เริ่มขยายสาขา

กลิ่นหอมฉุนของกานพลูและอบเชยคั่วไฟอ่อนลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องรับรองด้านหลังร้านขายยา สมุนไพรล้ำค่าถูกคัดแยกด้วยเรียวหน่อปลายนิ้วที่บรรจงหยิบจับอย่างระมัดระวัง หลินฟางเซียนมิได้มีเวลาแม้แต่จะชายตามองชายผู้พยายามสาดโคลนใส่เธอเมื่อครู่ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก ขณะที่เสียงระบบในหัวยังคงก้องกังวานย้ำเตือนถึงสารพิษร้ายแรงในห่อกระดาษไขสีน้ำตาลเปื้อนคราบมันนั่น "คิดจะเล่นงานฉันด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้... ตื้นเขินเกินไปหน่อยกระมังคะ" ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันจนชายวัยกลางคนผู้ถือเทียบยาถึงกับใบหน้าถอดสี เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เมื่อเห็นสายตาดุจคมมีดของแพทย์หญิงสาวหันมาจดจ้องที่ตัวเขา "คุณ... คุณหมายความว่าอย่างไร หมอหลิน! ข้าแค่นำเทียบยามาให้ท่านตรวจสอบตามอาการป่วยของภรรยา เหตุใดจึงกล่าวหาว่าร้ายกันเช่นนี้!" ชายคนนั้นละล่ำละลักแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือจนน่าสมเพช ฝ่ามือที่กำห่อกระดาษไขสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด ฟางเซียนสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอบีบคั้นให้อีกฝ่ายต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปคว้าข้อมือของเขาไว้มั่น แรงบีบที่ราวกับคีมเหล็กทำให้เขาต้องร้องโอดครวญออกมาเบาๆ "อยากให้ฉันประกาศให้ชาวบ้านแถบนี้ฟังหรือไม่คะว่า ในห่อกระดาษนี้มิใช่ยาบำรุงธาตุอย่างที่ท่านกล่าวอ้าง แต่คือผง 'รากอัคคีพิษ' ที่บดละเอียด หากต้มให้คนไข้ดื่มเข้าไปเพียงครึ่งถ้วย ภายในสิบห้านาทีอวัยวะภายในจะหลอมละลาย และตายอย่างทรมานโดยไม่ทิ้งร่องรอย... ผู้ว่าจ้างท่านมา คงจะให้ราค้างามสินะคะ ถึงกล้าเอาชีวิตคนในครอบครัวมาเดิมพันเช่นนี้" สิ้นคำพูดเฉียบขาดนั้น ร่างของชายแปลกหน้าก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ปากสั่นพับๆ จนพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตบมือเบาๆ จะดังขึ้นจากมุมมืดของประตูหลังร้าน เจียงเฉิงก้าวออกมาจากเงาสลัว ชุดเครื่องแบบทหารเรียบกราบไร้รอยยับเสริมให้บุคลิกภาพของเขายิ่งดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบกวาดมองชายบนพื้นด้วยความเย็นชา ก่อนจะเหลือบมองภรรยาคนสวยด้วยแววตาที่เจือความชื่นชมและห่วงใยระคนกัน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เถอะค่ะ" เจียงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ "คนประเภทนี้... ส่งให้ทางการสอบสวนขยายผลไปถึงตัวการใหญ่ย่อมเหมาะสมที่สุด" ฟางเซียนพยักหน้ารับเบาๆ เธอยอมถอยให้สามจัดการต่อ เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของเธอกลางสัปดาห์นี้ไม่ใช่การต่อปากต่อคำกับเศษสวะข้างถนน แต่เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับการ "ขยายสาขา" ไปยังเมืองข้างเคียง—เป้าหมายใหญ่ที่เธอวางแผนไว้ในมิติลับมานานนับเดือน เมื่อจัดการปัญหาเฉพาะหน้าเรียบร้อย บรรยากาศภายในห้องก็กลับคืนสู่ความอบอุ่นอีกครั้ง เจียงเฉิงช่วยภรรยาคัดแยกสมุนไพรล้ำค่าที่เพิ่งเก็บเกี่ยวออกมาจากมิติลับ แม้เขาจะยังคงแปลกใจกับความมหัศจรรย์ของสิ่งเหล่านี้ แต่เขาก็เรียนรู้ที่จะเก็บงำความลับและทำหน้าที่เป็น "ผู้ช่วยมือหนึ่ง" คอยปกป้องและสนับสนุนเธออย่างเงียบๆ มาโดยตลอด "สินค้าล็อตแรกที่จะส่งไปเมืองหรงเฉิง... คุณตรวจสอบความเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหมคะ?" ฟางเซียนเอ่ยถามขณะยื่นถ้วยน้ำชาสมุนไพรหอมกรุ่นให้สามี "เรียบร้อยดีครับ" เจียงเฉิงรับถ้วยชามาดื่มก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รถบรรทุกทหารที่พี่ประสานงานไว้พร้อมออกเดินทางตั้งแต่รุ่งสางพรุ่งนี้ ไม่มีใครกล้าตรวจค้นสินค้าของเราอย่างแน่นอน ยาสมานแผลสูตรพิเศษและชาสมุนไพรลดความดันที่คุณทำ น่าจะสร้างความฮือฮาในตลาดระดับบนของเมืองหรงเฉิงได้อย่างแน่นอน" ฟางเซียนยิ้มรับ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ ยุค 70 กำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน การค้าขายเสรีเริ่มมีช่องทางให้คนฉลาดตักตวงความมั่งคั่ง และเธอก็ไม่คิดจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป สวนสมุนไพรในมิติลับของเธอกำลังผลิตผลผลิตคุณภาพเยี่ยมออกมาอย่างไม่ขาดสาย การขยายตลาดไปยังเมืองใหญ่คือบันไดขั้นแรกสู่ความสำเร็จที่เธอวางไว้ ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนรายละเอียดการขนส่งสินค้าล็อตใหญ่อย่างรื่นรมย์ เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านก็ดังขึ้นรัวเร็วผิดปกติ ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตกใจของเฒ่าแก่เหอผู้ดูแลหน้าร้าน "คุณหนوหลิน! นายทหารเจียง!แย่แล้วครับ! มีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาหน้าร้าน... พวกเขาอ้างว่าเป็นคนจากตระกูลเดิมของคุณแม่สามี และกำลังอาละวาดทำลายข้าวของเพราะต้องการพบหน้าคุณให้ได้!" เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับพายุเข้า ส่วนฟางเซียนกลับนิ่งงัน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว... แม่สามีตัวแสบยังไม่เข็ดหลาบ ถึงกับกล้าส่งคนมารังอาละวาดถึงร้านค้าใหม่ของเธอสินะคะ ฟางเซียนสะบัดชายเสื้อเล็กน้อย ก้าวเดินนำสามีออกไปหน้าร้านด้วยท่าทีสง่างามดั่งพญาหงส์ ทว่าก่อนที่เธอจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังล้อมกรอบร้านจากภายนอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน และคนๆ นั้น... กลับไม่ใช่คนจากตระกูลเจียงอย่างที่เฒ่าแก่เหอเข้าใจ แต่เป็นบุคคลจากอดีตที่เธอคิดว่าสะสางบัญชีกันไปจนหมดสิ้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเติบโตและการเอาคืนอย่างสะใจของหมอหลินด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!