ความลับของนางเซียน

หยดเลือดสีชาดหนึ่งหยด ร่วงหล่นกระทบลงบนพื้นศิลาหยกเย็นเยียบจนเกิดเสียงสะท้อนก้องกังวาน คล้ายเสียงถอนหายใจของโชคชะตาที่ไร้ความปรานี ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรลับแลที่อบอวลไปด้วยไอหมอกปราณหนาแน่น แสงเรืองรองสีครามจากค่ายกลผนึกวิญญาณกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงภาวะธาตุไฟเข้าแทรกที่ใกล้ระเบิดเต็มที มู่หรงเซียนทรุดกายลงคุกเข่า มือเรียวบางที่เคยตวัดกระบี่สังหารมารร้ายนับพันในพริบตากลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากเนียนนุ่ม เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นลู่แนบแก้มขาวซีด นางกำลังกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของโลหิตผสมผสานกับความเจ็บปวดร้าวลึกที่แล่นริ้วไปตามเส้นชีพจร นี่คือ "ทัณฑ์โลหิตโลกันตร์" ราคาที่นางต้องจ่ายจากการฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามแห่งสำนักเพื่อปกป้องเยี่ยเฟิงในศึกผาอัสดงเมื่อสามวันก่อน "อย่าฝืนเลย... หากเจ้ายังฝืนโคจรลมปราณเช่นนี้ เส้นชีพจรหัวใจสลายแน่" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืด เยี่ยเฟิงก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง เงาร่างสูงโปร่งของเขาทอดทอดทับร่างอันบอบบางที่กำลังสั่นสะท้าน ดวงตาคมกราบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองอาการของนางด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยคำ มู่หรงเซียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยเย่อหยิ่ง เย็นชา และถือดีมาตลอดชีวิตเซียน บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความเปราะบางที่นางไม่เคยยอมให้ผู้ใดได้เห็น หยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ในหน่วยตาคู่สวย แต่ถูกเจ้าตัวกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "เจ้า... เข้ามาทำไม เยี่ยเฟิง... ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในเขตหวงห้ามของข้า" น้ำเสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ แม้จะพยายามรักษาความเย่อหยิ่งไว้เพียงใด แต่ความอ่อนแอในยามนี้กลับทรยศนางจนหมดสิ้น "เขตหวงห้าม?" เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับทอประกายความดุดันและห่วงหาอย่างล้ำลึก เขาคุกเข่าลงข้างกายของนางอย่างไม่เกรงศักดิ์ศรี ยื่นมือหนาออกไปแตะที่ชีพจรบริเวณข้อมือเรียวของนางทันที "ปล่อยนะ..." มู่หรงเซียนสะบัดข้อมือหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าเรียวแรงของนางในยามนี้เทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวของเยี่ยเฟิงที่เพิ่งทะลวงผ่านขอบเขตราชันย์กระบี่ เยี่ยเฟิงคว้าข้อมือของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นซ่านของเขาแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกาย นางสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งตึงด้วยความตกใจ ปรณามิใช่เพียงแค่พลังปราณที่ปั่นป่วน แต่เป็นหัวใจของนางต่างหากที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งจนแทบทะลุออกมานอกอก "ข้าบอกให้เจ้าหยุดดื้อรั้น!" เยี่ยเฟิงตวาดเสียงกร้าวแต่นุ่มนวลในคราวเดียวกัน ไอพลังปราณบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลทะลักจากฝ่ามือของเขาเข้าสู่จุดตันเถียนของมู่หรงเซียนอย่างนุ่มนวล ช่วยกดข่มกลุ่มพลังมารที่กำลังตีรันฟันแทงร่างกายนางให้อยู่หมัด ความเจ็บปวดบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มู่หรงเซียนหลับตาลงพริบตาหนึ่งเพื่อรับสัมผัสอันยิ่งใหญ่นี้ น้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งจึงร่วงเผาะลงบนหลังมือของเยี่ยเฟิง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางไอหมอกปราณ "ทำไม..." มู่หรงเซียนพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ราวกับละเมอ "ทำไมเจ้าต้องทำดีกับข้า... ทั้งๆ ที่ข้า... เคยดูถูกเหยียดหยามเจ้า เคยผลักไสเจ้าลงสู่หุบเหวแห่งความตาย... เจ้าควรจะเกลียดข้าสิ เยี่ยเฟิง!" เยี่ยเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและปมในใจที่นางแบกรับมาตลอดหลายร้อยปี "เกลียด?" เยี่ยเฟิงทวนคำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ถ้าข้าเกลียดเจ้า ข้าคงปล่อยให้เจ้าธาตุไฟเข้าแทรกตายไปต่อหน้าต่อตาแล้ว มู่หรงเซียน เจ้าคิดว่าตัวเจ้าสูงส่งนักหรือ ถึงคู่ควรกับการที่ข้าจะเสียเวลาเกลียด?" คำพูดนั้นเจ็บแสบราวน้ำร้อนลวก ทว่ามู่หรงเซียนกลับมิได้โกรธเคือง นางกลับแย้มยิ้มออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง ยิ้มที่งดงามแต่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เยี่ยเฟิงเคยเห็นมา "ใช่... ข้ามันโง่เขลา..." นางหัวเราะเยาะตนเอง หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียน "เจ้าไม่รู้หรอก เยี่ยเฟิง... ว่าข้าต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง สำนักกระบี่เมฆาคลั่งแห่งนี้ไม่ได้งดงามอย่างที่เจ้าเห็น ทุกสิ่งที่ข้ามี ทุกย่างก้าวที่ข้าเดิน ถูกกำหนดไว้ด้วยคำสาปแห่งสายเลือด... หากข้าไม่เย็นชา หากข้าไม่เหี้ยมโหด คนที่ต้องตายคือคนที่ข้ารักที่สุด..." คำสารภาพนั้นพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา มู่หรงเซียนซบหน้าลงกับฝ่ามือของตนเอง ไหล่บางสั่นสะท้านจากการสะอื้นไห้ นี่คือมุมที่ไม่มีใครเคยเห็น นางเซียนผู้เยือกเย็นและไร้พ่ายผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงเด็กสาวผู้โดดเดี่ยว ที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งหน้าที่และคำสาปตระกูล เยี่ยเฟิงมองภาพนั้น หัวใจที่เคยด้านชามานับพันปีจากการถูกหักหลังในอดีตชาติกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมา เขาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะดึงร่างอันสั่นเทาของนางเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างไม่ลังเล มู่หรงเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามจะขัดขืนตามสัญชาตญาณความถือดี แต่เมื่อซบลงบนแผงอกอุ่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของโลหิตและกระบี่ กำแพงทิฐิอันสูงชันที่นางสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา นางปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ซบหน้าลงกับอกเสื้อของเขา มือเรียวบางกำผ้าอาภรณ์ของเยี่ยเฟิงแน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือ เขาจะหายลับไปกับสายหมอก "ร้องออกมาให้พอ..." เยี่ยเฟิงกระซิบบริเวณขมับของนาง น้ำเสียงนุ่มนวลและทรงพลังอย่างประหลาด มือใหญ่วางลูบเส้นผมสีดำสนิทของนางอย่างอ่อนโยน "จากนี้ไป... ไม่มีใครหน้าไหนในยุทธภพนี้ สามารถทำร้ายเจ้าได้อีก แม้แต่สวรรค์... หากมันกล้าขวางทางเจ้า ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ผ่ามันให้เป็นสองซีก!" คำประกาศกร้าวที่เปี่ยมด้วยอำนาจและจิตวิญญาณแห่งราชันย์กระบี่ ทำให้มู่หรงเซียนรู้สึกราวกับว่า โลกทั้งใบที่เคยพังทลายกำลังถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างมั่นคง บรรยากาศภายในถ้ำเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้... *เปรี้ยง!* เสียงอสนีบาตคำรามกึกก้องสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งยอดเขาปราณสวรรค์ เมฆทมิฬหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลันราวกับปาฏิหาริย์ ปิดบังแสงจันทร์จนมืดมิด ท้องนภากลายเป็นสีเลือดในพริบตา เยี่ยเฟิงผละออกจากอ้อมกอดทันที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขึ้นไปยังเบื้องบนทะลุเพดานถ้ำหินผา ความรู้สึกอันตรายระดับมหากาฬแผ่ซ่านเข้ามาในจิตสำนึก มิใช่ทัณฑ์สวรรค์ธรรมดา... แต่มันคือ "ค่ายกลสะบั้นเซียนเก้าสวรรค์" ที่ถูกกางขึ้นโดยผู้ทรงพลังลึกลับจากดินแดนเบื้องบน! และก่อนที่เยี่ยเฟิงจะทันได้ชักกระบี่ออกจากฝัก เงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายก็ปรากฏขึ้นรายล้อมปากถ้ำบำเพ็ญเพียร พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงแก้วหูจนเลือดซิบ "ฮ่าๆๆๆ เยี่ยเฟิง! มู่หรงเซียน! พวกเจ้าหนีไม่พ้นแล้ว ส่งกระบี่ผ่าสวรรค์มาซะ!" (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดเลือดไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์ในตอนนี้นะคะ)