แผนการร้ายของแม่สามี

"ถ้าแกไม่ยอมคายเงินครึ่งหนึ่งของวันนี้ออกมา วันนี้ต่อให้ฉันต้องฉีกหน้าแกกลางลานหมู่บ้าน ฉันก็จะไม่ยอมถอยกลับไปเด็ดขาด!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นสะเทือน กลิ่นอายความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านไปทั่วห้องครัวคับแคบของบ้านพักตระกูลเจียง หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาฟืน ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยมองร่างท้วมของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโมโห ใบหน้าของนางเฒ่าเจียงบิดเบี้ยวด้วยความโลภ รอยย่นบนหน้าผากยับย่นราวกับกระดาษยับที่ถูกขยำ ในมือเหี่ยวย่นนั้นยังถือไม้กวาดทางมะพร้าวต่างอาวุธ ข่าวลือเรื่องที่สะใภ้รองอย่างหลินฟางเซียนหิ้วตะกร้าสมุนไพรเข้าเมืองไปขายแล้วได้เงินกลับมาเป็นกอบเป็นกำจนถึงหูของนางเฒ่าผู้ไม่เคยยอมเสียเปรียบใครในหมู่บ้าน เมื่อความโลภครอบงำ ต่อให้เป็นเวลาพักผ่อนยามวิกาล แม่สามีผู้นี้ก็ยังถ่อสังขารมาพังประตูบ้านเพื่อทวงส่วนแบ่งอย่างหน้าไม่อาย ฟางเซียนไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวัง หญิงสาวยังคงใช้ทัพพีไม้คนซุปไก่ตุ๋นโสมป่าในหม้อดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมกรุ่นของโสมและสมุนไพรชั้นดีลอยฟุ้งกลบกลิ่นอับชื้นของบ้านพักเก่าๆ จนน่าหลงใหล มันเป็นโสมป่าอายุหลายสิบปีที่เธอนำออกมาจากคลังยาลับในมิติพิเศษ เพื่อต้มบำรุงร่างกายหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการรักษาคนไข้และจัดการธุระนอกบ้านมาทั้งวัน "แม่คะ..." ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเยียบเย็นจนแม่สามีถึงกับชะงัก "เงินที่ฉันหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง ทำไมฉันต้องแบ่งให้คนที่วันๆ เอาแต่นั่งนินทาชาวบ้านอย่างท่านด้วยคะ?" "นัง... นังสะใภ้อกตัญญู!" แม่สามีหน้าดำคล้ำด้วยความโกรธจัด ชี้นิ้วสั่นเทามาที่หน้าของฟางเซียน "แกแต่งเข้าตระกูลเจียงแล้ว สมบัติทุกชิ้น เงินทุกอีแปะที่แกหาได้ ก็ต้องถือเป็นของตระกูลเจียง! อย่าลืมนะว่าถ้าไม่มีลูกชายฉัน แกก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น!" ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนเรียวปากสวย นางวางทัพพีไม้ลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับแม่สามีเต็มตา ความสูงเพรียวและท่าทีสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ทำให้แม่สามีถึงกับผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉันคนนี้แหละค่ะ ที่เมื่อครู่เพิ่งมีคนจากเมืองหลวงเดินทางมารับตัวถึงหน้าหมู่บ้านเพื่อไปรักษาอาการป่วยให้ท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย แววตาสะกดข่มจนอีกฝ่ายไม่กล้าสบตา "ท่านคิดว่าเงินแค่ไม่กี่หยวนที่ฉันหาได้จากการขายยาสมุนไพร มันเทียบได้กับค่ารักษาที่ฉันกำลังจะได้รับหรือคะ? หรือว่า... แม่กลัวว่าฉันจะบินสูงจนพวกท่านไม่มีใครกล้าขูดรีดอีกต่อไป?" "แก... แกกล้าดียังไงมาพูดจาท้าทายฉัน!" แม่สามีหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ความโลภยังมีมากกว่าความกลัว นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนลูกสะใภ้ที่เริ่มแข็งข้อ ทว่า ในวินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านกำลังจะเหวี่ยงกระทบใบหน้าของฟางเซียนนั้นเอง ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาพร้อมกับออร่าความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่ายไปทั่วบริเวณ เจียงเฉิงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สีหน้าของนายทหารหนุ่มเคร่งขรึมจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเย็นชา "แม่ครับ... กำลังทำอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบสนิท ทว่ากดดันเสียจนแม่สามีสะดุ้งสุดตัว มือที่เง้าง่าค้างเติ่งอยู่กลางอากาศค่อยๆ ลดลงอย่างเก้ๆ กังๆ "เจียง... เจียงเฉิง ลูกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" แม่สามีเสียงสั่น ยิ้มเจื่อนๆ กลบเกลื่อนความผิด "แม่แค่... แค่มาสั่งสอนสะใภ้ที่ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่..." "ผมได้ยินหมดแล้วครับ" เจียงเฉิงเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างมารดาและภรรยา ร่างสูงใหญ่บังร่างของฟางเซียนไว้มิดชิดราวกับต้องการปกป้อง "เงินของฟางเซียน คือเงินของเธอ คนในบ้านเราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่มีสิทธิ์ ถ้าแม่ยังกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก อย่าหาว่าผมไม่รักษาน้ำใจในฐานะลูกชายก็แล้วกัน" แม่สามีอ้าปากค้าง มองบุตรชายที่ปกติมักจะพูดน้อยและเชื่อฟังตนมาตลอด แต่วันนี้กลับยืนกรานปกป้องภรรยาอย่างออกนอกหน้า นางโกรธจนตัวสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นใจพรั่งพรูออกมา "ดี! ดีมาก ลูกชายฉันโตจนลืมแม่เพราะเมียคนเดียว! ตระกูลเจียงเราคงถึงคราวล่มจมจริงๆ!" นางกรีดร้องเสียงแหลมก่อนจะสะบัดหน้าหนี วิ่งหนีหายออกไปจากบ้านท่ามกลางความมืดมิด ความเงียบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง ฟางเซียนถอนหายใจยาวเบาๆ นางหันกลับไปสนใจหม้อซุปที่ยังคงเดือดปุดๆ กลิ่นหอมของไก่ตุ๋นยาจีนโชยเตะจมูก ยั่วยวนจนทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน เจียงเฉิงมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขารู้ดีว่าเรื่องราวในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือหนามาโอบเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังเบาๆ ใบหน้าคมคายซุกซบลงที่ลาดไหล่ของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคยเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด "คุณ... หิวหรือยังคะ?" ฟางเซียนเอ่ยถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงที่อ่อนโยนลงทำเอาหัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ เจียงเฉิงกระชับกอดให้แน่นขึ้น ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ภรรยาคนนี้เปลี่ยนแปลงไปราวกับคนละคน ฉลาด ทันคน ทำมาหากินเก่ง และมีเสน่ห์จนเขาแทบไม่อยากละสายตา "หิวครับ..." เจียงเฉิงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "แต่ไม่ได้หิวซุป... หิวอย่างอื่นมากกว่า" ฟางเซียนชะงัก ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้หันไปต่อปากต่อคำกับสามีจอมเจ้าเล่ห์ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ จากนั้นเสียงทุ้มต่ำของสหายสนิทที่เป็นนายทหารคนสนิทก็ดังแทรกเข้ามาด้วยความตระหนก "ผู้กองเจียงครับ!แย่แล้วครับ! คุณหมอหลิน... คนจากเมืองหลวงที่ตามหาคุณหมอเมื่อตอนเย็น... ตอนนี้พวกเขาถูกคนกลุ่มหนึ่งดักซุ่มโจมตีที่ชายหมู่บ้าน อาการของท่านประธานกำเริบหนักจนหมดสติไปแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอมานะคะ!