ความรักที่ก่อตัว

เสียงตะโกนร้อนรนของพลทหารหน้าบ้านทำเอาเจียงเฉิงชะงักค้าง ตะเกียบในมือร่วงหล่นลงกระทบชามกระเบื้องเคลือบเสียงดังเคร้ง น้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่หลินฟางเซียนเพิ่งบรรจงเคี่ยวจนงวดกระเซ็นโดนขอบโต๊ะเล็กน้อย แต่ไม่มีใครสนใจภาพตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว ฝ่ามือหนาของนายทหารหนุ่มคว้าขอบโต๊ะพยุงร่างลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณของคนในเครื่องแบบถูกปลุกเร้าในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดระคนตกใจ เขาหันมามองสตรีตรงหน้าทันที ราวกับกลัวว่าความสงบสุขที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในบ้านหลังเล็กนี้จะถูกพรากไปอีกครั้ง หลินฟางเซียนไม่ได้ลนลานเหมือนอย่างที่เขาคาดคิด ศัลยแพทย์สาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมานิ่งสงบ เธอวางตะเกียบลงอย่างเป็นระเบียบ ลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนแกร่งของสามีเบาๆ "ไปดูซิคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคงราวกับมีกระแสพลังบางอย่างถ่ายทอดไปถึงคนฟัง เจียงเฉิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขารีบก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูหน้าบ้านทันที ด้านนอกประตูรั้วไม้ไผ่ พลทหารหนุ่มนายนั้นยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อท่ามกลางอากาศเย็นเยียบของยุคเจ็ดศูนย์ เมื่อเห็นเจียงเฉิงเปิดประตูออกมา เขาก็ละล่ำละลักรายงานทันที "ผู้กองเจียงครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ค่ายทหาร... เอ่อไม่ใช่ครับ ทางสหกรณ์อำเภอต่างหาก! เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โต แม่ของคุณ... แม่ของคุณไปอาละวาดที่หน้าสหกรณ์ เพราะไม่พอใจที่สินค้าล็อตใหม่ถูกกวาดซื้อเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันวางแผง แถมยังบอกว่า... บอกว่าภรรยาของคุณเอาเปรียบครอบครัว เอาของหลวงไปขายหากำไรเข้าตัว ชาวบ้านรุมล้อมดูเต็มไปหมดแล้วครับ!" คำว่า "เอาของหลวงไปขายหากำไร" เป็นข้อหาหนักหน่วงถึงขั้นทำลายอนาคตในค่ายทหาร เจียงเฉิงขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนพลทหารผู้น้อยถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว แต่ก่อนที่เจียงเฉิงจะได้เอ่ยปากสั่งการอะไร มือเรียวบางนุ่มนวลก็แตะลงบนบ่ากว้างของเขาเสียก่อน หลินฟางเซียนเดินตามออกมาเคียงข้าง สีหน้าของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเธอกลับทอประกายเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับศัลยแพทย์กำลังประเมินเคสผ่าตัดฉุกเฉิน "ไม่ต้องร้อนใจไปค่ะ ผู้กองเจียง" เธอกระซิบเสียงเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "ในเมื่อแม่สามีอยากเล่นใหญ่ขนาดนี้ เราก็แค่ไปช่วย 'จัดฉาก' ให้มันสมบูรณ์แบบก็เท่านั้นเอง" เจียงเฉิงหันมามองภรรยา ดวงตาคมเข้มฉายแววแปลกใจระคนชื่นชม เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบงดงามอ่อนหวานนั้น ความกังวลที่เคยสุมอกเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกที่ว่า... ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา สตรีผู้นี้ก็พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ "เธอแน่ใจนะ?" เจียงเฉิงถามเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่หยาบกร้านเพราะการฝึกฝนส่งผ่านผิวสัมผัส ทำให้หัวใจของหลินฟางเซียนเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "แน่ใจยิ่งกว่าแน่ค่ะ" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เจียงเฉิงรู้สึกว่า... ใครก็ตามที่กล้าหาญพอจะมาหาเรื่องภรรยาของเขาในวันนี้ คงจะต้องพบกับจุดจบที่ไม่สวยงามอย่างแน่นอน ทั้งสองเดินทางมาถึงสหกรณ์อำเภออย่างรวดเร็ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือฝูงชนจำนวนมากกำลังยืนล้อมวงมุงดูเหตุการณ์ เสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีตระกูลเจียงดังแปร่งหูทะลุทะลวงความอื้ออึงของผู้คน "ดูเอาเถอะ! นางผู้หญิงใจดำคนนั้นมันหน้าเลือด! เอาสินค้าในสหกรณ์ไปกวาดซื้อหมดเกล็ด แล้วเอามาขายโก่งราคาชาวบ้านตาดำๆ แบบนี้มันต่างอะไรกับพวกนายทุนหน้าเลือด! ลูกชายฉันเป็นทหารรับใช้ชาติ แต่เมียมันกลับหากำไรบนความทุกข์ยากของชาวบ้าน! ฟ้าดินไม่ยุติธรรม!" แม่สามีนั่งแปะลงกับพื้น ยกมือตบเข่าฉาดใหญ่ ร้องแรกแหกระเฌอราวกับสูญเสียครั้งใหญ่หลวงในชีวิต น้ำตาปลอมๆ ไหลอาบแก้มเหี่ยวย่นเพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากชาวบ้านรอบข้าง ชาวบ้านบางส่วนเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ "จริงเหรอเนี่ย? สะใภ้บ้านตระกูลเจียงทำแบบนั้นจริงเหรอ?" "ถ้าเป็นเรื่องจริงนี่แย่มากเลยนะ เอาเปรียบชาวบ้านชัดๆ" หลินฟางเซียนก้าวเดินผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ชุดผ้าฝ้ายสีเรียบแต่สะอาดสะอ้านและตัดเย็บอย่างประณีตขับให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางความโกลาหล รังสีความมั่นใจแผ่ออกมาจากตัวเธอจนผู้คนต่างหลีกทางให้อัตโนมัติ "คุณแม่คะ..." เสียงหวานใสแต่กังวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น "ท่านบอกว่าลูกสะใภ้คนนี้เอาสินค้าในสหกรณ์ไปขายโก่งราคา... ท่านมีหลักฐานไหมคะ?" แม่สามีชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองลูกสะใภ้ด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว นางกระโดดผลุนผลาญลุกขึ้นยืน ชี้หน้าหลินฟางเซียนทันที "นังตัวดี! แกยังกล้าโผล่หัวมาอีกนะ! หลักฐานอะไรอีก! ทุกคนเห็นกันหมดว่าแก ขนของขึ้นรถจักรยานยนต์ออกไปจากสหกรณ์ตั้งแต่เช้าตรู่ ของพวกนั้นเป็นแป้งสาลีและน้ำมันพืชที่ควรจะจัดสรรให้คนในชุมชน แต่แกกลับเหมาคนเดียวหมด! นี่ไม่ใช่การกักตุนสินค้าแล้วคืออะไร!" หลินฟางเซียนไม่โต้เถียง เธอยกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น คว้ากระเป๋าผ้าใบย่อมที่สะพายอยู่ขึ้นมา หยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กและใบเสร็จประทับตราของทางการออกมาอย่างเป็นระเบียบ "คุณแม่พูดถูกค่ะ ฉันเหมาซื้อสินค้าล็อตนั้นจริง... แต่ไม่ใช่การกักตุนเพื่อหากำไรส่วนตัวอย่างที่ท่านกล่าวหา" เธอกวาดสายตามองฝูงชนรอบด้านด้วยแววตาจริงใจและเปิดเผย "สินค้าล็อตนี้ เป็นวัตถุดิบที่ฉันตั้งใจซื้อมาเพื่อ 'ทำซาลาเปาไส้ผักสมุนไพรสูตรบำรุงกำลัง' และนำมาแจกจ่ายให้แก่ครอบครัวยากจนและทหารผ่านศึกในค่าย เพื่อตอบแทนคุณงามความดีของพวกเขาต่างหากค่ะ!" สิ้นคำพูดของหลินฟางเซียน เสียงฮือฮาในฝูงชนก็เปลี่ยนทิศทางทันที "แจกจ่ายเหรอ? ไม่ได้เอาไปขายหรอกหรือ?" "ฉันได้ยินว่าภรรยาผู้กองเจียงเป็นหมอใจบุญ ชอบรักษาคนไข้แถวนี้ด้วยซ้ำ" แม่สามหน้าซีดเผือด นางละล่ำละลักปฏิเสธ "อย่ามาโกหกพอกพูนความดีงามนะแก! ใครจะใจดีซื้อของแพงมาแจกฟรีๆ บ้าไปแล้ว!" "ถ้าไม่เชื่อ..." เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด เจียงเฉิงก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศแผ่บรรยากาศน่าเกรงขามจนแม่สามีถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "ท่านแม่ต้องการหลักฐานใช่ไหมครับ? นี่คือใบเสร็จรับเงินที่ลงบันทึกประจำวันไว้ชัดเจนว่าวัตถุดิบเหล่านี้ใช้สำหรับกิจกรรมการกุศลของค่ายทหาร