เคล็ดวิชาจักรพรรดิไร้ลักษณ์

"ผู้ใดส่งเจ้ามา?" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยถามนั้นราบเรียบราวน้ำนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจกดขี่ที่ทำให้วิญญาณของผู้ฟังแทบแตกดับ เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทของเยี่ยเฟิงทอดทาบทับลงบนร่างที่กำลังสั่นเทาของมือสังหารแห่งตำหนักโลหิต แววตาคู่นั้นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง โลหิตสีดำคล้ำไหลรินจากมุมปากของมือสังหาร ริมฝีปากที่ถูกเคลือบด้วยพิษขยับย้อยด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนที่ร่างนั้นจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงและสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา โดยไม่ยอมปริปากเอ่ยนามผู้บงการแม้แต่ครึ่งคำ เยี่ยเฟิงแค่นเสียง "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองคราบโลหิตที่หยดลงบนพื้นศิลา ทันใดนั้น หยดโลหิตสีแดงฉานของมือสังหารที่ตายตกกลับไม่ได้ซึมหายลงไปในดิน หากแต่เกิดปฏิกิริยาประหลาด มันลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นอักขระโบราณที่ส่องแสงเรืองรองสีทองอร่าม แผ่กลิ่นอายอันเก่าแก่และทรงพลังราวกับบรรพกาลตื่นขึ้นจากการหลับใหล นี่คือ... "หยดเลือดบรรพกาล" ของผู้ฝึกตนสายมารโลหิต! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มู่หรงเซียนที่ยืนคุ้มเชิงอยู่เบื้องหลังพลهدขมวดคิ้วมุ่น นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความระแวดระวัง กระบี่วิเศษในมือสั่นระริกตอบสนองต่อแรงกดดันมหาศาลที่จู่ๆ ก็พวยพุ่งขึ้นมา นางมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่ง "เยี่ยเฟิง... ระวังตัวด้วย อักขระพวกนี้มีความผิดปกติ" น้ำเสียงของนางเยียบเย็นและสง่างามดังเช่นเคย ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว "วางใจเถอะเซียนเอ๋อร์..." เยี่ยเฟิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองอักขระลึกลับที่กำลังหมุนวนเป็นวงกลม "ของเล่นชิ้นนี้ มิอาจทำอันตรายข้าได้ มีแต่จะนำพาข้าไปสู่... ความลับที่พวกมันพยายามซ่อนไว้ต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างของเยี่ยเฟิงก็พุ่งทะยานเข้าหาใจกลางอักขระโลหิตนั้นทันทีโดยไม่ลังเล! *เปรี้ยง!* คลื่นพลังปราณระเบิดออกสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา มู่หรงเซียนสะดุ้งเฮือก รีบถ่าย 10 ส่วนพลังปราณเพื่อสร้างม่านบาตรคุ้มกันตนเองจากแรงกระแทก นางกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองภาพที่เยี่ยเฟิงถูกกลืนหายเข้าไปในมิติภาพลวงตาอันเกิดจากหยดเลือดบรรพกาล หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกหวาดกลัวที่นางไม่เคยสัมผัสมานานนับร้อยปีผุดขึ้นมาในอก นางกลัว... กลัวว่าบุรุษผู้ทะนงองอาจผู้นี้จะหายลับไปจากครรลองชีวิตของนางตลอดกาล ภายในห้วงมิติแห่งหยดเลือดบรรพกาล เยี่ยเฟิงยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขต เบื้องหน้าของเขามีแท่นหินโบราณที่สลักลวดลายมังกรและหงส์กำลังเริงระบำ บนแท่นหินนั้นมีคัมภีร์เก่าแก่เล่มหนึ่งส่งแสงสีครามเจิดจ้าออกมา มันคือ "เคล็ดวิชาจักรพรรดิไร้ลักษณ์" วิชาต้องห้ามในตำนานที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล! ทันทีที่เยี่ยเฟิงยื่นมือออกไปสัมผัสหน้าปกคัมภีร์กระแสพลังงานอันรุนแรงมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่ร่างของเขาในทันที ความเจ็บปวดราชาถูกฉีกกระชากวิญญาณแผ่ซ่านไปทุกอณูขุมขน ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความเจ็บปวด มีเพียงประกายตาที่ลุกโชนด้วยความทะเยอทะยานที่จะเหยียบย่ำแม้กระทั่งกฏเกณฑ์ของสวรรค์ *ตูมมม!* เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดผ่าลงมาจากท้องนภาไร้เมฆฝน ทัณฑ์สวรรค์กำลังก่อตัวขึ้นเหนือหุบเขา เพราะการปรากฏขึ้นของเคล็ดวิชานี้ถือเป็นการฝืนลิขิตฟ้า มู่หรงเซียนเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด นางรู้ทันทีว่าเยี่ยเฟิงกำลังเผชิญกับสิ่งใด "เยี่ยเฟิง... เจ้าต้องรอดนะ" นางพึมพำกับตัวเอง มือบางกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อต่อขาวซีด ทว่า ในขณะที่การทะลวงขอบเขตพลังเพื่อรองรับเคล็ดวิชาจักรพรรดิไร้ลักษณ์กำลังดำเนินไปถึงจุดวิกฤต บรรยากาศโดยรอบก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ลมปราณกดดันสายหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามือสังหารนับร้อยคนรวมกันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดผาสูงชัน เป็นบุรุษในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวนางฟ้าจำแลง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับเยือกเย็นและอำมหิตยิ่งนัก "ไม่นึกเลยว่า... ศิษย์น้องสวะที่ทุกคนต่างทอดทิ้ง จะซ่อนสมบัติล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้" เสียงหัวeเราะแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับปลายกระบี่สีเงินยวงที่ชี้ตรงมายังมู่หรงเซียน "ถอยไปเสีย ศิษย์พี่หญิง... มิฉะนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจไมตรีเก่าก่อน" เยี่ยเฟิงที่กำลังหลับตาโคจรพลังอยู่ในห้วงมิติ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนประกายแสงคมกริบดุจกระบี่เยือกแข็งที่พร้อมจะตัดขาดทุกสรรพสิ่ง... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปพร้อมกันนะคะ