การพบกันที่เย็นชา

“เอกสารขอหย่า ฉันเซ็นชื่อลงไปเรียบร้อยแล้วค่ะ สหายเจียง… เชิญคุณตรวจสอบความเรียบร้อยได้เลย” ซองกระดาษสีน้ำตาลถูกเลื่อนไปบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างไม่แยแส ปลายเล็บเรียวสวยแตะอยู่บนขอบซองด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาของหลินฟางเซียนกลับเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อร้ายเพื่อตัดขาดพันธนาการโง่เขลาในอดีต เจียงเฉิงชะงักฝีเท้าที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูบ้านตระกูลเจียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ผ่านการเดินทางไกลและฝุ่นควันมาอย่างโชกโชนหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ เขากวาดสายตามองภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยเอาแต้มบุญและน้ำตามาเหนี่ยวรั้งเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ทว่าวันนี้… ผู้หญิงตรงหน้ากลับยืนหลังตรง ใบหน้างดงามที่เคยซีดเซียวและหม่นหมองเพราะงานหนักบัดนี้กลับเปล่งปลั่ง มีเลือดฝาด และที่สำคัญที่สุดคือ แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความเวทนาเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายอันเย็นชาและกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน เจียงเฉิงยังไม่หยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาทันที เขากวาดสายตาสํารวจห้องครัวที่สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา บนเตาอั้งโล่มีหม้อดินเผาส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่ามาตลอดทางส่งเสียงประท้วงเบาๆ “เธอเล่นมุกอะไรอีก หลินฟางเซียน” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น เจียงเฉิงถอดหมวกทหารออกแล้ววางกระเป๋าเดินทางกระสอบไว้มุมห้อง “คิดจะใช้ไม้นี้เรียกร้องความสนใจจากฉันอีกแล้วสินะ แม่บอกว่าช่วงนี้เธออาละวาดหนัก ถึงขนาดจะเอาหม้อข้าวหม้อแกงไปทิ้งน้ำ น่าผิดหวังจริงๆ ที่เธอยังไม่รู้จักสำนึก” หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบังทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ “เรียกร้องความสนใจ?” หญิงสาวทวนคำ พลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามีในนามที่ไม่ได้พบหน้ากันนานหลายเดือน “สหายเจียง ดูเหมือนว่าคุณจะประเมินตัวฉันสูงเกินไป หรือไม่ก็ประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไป เอกสารใบนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน คุณมีอนาคตที่สดใสในกองทัพ มีแม่บังเกิดเกล้าคอยจัดหาคู่หมายที่ดีพร้อมให้ ส่วนฉัน… ก็แค่อยلผู้หญิงที่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ได้อยากเป็นกระสอบทรายให้ใครระบายอารมณ์อีกต่อไปแล้วค่ะ” คำพูดที่ฉาดฉานและน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับตบหน้าเจียงเฉิงฉาดใหญ่ นายทหารหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ตั้งแต่แต่งงานกันมา หลินฟางเซียนไม่เคยกล้าสบตาเขาตรงๆด้วยซ้ำ แต่วันนี้เธอกลับกล้าต่อปากต่อคำแถมยังกล้าเอ่ยปากขอหย่าก่อน ทั้งที่ตามกฎหมายและธรรมเนียมปฏิบัติในยุค 70 นี้ การหย่าร้างคือรอยด่างพร้อยครั้งใหญ่ของชีวิต “เธอพูดเองนะ…” เจียงเฉิงก้าวเข้าไปประชิดตัวภรรยาด้วยความสูงที่เหนือกว่า ร่างกายกำยำแผ่ไอความกดดันจนคนทั่วไปต้องถอยร่อน แต่หลินฟางเซียนกลับยืนหยัดนิ่ง ไม่แม้แต่จะกระพริบตา “ถ้าฉันเซ็นใบหย่านี้แล้ว เธอจะไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากตระกูลเจียงอีกแม้แต่เหมาเดียว เงินเดือนทหารของฉัน ค่าครองชีพ หรือแม้แต่บ้านหลังนี้ ทุกอย่างจะจบลงตรงนี้ แม่ของฉันคงจะฉลองสามวันสามคืนถ้าไม่มีเธออยู่ในบ้านหลังนี้อีก” “ยินดีด้วยล่วงหน้ากับคุณแม่ของคุณเลยค่ะ” หลินฟางเซียนยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เจียงเฉิงเคยเห็น แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด “ส่วนเรื่องทรัพย์สิน ฉันไม่ต้องการเศษเงินของตระกูลคุณหรอกค่ะ ของที่ฉันหามาได้ด้วยมือตัวเองและของติดตัวฉัน ฉันขนไปหมดแค่นั้นก็พอ เชิญเซ็นได้เลยค่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับคุณมากนัก เพราะเดี๋ยวฉันต้องไปจัดการแปลงสมุนไพรในมิติ… เอ๊ย