และนี่..." เขาชี้ไปที่รถเข็นด้านหลังที่มีชาวบ้านหลายคนถือตะกร้าซาลาเปาควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมฟุ้ง "คือซาลาเปาล็อตแรกที่ภรรยาผมทำเสร็จ และนำมาแจกจ่ายให้พี่น้องประชาชนที่นี่ ทุกคนสามารถชิมและเป็นพยานได้ทันที!" กลิ่นหอมเย้ายวนของแป้งนุ่มๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของสมุนไพรและเนื้อสัตว์ตุ๋นโชยเข้าจมูกของทุกคนในบริเวณนั้น ท้องของใครหลายคนถึงกับส่งเสียงร้องโครกครากออกมาท่ามกลางบรรยากาศที่พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ชาวบ้านที่เคยคล้อยตามคำยุยงต่างพากันรับซาลาเปามาลองชิม คำแรกที่กัดลงไป ความนุ่มละมุนและรสชาติกลมกล่อมทำให้ทุกคนพากันอุทานด้วยความทึ่ง "อร่อยมาก! นี่มันอร่อยกว่าซาลาเปาในภัตตาคารเสียอีก!" "ภรรยาผู้กองเจียงใจบุญจริงๆ ด้วย ไหนล่ะคนที่บอกว่าเขาเอาเปรียบชาวบ้าน? ช่างใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นหน้าไม่อายจริงๆ!" สายตานับสิบคู่หันกลับไปจ้องมองแม่สามีด้วยความรังเกียจและตำหนิ แม่สามีหน้าชาดิก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและความอับอาย นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเมื่อเจียงเฉิงปรายตามองนางด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย "ท่านแม่ครับ..." เจียงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบแต่เฉียบขาดบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "การใส่ร้ายป้ายสีข้าราชการและครอบครัวในยุคนี้มีโทษทางกฎหมาย หากท่านยังสร้างความวุ่นวายไม่เลิก ผมคงต้องให้ทางการมาจัดการตามระเบียบวินัย... เชิญท่านกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ" คำพูดตัดขาดเยื่อใยนั้นทำให้แม่สามีแทบเป็นลม นางสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง วิ่งหนีหายไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านอย่างหมดสภาพ เหตุการณ์คลี่คลายลงอย่างงดงาม หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอยังไม่ทันได้หันไปขอบคุณสามี มือหนาก็เอื้อมมาโอบไหล่บางของเธอไว้อย่างทะนุถนอม ท่ามกลางสายตาชื่นชมของชาวบ้าน กลับมาถึงบ้านหลังน้อย บรรยากาศเงียบสงบยามเย็นโอบล้อมทั้งคู่ไว้ เจียงเฉิงช่วยเธอยกของเข้าครัว ใบหน้าคมเข้มยังคงมีร่องรอยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งระคนกัน "วันนี้... ขอบใจเธอมากนะ ฟางเซียน" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบาขณะที่เขายืนพิงขอบประตูห้องครัว มองดูภรรยาคนสวยกำลังจัดเตรียมสมุนไพร หลินฟางเซียนหันมาสบตาเขา รอยยิ้มอบอุ่นระบายบนใบหน้า "เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะคะ เรื่องแค่นี้... ฉันจัดการได้อยู่แล้วค่ะ" เจียงเฉิงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว อ้อมแขนแกร่งก็รวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด "งั้นตอบแทนฉันหน่อยสิ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ "คืนนี้... เรามาคุยเรื่อง 'แผนอนาคตครอบครัว' ของเราอย่างจริงจังกันเถอะ" หัวใจของหลินฟางเซียนเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งคู่นั้น ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดตอบรับ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนตะโกนลอดเข้ามาในความมืด... *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!