สามีทหารกับหม้อข้าว

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบก้นกระทะเหล็กหล้าดัง *เคร้ง!* กังวานท่ามกลางห้องครัวแคบๆ ของบ้านพักตระกูลเจียง กลิ่นหอมฉุยของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดำและโป๊ยกั๊กโชยฟุ้งทะลุผ่านกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ ลอยไปอบอวลอยู่ทั่วตรอกซอกซอยของค่ายทหารจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความหิวโหย หลินฟางเซียนยืนอยู่หน้าเตาไฟ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อจากความร้อนของเปลวไฟ ดวงตากลมโตฉายแววพึงพอใจขณะใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเคี่ยวจนงวดเป็นสีอำพัน เมนูอาหารในวันนี้ไม่ใช่แค่การประทังชีวิตตามอัตภาพในยุค 70 ที่ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยคูปองปันส่วน แต่เป็นฝีมือระดับศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน ที่ผสมผสานศาสตร์แห่งโภชนาการเข้ากับการปรุงรสชาติอย่างประณีต นับตั้งแต่เธอย้อนเวลามีชีวิตใหม่ในร่างนี้ หลินฟางเซียนไม่เคยยอมให้ตัวเองต้องตกเป็นเบี้ยล่างของใครอีก โดยเฉพาะแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่มักจะหาเรื่องมาตักตวงผลประโยชน์ วันนี้เธอยังแอบหยิบเอาเก๋ากี้และโสมชิ้นบางๆ จากมิติลับในจิตวิญญาณใส่ลงไปในหม้อตุ๋นยาจีนบำรุงกำลัง เพื่อฟื้นฟูร่างกายของเจียงเฉิงสามีทหารผู้เคร่งขรึม ที่ช่วงนี้ดูจะตรากตรำกับการฝึกซ้อมทหารกองเกินจนน้ำหนักลดลงไปถนัดตา "ฟางเซียน... กลิ่นนี่มัน..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ประตูห้องครัว หลินฟางเซียนชะงักมือเล็กน้อย หันไปมองก็พบร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของเจียงเฉิง เขายืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยประกายความสงสัยที่ปิดไม่มิด ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ภรรยาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากหญิงสาวที่เคยเงียบขรึม หงิมๆ และหวาดกลัวแม่สามีจนตัวสั่น กลายมาเป็นหญิงสาวนัยน์ตาดุดลึกที่มีรอยยิ้มเย้ยหยันอยู่ในที แถมยังมีฝีมือการทำอาหารและยาสมุนไพรที่แม้แต่นายแพทย์ใหญ่ในโรงพยาบาลทหารยังต้องออกปากชม "คุณกลับมาเร็วกว่ากำหนดนี่คะ" หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอตักหมูสามชั้นตุ๋นสีสวยเงางามใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างบรรจง ก่อนจะหันมาสบตากับเขาตรงๆ "หรือว่าจมูกไว ได้กลิ่นของอร่อยจากปากซอยเลยรีบเดินจ้ำอ้าวกลับบ้านกันแน่คะ นายทหารเจียง?" เจียงเฉิงไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบตามสัญชาตญาณของคนเป็นทหาร กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายฝุ่นควันจากการฝึกซ้อมลอยปะทะเข้ากับจมูกของเธอ ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองจานอาหารบนโต๊ะสลับกับใบเนียนใสของภรรยา สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้เอ่ยปาก "ช่วงนี้คุณดูแปลกไปนะ หลินฟางเซียน" เจียงเฉิงเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหยิบตะเกียบไม้ไผ่ขึ้นมาถือไว้ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา "ข้าวสารแป้งขาวชั้นดีพวกนี้... คุณเอามาจากไหน? ไหนจะสมุนไพรบำรุงราคาแพงในหม้อตุ๋นั่นอีก เงินเดือนทหารของผม แม้จะพอมีเก็บบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะซื้อหาของพวกนี้ได้ง่ายๆ ในตลาดมืดช่วงนี้" หลินฟางเซียนใจกระตุกวูบเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ยื่นมือไปรับตะเกียบจากมือเขาแล้วตักข้าวสวยร้อนๆ ส่งให้ ชายหนุ่มรับไปแต่โดยดีโดยที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของเธอ "สามีคะ สามีหาเงินเลี้ยงครอบครัว ส่วนภรรยาคนนี้ก็มีวิธีหาทางรอดในแบบของฉันเองโลกนี้ไม่ได้มีแค่คูปองอาหารปันส่วนรัฐบาลเสียหน่อยนะคะ ถ้าฉันมัวแต่นั่งงومรอเงินจากคุณ มีหวังเราสองคนคงได้ผอมโซอดตายกันพอดี" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่แฝงไปด้วยความคมคายที่ทำให้เจียงเฉิงต้องหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ พฤติกรรมที่เฉียบขาด การรู้ลึกเรื่องสมุนไพรชนิดที่หมอยังต้องทึ่ง และความเด็ดเดี่ยวในการจัดการกับแม่สามีเมื่อสัปดาห์ก่อน ล้วนแต่ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาจะทำได้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความน่าสงสัยเหล่านั้น... กลับเป็นความอบอุ่นและกลิ่นอายของคำว่า 'บ้าน' ที่เธอสร้างขึ้นมาต่างหาก เจียงเฉิงคีบชิ้นหมูตุ๋นเข้าปาก รสชาติกลมกล่อม ละมุนลิ้น และละลายในปากทันที กลิ่นหอมของเครื่องเทศและยาจีนกระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการฝึกหนักมาทั้งวันได้อย่างน่าประหลาดใจ แววตาของเขาอ่อนลงวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด "อร่อยไหมคะ?" หลินฟางเซียนเอียงคอถาม รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "ฝีมือภรรยาคนนี้ ไม่เสียแรงที่คุณแอบบ่นว่าอาหารโรงอาหารทหารจืดชืดหรอะ" เจียงเฉิงเงยหน้าขึ้นมองภรรยา นัยน์ตาคมเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร เขาววางตะเกียบลงช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนหลินฟางเซียนต้องผถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมกัน "ฟางเซียน..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย "คุณเป็นใครกันแน่... และกำลังวางแผนจะทำอะไรอยู่?" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเล็กข้างหนึ่งยื่นไปแตะที่ปกเสื้อเครื่องแบบของเขาเบาๆ ปัดฝุ่นละอองจางๆ ออกให้อย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตสบตากับเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ฉันก็คือภรรยาของคุณ... ที่กำลังจะพาคุณรวยและใช้ชีวิตให้สุขสบายขึ้นยังไงล่ะคะ นายทหารเจียง" บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและแรงดึงดูดประหลาดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องตากันอย่างลึกซึ้งนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่แผดร้องโวยวายเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงล็อคประตูใส่หน้าฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เคนะ นังเด็กอกตัญญู!" เจียงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น ส่วนหลินฟางเซียนกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยርอันเย็นเยียบ... แม่สามีตัวแสบมาเคาะประตูบ้านตรงเวลาเสียจริง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามอวี้ซินหมอยายุค 70 มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