ในสวนหลังบ้านต่อ” เกือบจะหลุดปากพูดเรื่องระบบคลังยามิติวิเศษออกไปเสียแล้ว หลินฟางเซียนรีบเบนสายตาหลบซ่อนรอยพิรุธ ทว่าความเฉลียวฉลาดของเจียงเฉิงกลับจับสังเกตความผิดปกตินี้ได้ทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้ผิวพรรณของเธอไม่ได้เหลืองซีดแห้งกร้านเหมือนคนอดอยาก ร่างกายดูมีน้ำมีนวลขึ้น แววตาคมปลาบฉลาดเฉลียวราวกับไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก “เธอเปลี่ยนไป…” เจียงเฉิงพึมพำเบาๆ มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาให้ถี่ถ้วน ทันขณะนั้นเอง เสียงตบเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายของแม่สามีก็ดังแว่วมาจากหน้าประตูบ้าน “ตายจริง! เจ้าลูกชายตัวดีกลับมาถึงบ้านทั้งที ทำไมไม่รีบมาคารวะแม่ กลับมายืนสอพลออะไรอยู่กับอีสะใภ้ตัวซวยนี่ฮึ!” เสียงแหลมสูงของแม่เจียงดังทะลุเข้ามา ก่อนที่ร่างท้วมในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นจะผลักประตูเข้ามาเต็มแรง “ฟางเซียน! นังตัวดี แกยังหน้าด้านอยู่บ้านนี้อีกเรอะ! ฉันบอกให้แกไสหัวออกไปตั้งนานแล้ว ลูกชายฉันกลับมาทั้งที แกยังกล้ามายืนทำหน้าอวดดีขวางหูขวางตาอีก!” เจียงเฉิงขมวดคิ้วเข้ม หันไปมองมารดาที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด “แม่ครับ อย่าเพิ่งโวยวาย ฟางเซียนเธอกำลัง…” “กำลังจะไสหัวไปใช่ไหมล่ะดีแล้ว!” แม่เจียงรีบแทรกขึ้นทันทีด้วยความสะใจ นางเหลือบไปเห็นซองกระดาษบนโต๊ะ ดวงตาฝ้าฟางตามวัยกลับเปล่งประกายความโลภและความดีใจขึ้นมาทันนที “โอ๊ะ! หรือว่านี่คือ… เอกสารเงินบำเหน็จทหารที่แกแอบซ่อนไว้? ไหนเอามาให้ฉันดูซิ!” นางพุ่งเข้ามาคว้าซองกระดาษสีน้ำตาลบนโต๊ะไปถือไว้ในมือทันที โดยที่เจียงเฉิงยังไม่ทันได้ห้ามปราม หลินฟางเซียนเพียงแค่กอดอกยืนมองด้วยรอยยิ้มมุมปาก นางไม่คิดจะแย่งชิงซองนั้นกลับคืนมา ปล่อยให้แม่สามีผู้โลภมากเปิดอ่านมันด้วยความอยากรู้อยากเห็นเถอะ รับรองว่าความดันโลหิตของคนแก่บ้านนี้คงพุ่งกระฉูดจนต้องหามส่งสถานีอนามัยแน่ๆ แม่เจียงรีบดึงแผ่นกระดาษข้างในออกมา กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือด้วยความรวดเร็ว รอยยิ้มสะใจเมื่อครู่ค่อยๆ แข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อสมองประมวลผลข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นได้ครบถ้วน “ก… การหย่าร้าง?! นัง… นังสารเลวฟางเซียน! แกกล้าดียังไงมาทำเรื่องแบบนี้กับลูกชายฉัน!” แม่เจียงกรี๊ดลั่นบ้านจนแก้วหูแทบแตก กระดาษในมือสั่นเทาระริกด้วยความโกรธจัด “แกมันอัปมงคล! เกาะตระกูลเจียงกินยังไม่พอ ยังกล้าทิ้งลูกชายฉันก่อนอีกเรอะ! เจียงเฉิง ลูกดูเมียตัวดีของแกสิ มันหยามหน้าตระกูลเรา!” เจียงเฉิงแย่งกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือมารดา สายตาคมกริบกวาดอ่านข้อความสั้นๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ภายใต้ลายมือชื่อ ‘หลินฟางเซียน’ ที่เขียนไว้อย่างมั่นคงและเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของการลังเลใจแม้แต่น้อย หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยตระหนักมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นในอก ความหงุดหงิดระคนแปลกใจตีรวนกันจนปั่นป่วน “ฟางเซียน…” เจียงเฉิงเงยหน้าขึ้นจ้องมองภรรยา ดวงตาคมเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง “นี่คือสิ่งพึงประสงค์ของเธอจริงๆ หรือ?” ก่อนที่หลินฟางเซียนจะได้ทันเอ่ยปากตอบคำถามอันน่ารำคาญใจนั้น กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจของอาหารมื้อพิเศษที่เธอเคี่ยวเคี่ยวตุ๋นมาตลอดทั้งบ่ายก็ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวและลามออกไปถึงหน้าบ้าน กลิ่นหอมละมุนของตุ๋นเนื้อนุ่มเปื่อยผสมผสานกับสมุนไพรจีนชั้นดีและเครื่องเทศสูตรลับจากยุคปัจจุบัน โชยเตะจมูกผู้คนรอบข้างจนทุกคนในละแวกบ้านต่างต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ และในวินาทีนั้นเอง… เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนของผู้ใหญ่บ้านที่ดังลั่นมาจากนอกรั้วบ้าน “เจียงเฉิง! หลินฟางเซียน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วในหมู่บ้าน รีบออกมาดูเร็วเข้า!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินหมอยายุค 70 มาโดยตลอดนะคะ