เมนูเด็ดมัดใจผัว

“เฉิงซาน! ช่วยด้วย! ที่... ที่โกดังเก็บเสบียงหลังบ้าน... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงหวีดร้องของป้าสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลเจียงแหลมสูงจนบาดแก้วหู นางวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในลานบ้าน ร่างอวบอ้วนสั่นเทิ้มราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ แต่ยังไม่ทันที่เจียงเฉิงจะสวมเสื้อคลุมทหารเสร็จ หลินฟางเซียนซึ่งยืนอยู่หน้าเตาไฟด้วยท่าทีสงบนิ่งก็ปรายตาขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากของแพทย์หญิงสาวแย้มยิ้มบางเบาอย่างรู้เท่าทัน เรื่องใหญ่ที่ว่า... คงหนีไม่พ้นแผนการสกปรกที่แอบย่องเข้ามาขโมยแป้งสาลีและน้ำมันหมูที่นางเพิ่ง “นำออกมาจากมิติ” เพื่อเตรียมทำมื้อพิเศษหรอกนะคะ เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขากวาดสายตามองภรรยาแวบหนึ่งเพื่อดูว่านางตกใจหรือไม่ ทว่าหลินฟางเซียนกลับกำลังใช้ตะหลิวไม้คนน้ำซุปในหม้อดินด้วยความละเมียดละไม ราวกับเสียงโวยวายนอกบ้านเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านเท่านั้น “อยู่ที่ไหนนะ ป้าใหญ่?” เจียงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ก้าวเท้าฉับๆ ออกไปที่หน้าประตูเรือน ทิ้งให้ภรรยาวยืนอยู่ท่ามกลางไอร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศ ฟางเซียนไม่ได้ตามออกไปดูละครฉากใหญ่ที่บ้านใหญ่ร่วมมือกันจัดฉาก นางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างน่าขันสิ้นดี คนพวกนี้จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวนางมานาน พอเห็นนางเริ่มตั้งตัวได้และมีของกินดีๆ ในบ้านก็ทนไม่ได้จนต้องหาเรื่องมาพังทลาย แต่โทษทีเถอะค่ะ... ยุค 70 นี้ หลินฟางเซียนคนเก่าคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใครได้ตายไปตั้งแต่ตอนที่นางทะลุมิติเข้ามาแล้ว! ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เสียงโวยวายของแม่สามีและป้าสะใภ้ใหญ่ที่พยายามจะกล่าวหาว่าบ้านรองซุกซ่อนของผิดกฎหมายและขโมยของส่วนรวมก็เงียบกริบลงอย่างฉับพลัน เมื่อเจียงเฉิงใช้ความเด็ดขาดและหลักฐานตบหน้าพวกนางกลับไปจนหน้าชา ถึงขั้นที่แม่สามีต้องส่งเสียงกรี๊ดด้วยความแค้นใจก่อนจะถูกลูกชายแท้ๆ ไล่ตะเพิดกลับบ้านไปอย่างไม่ไว้หน้า หลินฟางเซียนตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าหยดสุดท้ายใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีนวล กลิ่นหอมหวานของเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจีนจางๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวจนชวนให้ท้องร้อง น้ำซุปนี้ไม่ใช่ซุปธรรมดา แต่น้ำใสสะอาดและสรรพคุณบำรุงกำลังมาจากน้ำในบ่อน้ำวิเศษตระกูลหลินในมิติลับของนางเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูกรอบไม้ เจียงเฉิงปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองเล็กน้อย ใบหน้ายังคงหลงเหลือเค้าลางความหงุดหงิดจากการเผชิญหน้ากับญาติจอมปลอมเหล่านั้น แต่ทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูและปะทะเข้ากับกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ดวงตาคมกริบก็พลันอ่อนแสงลง “พวกมันไปแล้ว” สามีหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ พลางถอดเข็มขัดทหารพาดไว้บนเก้าอี้ไม้ “ฟางเซียน... เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลินฟางเซียนหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มพราวระยับในดวงตา นางใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้สามี กลิ่นหอมสะอาดจากตัวของชายหนุ่มปะทะเข้ากับจมูก นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหมาย “ฉันจะไปเป็นอะไรได้ล่ะคะ คุณต่างหากที่ต้องเหนื่อยกับเรื่องไร้สาระพวกนั้น... มานี่เถอะค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจทำอาหารมื้อพิเศษไถ่โทษที่คุณต้องปวดหัวกับคนบ้านนั้น” เจียงเฉิงชะงักไปเล็กน้อยยามที่เรียวแขนเรียวเสลาเอื้อมมาจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือ หัวใจของนายทหารผู้แข็งกระด้างกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่แต่งงานกันมา แม้ภรรยาจะหน้าตาสะสวยเพียงใด แต่นางก็เอาแต่หวาดกลัวและหลบเลี่ยงเขามาตลอด ทว่าหลายวันมานี้ หลินฟางเซียนเปลี่ยนไปราวกับคนละคน นางทั้งฉลาด เฉียบคม และมีเสน่ห์เหลือร้ายจนเขายากจะละสายตา บนโต๊ะไม้ตัวเก่า บัดนี้ถูกประดับประดาด้วยอาหารสามอย่างหน้าตาน่ารับประทานจนไม่น่าเชื่อว่าจะทำขึ้นได้ในบ้านของคนยากจนยุคนี้ จานแรกคือ **“หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วดำ”** ที่เคี่ยวจนหนังหมูสีแดงฉ่ำวาว นุ่มละมุนจนแทบละลายในปาก ชั้นไขมันแทรกตัวกับเนื้อแดงอย่างลงตัว ส่งกลิ่นหอมของอบเชยและโป๊ยกั๊กเตะจมูก จานที่สองคือ **“ปลาคาร์pนึ่งซีอิ๊วราดน้ำมันพริกสูตรลับ”** เนื้อปลาสดๆ ส่งกลิ่นหอมของขิงและต้นหอมซอย ตัดด้วยรสเผ็ดร้อนเล็กน้อยพอกระตุ้นต่อมรับรส และชามสุดท้ายคือ **“ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวและเก๋ากี้”** ที่ซดแล้วคล่องคอ บำรุงกำลังวังชาให้หายจากความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารได้อย่างชะงัด “นี่... เธอไปเอาวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน?” เจียงเฉิงกวาดสายตามองอาหารตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ แม้เขาจะมีเงินเดือนทหารและคูปองเสบียงอยู่บ้าง แต่เนื้อหมูสามชั้นชิ้นหนาและปลาสดๆ ขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ง่ายๆ ตามตลาดทั่วไปในเวลานี้แน่นอน หลินฟางเซียนยิ้มกริ่ม นางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงอีกนิดจนกลิ่นกายหอมกรุ่นของสมุนไพรลอยวนอยู่รอบตัวเขา นิ้วเรียวยาวตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ชามยื่นให้สามี ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ “ความลับค่ะ... สามีคะ ถ้าคุณอยากรู้ว่าฉันหามาจากไหน คุณต้องทานฝีมือฉันให้หมดเสียก่อนนะคะ” นางลากเสียงหวานอย่างจงใจ สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง เจียงเฉิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่ใช่คนเห็นแก่กิน แต่เมื่อคีบหมูสามชั้นตุ๋นเข้าปาก รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อพร้อมความนุ่มละมุนที่แทบไม่ต้องเคี้ยวก็ทำให้เขาถึงกับนิ่งงัน รสชาตินี้... อร่อยยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองหลวงเสียอีก! ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภรรยาที่นั่งเทริน์ซุปให้เขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาของนางมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ชวนให้รู้สึกว่าค่ำคืนนี้... ยาวนานเกินกว่าจะใช้แค่นั่งทานข้าวเงียบๆ เสียแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและอบอวลไปด้วยความสุข จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและรุนแรงราวกับมีคนมาพังบ้าน! “หัวหน้าเจียง! แย่แล้วครับ! ด่วนที่สุด! มีคำสั่งด่วนจากกองกำลังภาคเหนือ ให้คุณกลับเข้าค่ายทหารเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนร้อนรนของพลทหารหน้าบ้านทำเอาเจียงเฉิงชะงักค้าง ตะเกียบในมือร่วงหล่นลงกระทบชามเสียงดังเคร้ง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติชีวิตและบททดสอบหัวใจไปด้วยกันนะคะ