เมื่อข่าวลือแพร่สะพัด

“บ้านรองเจียงไปขโมยเงินหลวงมาหรืออย่างไร? หรือว่าแอบลักลอบค้าของเถื่อนกันแน่!” เสียงกระแทกกระทั้นของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลจางดังแว่วมาแต่ไกล ขณะที่เธอยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าแปลงผักท้ายหมู่บ้าน สายตาสอดส่องมองลอดรั้วไม้ไผ่เข้าไปยังลานบ้านของตระกูลเจียงด้วยความริษยาจนตาแทบพอง หลินฟางเซียนที่กำลังงละม่อมจัดเรียงโสมสกัดลงในขวดแก้วสีชา ชะงักมือเล็กน้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะบางเบาโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ นี่คือตอนที่ 9 ของ "คุณหมอทะลุมิติ: ซุปตาร์ย้อนยุคขอหย่าแล้วไปรวย" ที่อวี้ซินนำมาเสิร์ฟความแซ่บให้ทุกท่านแล้วนะคะ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงและเครื่องเทศจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ลอยละล่องผ่านลมหนาวพัดพาความฉ่ำชวนน้ำลายสอไปจนถึงบ้านข้างเคียง ใครบ้างจะไม่สงสัย? เมื่อสัปดาห์ก่อน บ้านหลังนี้ยังมีสภาพผุพัง ข้าวสารกรอกหม้อแทบไม่มี แต่ตอนนี้หลินฟางเซียนกลับมีแป้งสาลีเนื้อละเอียด มีเนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดีมาทำอาหารทุกวัน แถมยังมีผ้าฝ้ายเนื้อดีตากอยู่ราวหลังบ้านอีกหลายพับ “ฟางเซียน... เสียงข้างนอกนั่น...” เจียงเฉิงที่เพิ่งเดินถือฟืนเข้ามาในครัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความกังวล แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาของเขาหาเงินมาจากการนำสมุนไพรไปขายในเมือง แต่สายตาของคนในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความโลภและอิจฉาริษยานั้นไม่ใช่เรื่องดีเลย “ปล่อยให้พวกเขาเห่าไปเถอะค่ะพี่เจียง คนพวกนั้นไม่เคยเห็นใครได้ดีกว่าไม่ได้หรอก” หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคม เธอใช้หลังมือปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มอย่างไม่ยี่หรา “ยิ่งพวกเขาดิ้นรนสงสัยมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแสดงว่าพวกเขากำลังร้อนรนเพราะความจนของตัวเองต่างหากล่ะคะ” ท่าทีสงบนิ่งและมั่นอกมั่นใจของภรรยาทำให้เจียงเฉิงชะงักไปวูบหนึ่ง ตั้งแต่ภรรยาคนนี้ฟื้นขึ้นมาจากไข้คราวก่อน เธอก็ไม่เคยหวาดกลัวสายตาใครอีกเลย มีแต่จะทำให้เขาต้องประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งฝีมือการรักษาอาการบาดเจ็บ ฝีมือการค้าขาย และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ได้มอง ทันใดนั้น เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตัวแสบที่บุกเข้ามาถึงหน้าบ้านโดยไม่ได้รับเชิญ “หลินฟางเซียน! นังสะใภ้อกตัญญู! แกแอบซ่อนเงินไว้ที่ไหน คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ลูกชายฉันส่งเงินทหารกลับมาเท่าไหร่ ทำไมแกถึงเอามาปรนเปรอตัวเองกินอยู่ดีมีสุขคนเดียว ปล่อยให้ฉันกับน้องสาวต้องอดอยากปากแห้งฟากโน้น!” ร่างอวบอ้วนของแม่สามีพุ่งเข้ามาในครัวราวกับหมูป่าตื่นตูม ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภ กวาดสายตามองหมูตุ๋นน้ำแดงในหม้อดินด้วยความหิวกระหาย หมายจะเอื้อมมือไปคว้าตะหลิวตักเข้าปาก *เพียะ!