มื้ออาหารที่เปลี่ยนความรู้สึก

“หากแม่สามีเข้ามาแล้วยังไม่หยุดโวยวาย ฉันแนะนำให้พี่เจียงลองพิจารณาดูว่า... การมีภรรยาที่ทำอาหารอร่อยกับแม่ที่คอยแต่จะจุดไฟเผาบ้าน พี่จะเลือกเก็บใครไว้ในชีวิตกันแน่คะ?” หลินฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาหงส์กลับประกายวับวาวขณะวางตะหลิวลงบนขอบกระทะเหล็ก เธอไม่ได้หันไปมองหน้าสามีด้วยซ้ำ แต่ความนิ่งเฉยของเธอกลับทำให้เจียงเฉิงที่ยืนพิงวงกบประตูถึงกับชะงักงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนางเจียงดังโครมครามอยู่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าทอที่จับใจความได้ว่าลูกสะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาว ไม่ยอมไปทำงานในทุ่งนาแต่กลับขลุกอยู่แต่ในครัว เจียงเฉิงขมวดคิ้วแน่น สันกรามของเขากดเข้าหากันจนนูนเด่น เขาเป็นคนรักความถูกต้อง แต่สิ่งที่เขาเผชิญอยู่ตอนนี้คือความวุ่นวายที่เขาสั่งให้หยุดไม่ได้เสียที เขาหันมองภรรยาที่กำลังบรรจงตัก ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ ลงในชามใบใหญ่ กลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศที่เคี่ยวจนเปื่อยยุ่ยอบอวลไปทั่วครัวจนแทบจะกลบกลิ่นอายความเครียดที่เขามีมาตลอดทั้งวัน เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลินฟางเซียนก็หันกลับมา เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตเก่าๆ ที่ผ่านการซ่อมแซมอย่างประณีต แต่ดูมีสง่าราศีกว่าที่เคยเป็น รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “เปิดประตูสิคะพี่เจียง หรือพี่อยากให้แม่พังเข้ามาในสภาพที่เรากำลังจะทานมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข?” เจียงเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก เดินไปดึงสลักประตูออกโดยไม่เปิดโอกาสให้นางเจียงได้ทันตั้งตัว หญิงชราถลันเข้ามาหมายจะแผดเสียงด่าตามความเคยชิน ทว่าสิ่งที่หยุดกึกการเคลื่อนไหวของนางไว้กลับไม่ใช่ฝ่ามือของบุตรชาย แต่เป็น ‘กลิ่น’ ที่ทำให้น้ำลายสอจนพูดไม่ออก โต๊ะไม้ตัวเก่าในบ้านถูกจัดวางด้วยหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสีมันวาว ผักกาดดองผัดพริกแห้ง และแกงจืดไข่ใส่สาหร่ายที่ส่งควันกรุ่น ไอความร้อนพาสัมผัสแห่งความละเมียดละไมอบอวลจนบ้านที่เคยเงียบเหงาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา “นี่มัน... นี่แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อหมู!” นางเจียงเปลี่ยนท่าทีจากจะด่าทอเป็นความขุ่นเคืองที่ปนความอยากรู้อยากเห็น สายตานางจับจ้องที่ชิ้นเนื้อนุ่มละมุนนั่นไม่วางตา หลินฟางเซียนไม่แม้แต่จะปรายตามองแม่สามี เธอขยับเก้าอี้ให้เจียงเฉิงนั่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “พี่เจียงทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน สมควรได้รับอาหารที่ดีค่ะ ส่วนเนื้อชิ้นนี้... ก็ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงที่ฉันไปหาของป่ามาแลกเปลี่ยนกับคนในตลาดมืด ถ้าแม่ยังอยากจะกินมื้อนี้ด้วยกัน ก็ช่วยวางท่าทีให้สมกับเป็นผู้ใหญ่หน่อยนะคะ” เจียงเฉิงนั่งลง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองใบหน้าภรรยา เขาจำได้ดีว่าคนตรงหน้าเคยขี้ขลาดและอ่อนแอเพียงใด แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้—เป็นความเด็ดขาดที่มาพร้อมกับความใส่ใจที่เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจ เขาคีบหมูชิ้นหนึ่งเข้าปาก ความนุ่มละมุนของไขมันที่แทรกอยู่ในเนื้อที่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยรสชาติเข้มข้นกำลังดีระเบิดออกมาในความรู้สึก รสหวานเค็มที่สมดุลอย่างแม่นยำทำให้หัวใจที่เย็นชาของนายทหารหนุ่มกระตุกวาบ เขาไม่ได้ลิ้มรสอาหารฝีมือประณีตเช่นนี้มานานเท่าไหร่แล้ว? ตั้งแต่แต่งงานกันมา มีแต่ความวุ่นวายและเสียงทะเลาะ แต่ในค่ำคืนนี้ รสชาติของอาหารกลับกำลังเปลี่ยนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไปทีละน้อย “แม่ครับ” เจียงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “ถ้านี่คือบ้านของผม ผมอยากให้ภรรยาได้รับความเคารพ ถ้าแม่มาเพื่อหาเรื่อง... เชิญแม่กลับไปก่อน แต่ถ้าแม่มาเพื่อร่วมมื้ออาหาร ผมก็ยินดี” นางเจียงอ้าปากค้าง บุตรชายที่นางเคยควบคุมได้ดั่งใจบัดนี้กลับเลือกที่จะปกป้องสะใภ้ที่นางเกลียดชังเพียงเพราะมื้ออาหารมื้อเดียว! ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความริษยาที่จุกอยู่ในอก นางคว้าตะเกียบขึ้นมาจ้วงกินหมูสามชั้นด้วยความหิวกระหายโดยไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ หลินฟางเซียนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... การเอาชนะใจคนไม่ได้มีเพียงแค่กำลัง แต่คือการควบคุมจังหวะชีวิตและการมอบสิ่งที่อีกฝ่ายขาดแคลนให้ได้อย่างถูกจุด ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการกิน เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างแรงและรวดเร็ว ไม่ใช่เสียงเคาะของเพื่อนบ้านที่มาหา แต่เป็นเสียงของคนที่มาพร้อมกับเรื่องด่วน! เจียงเฉิงชะงักตะเกียบในมือ ดวงตาคมหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างคนคุ้นเคยยืนกระวนกระวายอยู่หน้าบ้านผ่านช่องหน้าต่างไม้ เขาหันมามองหลินฟางเซียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม หลินฟางเซียนขยับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกได้ว่า ความสงบสุขมื้อนี้กำลังจะสิ้นสุดลง แต่การเริ่มต้นของเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นกว่าเดิม กำลังจะเปิดฉากขึ้นในวินาทีถัดไป “อย่าให้เขาเข้ามาจนกว่าเราจะกินอิ่มนะคะพี่เจียง... เพราะสิ่งที่เขาจะพูดหลังจากนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของตระกูลเจียงไปตลอดกาล” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! อวี้ซินหมอยายุค 70