ของดีจากมิติ

กลิ่นหอมหวานละมุนละไมของลูกพีชสีชมพูเรื่อที่เพิ่งเด็ดออกจากกิ่งในมิติพิเศษ ลอยฟุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ ของบ้านพักนายทหาร หลินฟางเซียนใช้ปลายนิ้วเรียวบางสัมผัสผิวเนียนละเอียดของผลไม้ทิพย์เหล่านั้นด้วยแววตาเป็นประกาย ความลับจากโลกอนาคตและทรัพยากรไร้ขีดจำกัดในมิติของเธอ กำลังจะกลายเป็นกุญแจสำคัญดอกแรกที่ไขประตูสู่ความมั่งคั่งในยุคเจ็ดสิบนี้ "คุณฟางเซียนคะ... ฉัน... ฉันยังตกใจไม่หายเลยค่ะ" เสียงของอาเจิน หญิงสาวข้างบ้านที่มารับจ้างช่วยงานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายสั่นเทาขณะวางตะกร้าไม้สานที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะ "ตอนที่ฉันเอาซาลาเปากับผลไม้พวกนี้ไปวางที่มุมอับหลังตลาดมืดตามที่คุณสั่ง ลูกค้าไม่ได้แค่รุมแย่งนะคะ แต่พวกเขาแทบจะเหยียบกันตายเพื่อแย่งซื้อ! นี่ค่ะ... เงินสดร้อยกว่าหยวนที่คุณผู้กองฝากคนเอามาให้" หลินฟางเซียนรับปึกธนบัตรเก่า ๆ มาถือไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบา นางไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด ซาลาเปาไส้หมูสามชั้นที่ผสมผสานเนื้อหมูฉ่ำ ๆ กับเคล็ดลับการปรุงรสจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด รวมถึงผลไม้ฉ่ำน้ำที่ปลูกด้วยน้ำทิพย์ในมิติ ย่อมมีความแตกต่างจากสินค้าแห้งแล้งในยุคนี้ราวฟ้ากับเหว "ทำได้ดีมากค่ะอาเจิน เงินนี่คือค่าแรงของคุณสำหรับวันนี้ และนี่คือก้อนพิเศษสำหรับความปากโป้ง เอ๊ย... ความรอบคอบของคุณค่ะ" ฟางเซียนหยิบเงินย่อยยื่นให้อีกฝ่ายอย่างใจกว้าง อาเจินเบิกตากว้างด้วยความดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า รีบโค้งตัวขอบคุณซ้ำ ๆ ก่อนจะขอตัวกลับไปด้วยความเร่งรีบ ทว่า ความเงียบสงบในบ้านพักหลังน้อยกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารของเจียงเฉิงที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉึง ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังงละมุนละไมกับการจัดเรียงผลไม้ลอตใหม่ลงในเข่งไม้ไผ่ "คุณ... ไปทำอีท่าไหนมา ถึงทำให้ตลาดมืดปั่นป่วนได้ขนาดนั้น?" เจียงเฉิงเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขามีความระคนทึ่งอยู่ลึก ๆ ชายหนุ่มได้รับรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาที่วิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่า แผงลอยลับ ๆ ของภรรยาทำยอดขายทะลุร้อยหยวนในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จนพวกอันธพาลคุมตลาดเกือบยกพวกมาไถเงิน ดีที่หน่วยลาดตระเวนไปเจอเข้าเสียก่อน หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี นางปัดเศษฝุ่นที่มือเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ร่างบางระหงหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม รอยยิ้มซุกซนฉาบอยู่บนใบหน้าเรียวสวย "ฉันก็แค่ใช้ความสามารถในการทำมาหากินเลี้ยงปากท้องค่ะ ผู้กองเจ... หรือว่าคุณกลัวว่าภรรยาคนนี้จะหาเงินเก่งเกินหน้าเกินตาจนเสียเกียรติทหารกล้าของคุณกันล่ะคะ?" เจียงเฉิงชะงักไปเล็กน้อยยามเมื่อกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยมาจากตัวภรรยา มือหนายื่นออกไปหมายจะจับไหล่บาง แต่แล้วก็ต้องชะักกลับอย่างเก้อเขินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขายังไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้นในความรู้สึกของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้กลัวเรื่องไร้สาระแบบนั้น... แต่คุณกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม? ยุคนี้การค้าขายแบบนี้ยังผิดกฎ ถ้าคนของคณะกรรมการปฏิวัติรู้เข้า..." "พวกเขายังไม่รู้ค่ะ เพราะฉันฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งหลักฐาน" ฟางเซียนสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายและมั่นอกมั่นใจ "อีกอย่าง... เงินร้อยหยวนในวันนี้ คือทุนสำหรับสร้างชีวิตใหม่ของเราค่ะ คุณไม่อยากให้แม่ของคุณเลิกดูถูกฉัน ไม่อยากให้เรามีเงินพอที่จะกินอิ่มนอนหลับโดยไม่ต้องก้มหัวให้ใครอย่างนั้นหรือคะ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเจียงเฉิง ภาพความทรงจำที่แม่ของเขาเคยเอ่ยปากขับไล่ภรรยาคนนี้ หรือสายตาดูแคลนจากคนในตระกูลลอยวนขึ้นมาในหัว ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดบาปและความชื่นชมตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้หญิงอ่อนแอคนนี้กลายเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งและเปล่งประกายเจิดจ้าถึงเพียงนี้? ก่อนที่เจียงเฉิงจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคนจะมาพังบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่สามีที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "หลินฟางเซียน! นังลูกสะใภ้อกตัญญู! ฉันรู้มานะว่าแกแอบเอาของไปขายได้เงินมามากมาย ทำไมไม่ส่งเงินเข้าบ้านใหญ่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เจียงเฉิงหน้าตึงขึ้นทันที เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวเท้าไปที่ประตู หลินฟางเซียนกลับคว้าแขนเขาไว้เบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ใจเย็น ๆ สิคะคุณสามี... ในเมื่อแม่มาหาถึงที่ ทั้งยังมีเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มาเกี่ยวข้อง... เรามาเปิดประตูต้อนรับ 'คุณแม่' ให้สมฐานะกันหน่อยดีกว่าค่ะ" ฟางเซียนเดินนำหน้าไปยังประตูบ้าน มือเรียวหมุนกลอนเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างท้วมของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ ทว่า... ด้านหลังของแม่สามี กลับมีร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทจีนโบราณ ท่าทางภูมิฐานและมีกลิ่นอายของคหบดีใหญ่ยืนยันสายตาคมกริบมองตรงมาที่ตะกร้าผลไม้ในบ้านของนางด้วยความตกตะลึงระคนตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินหมอยายุค 70 มาโดยตลอดนะคะ