ปัญหาที่สถานีอนามัย

"ถ้าหมอหลินเก่งกาจขนาดนี้ ทำไมไม่ย้ายไปโรงพยาบาลประจำมณฑลเสียเลยล่ะคะ จะมาทนกลิ่นโคลนสาบควายที่สถานีอนามัยตำบลบ้านนอกแบบนี้ทำไม หรือว่า... ฝีมือที่คุยนักคุยหนามันมีไว้แค่ตบตาชาวบ้านไปวัน ๆ เท่านั้น" น้ำเสียงแหลมสูงเจือความริษยาอย่างปิดไม่มิดดังแทรกขึ้นกลางห้องตรวจของสถานีอนามัยประจำตำบล ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านหลายคนที่มารอรับยา หมอ 'จางลี่อิง' ผู้ครองตำแหน่งแพทย์ประจำตำบลมานานหลายปี ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความขัดแย้งภายใน หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังเขียนใบสั่งยา ปากกาหมึกซึมในมือวางลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ อย่างนุ่มนวล แต่แววตาคู่คมกลับพินิจพิจารณาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "หมอจางพูดเกินไปแล้วค่ะ" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่ากังวานชัดเจนจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "คนไข้ที่นี่ต้องการความช่วยเหลือ โรคภัยไข้เจ็บไม่เคยเลือกฐานะหรือสถานที่ตั้ง ต่อให้เป็นโคลนสาบควายหรือกลิ่นอายชนบท หน้าที่ของหมอคือการรักษาชีวิตคน ไม่ใช่หรือคะ?" ประโยคเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนนั้นทำให้หมอจางหน้าชาดล ใบหน้าขาววาวด้วยเหงื่อซึม ทว่าก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้หาคำมาโต้เถียง เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ลอยลอดเข้ามาจากความมืดตรงทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูพอดี เจียงเฉิงกวาดสายตาคมกริบมองบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง รัศมีกดดันจากนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำเอาหมอจางถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยาพร้อมกับวางห่อกระดาษไขที่บรรจุขนมเปี๊ยะไส้หมูหยองหอมกรุ่นลงบนโต๊ะอย่างเบามือ "ฉันมารับเธอกลับบ้านค่ะ ฟางเซียน" เจียงเฉิงเอמהกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่มักจะมีให้ภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น สายตาที่มองฟางเซียนเต็มไปด้วยความห่วงใยและอบอุ่น ลืมภาพลักษณ์นายทหารมาดขรึมผู้ไร้ความรู้สึกไปเสียสนิท ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มจริงใจผุดขึ้นที่มุมปาก ความเหนื่อยล้าจากการตรวจคนไข้มาทั้งวันมลายหายไปในพริบตา นางรู้ดีว่าเจียงเฉิงมักจะมารับนางเสมอในช่วงหลังๆ นี้ หลังจากที่เขาเริ่มเข้าใจและสนับสนุนงานที่นางทำอย่างเต็มที่ "รอฉันสักครู่นะคะ ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ" ฟางเซียนเอמהตอบเสียงหวาน พลางหันไปจัดการกับเคสสุดท้ายอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบสมุนไพรจีนบดละเอียดออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ส่งให้คนไข้สูงอายุพร้อมกำชับวิธีต้มอย่างใส่ใจ ทว่า หมอจางที่ยืนมองภาพความสนิทสนมระหว่างสามีภรรยาคู่นี้ด้วยความเจ็บใจ ยิ่งเห็นว่าเจียงเฉิงทั้งหล่อเหลาและมีอนาคตไกลในกองทัพ ความอิจฉาริษยาก็ยิ่งกัดกินหัวใจนางจนแทบคลั่ง เหตุใดผู้หญิงบ้านนอกที่นางเคยดูถูกเหยียดหยาม กลับกลายเป็นที่รักของทุกคน แถมสามียังคอยตามใจราวกับไข่ในหินเช่นนี้ "สามีมาตามถึงที่เชียวหรือคะ หมอหลิน... ระวังตัวหน่อยเถอะค่ะ ทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่น ระวังภัยจะเข้าตัวไม่รู้ตัว" หมอจางอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมทิ้งท้ายด้วยความเจ็บใจ ฟางเซียนหันขวับกลับมา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก นางไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปต่อปากต่อคำกับคนใจแคบ เพราะในมิติลับของนางเวลานี้ มีทั้งตำรายาโบราณล้ำค่าและเทคนิคการแพทย์แผนปัจจุบันที่ก้าวหน้าไปไกลเกินกว่าที่คนแถวนี้จะจินตนาการได้ ความสำเร็จของนางคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ หมอจาง... แต่เวลาพูดจาถากถางคนอื่น เอาเวลาไปศึกษาตำราแพทย์เพิ่มอีกสักนิด เผื่อว่าจะวินิจฉัยโรคไม่พลาดเหมือนเคสคุณยายลี่เมื่อวานนี้อีกนะคะ" คำพูดเพียงประโยคเดียวทำเอาหมอจางหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เพราะเคสคุณยายลี่เมื่อวานนางเกือบจ่ายยาผิดขนาดหากฟางเซียนไม่เข้ามาช่วยท้วงไว้ทัน! ฟางเซียนเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปเกี่ยวก้อยแขนแกร่งของเจียงเฉิงที่ยืนรออยู่ สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันออกไปจากสถานีอนามัย ท่ามกลางสายตานับถือแกมเกรงใจของชาวบ้าน บรรยากาศยามเย็นของหมู่บ้านชนบทเริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเย็นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณจากบ้านเรือนต่างๆ แต่ทว่า เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลเจียง เสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีก็ดังแผดขึ้นทำลายความสงบสุขทันที พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างอ้วนท้วนที่ยืนเท้าสะเอวรออยู่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง "พวกแกสองคนหายหัวไปไหนกันจนป่านนี้! คิดจะปล่อยให้ฉันอดตายหรือไงฮะ นังสะใภ้ตัวดี!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอมานะคะ