิบัติดูแลเช่นนี้ เขาพยักหน้ารับช้าๆ โดยไม่เอ่ยขัดขวาง หลินฟางเซียนก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูรั้วไม้ด้วยท่าทีสบายๆ ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก แม่สามีและสะใภ้รองที่ยืนชะเง้อคออยู่ก็ทำท่าจะพุ่งเข้ามาในบ้านทันที แต่ร่างระห่างของหลินฟางเซียนกลับยืนขวางทางเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดี ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็น "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คุณแม่ยังไม่นอนอีกหรือคะ หรือว่ากลิ่นซุปโสมบำรุงเลือดลมของบ้านเรามันเตะจมูกจนนอนไม่หลับ?" หลินฟางเซียนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงถึงทำอาหารกลิ่นหอมเย้ายวนขนาดนี้ตอนดึกๆ รู้ไหมว่าคนทั้งหมู่บ้านเขาตื่นกันหมดแล้ว! เอาชามมานี่ ฉันจะเอาซุปนี่ไปให้พี่ใหญ่ของแกกินบำรุงกำลังหน่อย เขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่เหมือนสามีแกที่นอนสบายอยู่ที่นี่!" แม่สามีพูดพลางทำท่าจะดันไหล่เธอเพื่อเดินเข้าครัว "โอ้? ซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าราคาแพงถ้วยนี้เหรอคะ?" หลินฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นสูง น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน "น่าเสียดายจังค่ะคุณแม่ พอดีฉันกับเจียงเฉิงเพิ่งกินหมดไปเมื่อครู่นี้เอง... อ้อ อีกอย่างนะ คะ โสมป่าและสมุนไพรล้ำค่าพวกนี้ เป็นของที่ฉันขึ้นไปหาเก็บมาเองจากป่าหลังภูเขาเมื่อวานนี้ ไม่ได้ใช้เงินในบ้านสักแดงเดียว ถ้าคุณแม่อยากกินนัก ทำไมไม่ลองเดินเข้าป่าไปหาดูเองล่ะคะ เผื่อว่าจะโชคดีเจอโสมร้อยปีกับเขาบ้าง" "แก! นังสารเลว กล้าประชดฉันรึ!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ยกมือขึ้นชี้หน้าลูกสะใภ้ตัวดีที่พักหลังนี้ต่อปากต่อคำเก่งขึ้นผิดหูผิดตา "ฉันไม่ได้ประชดค่ะ แต่พูดความจริง... ป่าหลังบ้านเรากว้างใหญ่ไพศาล มีสมุนไพรมีค่าซ่อนอยู่ตั้งมากมาย เพียงแต่คนบางคนตาถึงหรือเปล่าเท่านั้นเอง" หลินฟางเซียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าแม่สามีเสียงดังปัง! โดยไม่รอให้หญิงแก่ได้เอ่ยคำด่าทอใดๆ ออกมาอีก ความเงียบสงบกลับคืนสู่บ้านพักอีกครั้ง หลินฟางเซียนหันกลับมาพบกับเจียงเฉิงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความทึ่ง แววตาของนายทหารหนุ่มเวลานี้ไม่ได้มีความรำคาญใจหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ "เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ... ฟางเซียน" เจียงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ขณะเดินเข้ามาใกล้ "แต่การพูดจาประชดประชันแม่แบบนั้น อาจจะทำให้เธอหาเรื่องใส่ตัวได้ง่ายๆ ในอนาคตนะ" "ถ้าฉันมัวแต่ยอมก้มหัวให้พวกท่านเอาเปรียบเหมือนแต่ก่อน ป่านนี้เราคงไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อแล้วล่ะค่ะ พี่ก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?" หลินฟางเซียนเงยหน้าสบตากับสามี รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อีกอย่าง... พรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะขึ้นไป 'หาของป่า' จริงๆ นะคะ สมุนไพรในมิติของฉันมีจำกัด ถ้าอยากจะเอาไปแปรรูปขายแลกเงินหยวนเพื่อสร้างชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม เราจำเป็นต้องหาวัตถุดิบจากธรรมชาติจริงๆ มาตบตาคนนอกบ้าง" เจียงเฉิงมองใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของภรรยา หัวใจที่เคยด้านชาจากการแต่งงานคลุมถุงชนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้หลินฟางเซียนต้องประหลาดใจ "พรุ่งนี้... ฉันจะขอลาพักร้อนครึ่งวัน พาเธอขึ้นเขาไป" หลินฟางเซียนกระพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง นายทหารมาดขรึมผู้รักระเบียบคนนี้น่ะหรือจะยอมโดดงานเพื่อพาเธอไปเก็บสมุนไพรในป่า? เคมีระหว่างคนทั้งคู่ในยามดึกสงัดอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านยอดไม้ใหญ่ของเทือกเขาด้านหลังหมู่บ้าน หลินฟางเซียนในชุดเสื้อผ้าทะมัดทะแมงและรองเท้าผ้าใบเก่าๆ เดินเคียงคู่มากับเจียงเฉิงที่สะพายปืนยาวคู่กายและถือมีดพร้าเล่มโต ทั้งสองก้าวลึกเข้าไปในเขตป่าดิบชื้นที่ชาวบ้านทั่วไปไม่กล้าเข้ามาลึกนัก เพราะความรกทึบและอันตรายจากสัตว์ป่า "เดินระวังด้วยนะ ฟางเซียน ตรงนี้พื้นลื่น" เจียงเฉิงเอื้อมมือมาคว้าจับข้อศอกของเธอไว้เพื่อประคองยามที่ต้องก้าวข้ามโขดหินชื้นแฉะสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาทำเอาหลินฟางเซียนใจเต้นตึ้กตั้กอย่างไม่รู้ตัว เธอแอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของสามีที่ดูจริงจังและปกป้องเธออย่างเต็มที่ "อ๊ะ! พี่เจียง... หยุดก่อนค่ะ!" หลินฟางเซียนอุทานเบาๆ เมื่อหางตาเหลือ1ไปเห็นพืชพรรณสีเขียวเข้มชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ใบของมันมีลักษณะหยักลึกและมีเหง้าสีน้ำตาลทองฝังอยู่ใต้ดิน เจียงเฉิงหยุดชะงักทันที ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "มีอะไรหรือ? เจอสัตว์ป่ารึ?" "เปล่าค่ะ..." หลินฟางเซียนคุกเข่าลงใช้มือขุดดินบริเวณโคนต้นไม้อย่างเบามือ หัวใจของเธอเต้นเร้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อดึงเอาพืชชนิดนั้นขึ้นมาได้ทั้งราก "นี่คือ 'โสมป่าอายุไม่ต่ำกว่าสามสิบปี' แถมยังมีสภาพสมบูรณ์มากด้วยค่ะ!" เจียงเฉิงมองรากไม้หน้าตาประหลาดในมือภรรยาด้วยความทึ่ง เขาเป็นคนบ้านป่าเมืองดอยย่อมดูออกว่าสมุนไพรชนิดนี้มีค่ามากแค่ไหน ยิ่งอยู่ในมือของหมอผู้มีความรู้ย่อมสามารถนำไปช่วยชีวิตคนหรือขายได้ราคาดีมหาศาล ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดีใจกับโสมป่าล้ำค่าที่เพิ่งค้นพบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงพูดคุยของกลุ่มคนแปลกหน้าก็ดังแทรกเข้ามาจากพุ่มไม้หนาทึบไม่ไกลนัก "เฮ้ย! ลูกพี่ ข้าบอกแล้วว่าแถวนี้ต้องมีของดีซ่อนอยู่ ดูรอยเท้าพวกนั้นสิ... มีคนขึ้นมาล่วงหน้าก่อนพวกเราวะ!" เจียงเฉิงดึงร่างของหลินฟางเซียนเข้ามาชิดลำตัวทันที ปืนยาวในมือถูกยกขึ้นเตรียมพร้อม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่มาของเสียงด้วยความตื่นตัว ทว่าเมื่อร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก้าวออกมาจากแนวพุ่มไม้ หลินฟางเซียนก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ... คนพวกนั้นไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นกลุ่มนักล่าสัตว์เถื่อนที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนเรื่องความโหดเหี้ยมในเขตชายแดน! และหนึ่งในนั้น... กำลังถือถุงใส่สมุนไพรโสมป่าอีกต้นที่เพิ่งขุดสดๆ ร้อนๆ เดินตรงมาทางพวกเขาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของอวี้ซิน!