* เสียงฟาดไม้บรรทัดไม้ไผ่ลงบนหลังมืออูมดังสนั่น แม่สามีร้องจ๊ากด้วยความเจ็บ ชักมือกลับแทบไม่ทัน พร้อมกับถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ “โอ๊ย! นังตัวดี! แกกล้าตีแม่สามีรึ!” แม่สามีแผดเสียงโหยหวน ล้มตัวลงนั่งกับพื้น ดึงทึ้งผมตัวเองเตรียมเปิดฉากละครตบตาชาวบ้านที่เริ่มแห่กันมามุงดูหน้าบ้าน หลินฟางเซียนวางไม้บรรทัดลงช้าๆ สีหน้ายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหนูในห้องหอที่ก้าวออกมาจากภาพวาด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “คุณแม่พูดจาระวังปากด้วยนะคะ เงินที่สามฉันส่งมาน่ะเหรอคะ? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลเจียงมา สามีฉันไม่เคยส่งเงินมาให้ฉันสักแดงเดียว! มีแต่คุณแม่นั่นแหละที่ผลาญเงินเบี้ยเลี้ยงของเขาจนหมดเกลี้ยงแถมยังติดหนี้พนันชาวบ้านเขาไปทั่ว!” หลินฟางเซียนจงใจประกาศเสียงดังให้ชาวบ้านที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูได้ยินกันถ้วนหน้า “ส่วนเงินที่ฉันใช้ตอนนี้...” หลินฟางเซียนหยิบถุงผ้าใส่เหรียญเงินก้อนโตขึ้นมาเขย่าเบาๆ เกิดเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งชวนฟัง “เป็นเงินที่ฉันหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกายจากการขึ้นเขาไปเก็บโสมป่ามารักษาคนไข้! ถ้าคุณแม่อยากได้นัก ทำไมไม่ลองไปปีนเขาหลังหมู่บ้านดูบ้างล่ะคะ เผื่อจะหาเงินได้สักหยวนสองหยวน ดีกว่ามานั่งอิจฉาชาวบ้านเขาแบบนี้!” “นัง... นังสารเลว!” แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะเป็นลม เถียงไม่ออกเพราะรู้ว่าเรื่องที่ลูกชายไม่เคยส่งเงินให้สะใภ้เป็นความจริง ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ข้างนอกต่างพากันซุบซิบและพยักหน้าเห็นด้วย เพราะทุกคนรู้ดีว่าแม่สามีบ้านนี้เป็นคนอย่างไร บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อเจียงเฉิงก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาไว้ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจากร่างสูงจนแม่สามีไม่กล้าโวยวายต่อ แต่ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวจะสงบลงด้วยชัยชนะของสะใภ้... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะไม้เท้าอันทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากด้านนอกฝูงชน “หลบไป! หัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว!” ทุกคนต่างแตกตื่นและรีบแหวกทางให้ชายชราผู้มีหนวดเคราเฟิ้ม—ผู้นำหมู่บ้านผู้ทรงอิทธิพล และข้างกายเขานั้น มีชายแปลกหน้าในชุดสูทจีนสีเทาเข้ม ท่าทางภูมิฐานและมีกลิ่นอายของคนระดับสูงจากในเมืองใหญ่ก้าวตามมาติดๆ ชายแปลกหน้าคนนั้นกวาดสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่หลินฟางเซียน ก่อนจะโค้งศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพอย่างสูง แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในบริเวณนั้นต้องหยุดชะงัก “คุณหมอหลิน... ในที่สุดผมก็ตามหาคุณเจอ ท่านประธานของเราอาการกำเริบหนักอีกแล้วครับ ขอร้องล่ะครับ ช่วยกรุณาเดินทางไปกับผมที่เมืองหลวงเดี๋ยวนี้เถอะครับ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อว๋อซินเสมอนะคะ