ของขวัญจากมิติ

เสียงทุบโต๊ะไม้สนในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจอำเภอดังสนั่นหวั่นไหว จนเศษฝุ่นบนคานไม้ร่วงลงมาคลอเคลียกับเส้นผมของคนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง “หลินฟางเซียน! เธออย่ามาทำเป็นไขสือนะ! ชาวบ้านเขายืนยันกันหมดว่าเงินกองทุนหมู่บ้านร้อยหยวนนั่นซุกอยู่ในกระเป๋าผ้าลายดอกไม้ของเธอ แม่สามีเธอเป็นคนเอามามอบให้เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าลูกสะใภ้อย่างเธอแอบยักยอกเงินส่วนรวมไปเล่นการพนันหรือซื้อของฟุ่มเฟือย!” เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มวัยกลางคนตบโต๊ะอีกครั้ง ใบหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องมองหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอย่างสงบเรียบร้อยบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ท่าทีของเธอไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอกำลังนั่งจิบชาชมดอกไม้ในสวนหลังบ้าน มิใช่กำลังเผชิญข้อหาหนักที่อาจทำให้ต้องติดคุกหัวโตในยุคเจ็ดสิบนี้ หลินฟางเซียนยกปลายนิ้วเรีย้างามขึ้นทัดผมปอยที่หลุดลุ่ย รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเย้ยหยันอย่างมีชั้นเชิง สายตาคมกริบกวาดมองไปยังร่างที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้นที่มุมห้อง... แม่สามีตระกูลเจียงผู้รักตัวกลัวตาย และกำลังใช้เสื้อผ้าเก่าๆ ซับน้ำตาปลอมๆ ของตัวเอง “ท่านผู้กองคะ” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าราบเรียบจนคนฟังต้องชะงัก “ท่านบอกว่าเงินร้อยหยวนอยู่ในกระเป๋าผ้าลายดอกไม้ของฉัน... แล้วท่านได้ตรวจสอบดูหรือยังคะว่า ในกระเป๋าใบนั้น นอกจากผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ กับยาสมานแผลแล้ว มีเศษเงินสักเหมาเดียวหรือไม่?” เจ้าหน้าที่ตำรวจขมวดคิ้วหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องที่ถือกระเป๋าผ้าของหลินฟางเซียนอยู่ เจ้าหน้าที่นายนั้นรีบเทข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะสอบสวน เสียงของกระจุกกระจิกตกกระทบเนื้อไม้ ดังสะท้อนก้อง—มีเพียงตลับแป้งราคาถูก หวีไม้ และสมุดบันทึกเล่มเล็ก... ไม่มีร่องรอยของเงินร้อยหยวนแม้แต่เงา! “เป็นไปไม่ได้!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลเจียงแผดขึ้นด้วยความลืมตัว นางพุ่งพรวดจากม้าหินอ่อนเข้ามาเกาะลูกกรงกั้นเขตสอบสวน ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง “นังตัวดี! แกเอาเงินซ่อนไว้ที่ไหน! แกเพิ่งเอาออกมาอวดฉันเมื่อวานนี้เองว่าได้เงินก้อนโตจากการขายของเถื่อน!” ฟางเซียนหัวسาะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวነาะที่เต็มไปด้วยความขบขันและเหยียดหยาม ทำให้แม่สามีถึงกับชะงักงัน นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากรัศมีของศัลยแพทย์สาวมือหนึ่งจากยุคปัจจุบันที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แผ่ซ่านจนทำให้คนแก่เจ้าเล่ห์ถึงกับผอยหลังกรู “คุณแม่คะ... การกล่าวหาคนอื่นโดยไม่มีหลักฐาน ในยุคสมัยที่บ้านเมืองเรากำลังก้าวไปข้างหน้าด้วยกฎหมายและความยุติธรรมเช่นนี้ มีความผิดฐานหมิ่นประมาทและแจ้งความเท็จนะคะ” ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราวน้ำแข็ง “ท่านบอกว่าฉันขายของเถื่อน... แล้วเงินร้อยหยวนที่ท่านดึงดันจะยัดเยียดให้ฉันเป็นผู้รับผิดชอบ แท้จริงแล้วมันเป็นเงินสินบนที่ท่านแอบอมมาจากกองทุนสหกรณ์อำเภอไม่ใช่หรือคะ? ฉันมีสมุดบัญชีที่ท่านแอบลงลายมือชื่อปลอมไว้อยู่ในมิติลับ... อ้อ, หมายถึงฉันมีหลักฐานที่เก็บไว้อย่างดีต่างหากล่ะคะ” ดวงตาของแม่สามีเบิกกว้างจนแทบถลน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อเห็นสายตาดุดันและคาดคั้นจากผู้กองที่หันกลับมามองนางแทน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด ประตูไม้บานใหญ่ของสถานีตำรวจก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของควันปืนและหยาดเหงื่อ เจียงเฉิงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของภรรยา “ใครกล้าแตะต้องคนของเจียงเฉิง?” น้ำเสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่าทำเอาบรรยากาศในห้องสอบสวนเงียบกริบลงทันตาเห็น แม้แต่ผู้กองยังต้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพต้อนรับนายทหารยศสูงผู้เพิ่งกลับจากภารกิจลับชายแดน ฟางเซียนช้อนตามองสามีหนุ่มผู้มาใหม่ แววตาไหววูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ปากบอกว่าอยากหย่า แต่วินาทีที่นางตกที่รukan กลับเป็นผู้ชายคนนี้ที่พังประตูเข้ามาปกป้องนางก่อนใคร แต่เรื่องราวในสถานีตำรวจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น... คืนนี้ เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้านพักตระกูลเจียงที่เงียบสงบ ฟางเซียนก็ใช้จังหวะที่เจียงเฉิงกำลังงอกงามกับงานซ่อมแซมบ้าน แอบหลบเข้าไปใน “มิติลับ” ของเธอทันที กลิ่นหอมหวานของดินร่วนซุยและละอองน้ำเย็นฉ่ำปะทะเข้ากับใบหน้าทันทีที่ก้าวเข้ามา มิติลับของหลินฟางเซียนในตอนนี้ได้ขยายพื้นที่ออกไปกว้างขวางราวกับไร่ขนาดใหญ่ พื้นดินสีดำสนิทอุดมไปด้วยแร่ธาตุ ตรงกลางมีตาน้ำทิพย์ใสสะอาดไหลรินไม่ขาดสาย และที่น่าตื่นตะลึงที่สุดคือ แปลงเพาะปลูกที่นางเพิ่งทดลองโรยเมล็ดพันธุ์หายากจากยุคศตวรรษที่ 21 ที่ติดตัวข้ามมิติมาด้วย “สตรอว์เบอร์รีสีขาวหิมะ” และ “มะเขือเทศราชินีสีทอง” กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ด้วยพลังของตาน้ำทิพย์ ผลสีแดงฉ่ำและสีขาวนวลอวบอิ่มส่งกลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วทั้งมิติ ใบไม้สีเขียวเข้มขจีไหวระริกตามแรงลมอ่อนๆ ที่สร้างขึ้นเองภายในพื้นที่พิเศษนี้ ฟางเซียนสวมถุงมือผ้าฝ้าย ก้มตัวลงบรรจงเด็ดผลสตรอว์เบอร์รีสีขาวลูกโตเท่ากำปั้นเด็กออกทีละลูกอย่างทะนุถนอม ผิวสัมผัสเนียนละเอียดและกลิ่นหอมเย้ายวนใจทำให้เธอยิ้มกริ่มออกมาด้วยความพึงพอใจ ผลผลิตล็อตแรกนี้ไม่เพียงแต่มีรสชาติอร่อยล้ำเลิศเกินกว่ายุคสมัยนี้จะมีได้ แต่มันยังมีสรรพคุณทางยาชั้นยอดในการบำรุงผิวพรรณและปรับสมดุลร่างกายอีกด้วย “ถ้าเอาออกไปขายในตลาดมืดเมืองหลวง หรือส่งให้เครือข่ายพ่อค้าคนกลางที่ฮ่องกง... เงินหลายพันหยวนคงเข้ากระเป๋าฉันในชั่วข้ามคืนแน่ๆ” เธอยิ้มหวานให้กับผลงานชิ้นเอกในมือ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการคัดแยกผลไม้ลงในตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างประณีตนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่สุภาพแต่หนักแน่น “ฟางเซียน... เธออยู่ในนั้นหรือเปล่า?” เสียงทุบต่ำของเจียงเฉิงลอดผ่านเข้ามา “ฉันเห็นแสงไฟลอดใต้ประตู... เปิดให้ฉันหน่อย มีเรื่องด่วนที่ฉันต้องคุยกับเธอ” ฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางรีบเก็บตะกร้าผลไม้หายากเข้าที่เดิมในมิติ ก่อนจะสะบัดมือพาร่างตัวเองกลับออกมาสู่โลกความเป็นจริงในห้องนอนสลัว เธอก้าวไปปลดกลอนประตูอย่างเชื่องช้า แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของเจียงเฉิงที่ยืนประชิดกรอบประตู ร่างกายกำยำของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการทำงานหนัก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองนางด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก “มีอะไรดึกดื่นค่ำคืนนี้คะ ผู้กองเจียง?” เธอยกแขนขึ้นกอดอก พยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและห่างเหินไว้ เจียงเฉิงไม่ตอบทันที เขาก้าวล้ำเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนฟางเซียนต้องเอนตัวหนี ปลายจมูกของเขาเกือบจะชนกับพวงแก้มเนียนของนางอยู่แล้ว เมื่อเขากระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกเล็กน้อย “ตอนอยู่ที่สถานีตำรวจ... ฉันเห็นรอยยิ้มของเธอตอนที่มองหน้าฉัน” เจียงเฉิงหรี่ตาลงอย่างรู้ทัน “แล้วตอนนี้... กลิ่นหอมประหลาดอะไรบางอย่างที่คล้ายกับดอกไม้ป่าและผลไม้สุก มันลอยออกมาจากตัวเธอ... ฟางเซียน บอกฉันมาตรงๆ เถอะว่า... ความลับที่เธอซ่อนไว้มนตัวเธอมันคืออะไรกันแน่? และที่สำคัญที่สุด...” เขายื่นมือหนาออกไปแตะปอยผมที่หลุดรุ่ยของนางเบาๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านสัมผัสกับผิวแก้มจนฟางเซียนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง “...เธอจะยอมหย่ากับฉันจริงๆ หรือ... ในเมื่อตอนนี้ ฉันไม่อยากปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว” ฟางเซียนเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจและสับสน ยามที่สบเข้ากับดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยความปรารถนาและจริงจังของนายทหารหนุ่ม—ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของแม่สามีที่ดังทะลุความเงียบยามวิกาลเข้ามา “เฉิงซาน! ช่วยด้วย! ที่... ที่โกดังเก็บเสบียงหลังบ้าน... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" ด้วยดีเสมอมานะคะ