ฟื้นคืนในร่างสวะ

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอื้นไห้ของดินชื้นแฉะ รสชาติฝาดเฝื่อนของโลหิตที่เอ่อล้นทะลักทลายออกมาจากลำคอทำให้เยี่ยเฟิงต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ "ขยะอย่างเจ้า ยังมีหน้ามาหายใจอยู่บนโลกใบนี้อีกหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังเสียดแท่นแก้วหู พร้อมกับแรงกระแทกจากปลายรองเท้าหนังปักลวดลายศิษย์สายในที่กดทับลงมาบนแผ่นอกของร่างนี้อย่างไร้ความปรานี น้ำหนักนั้นมากพอจะบดขยี้กระดูกซี่โครงให้แหลกละเอียดเป็นจุล แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาหงส์คู่นั้นกลับไม่ใช่ความหวาดกลัว หากแต่เป็นประกายแสงสีเงินยววงที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี เยี่ยเฟิงปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ ห้วงความคิดที่เคยล่องลอยอยู่เหนือกาลเวลาและห้วงมหรรณพแห่งดาราจักรค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาสู่ก้นบึ้งของร่างมนุษย์ที่เปราะบางดั่งเศษแก้ว เขามองเห็นภาพความทรงจำอันน่าสมเพชของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นเป็นฉากๆ — เด็กหนุ่มผู้มีเส้นชีพจรลมปราณพิการ ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วงของตระกูล ถูกขับไล่ไสส่งให้มาเป็นศิษย์ปลายแถวของสำนักกระบี่เมฆาคล้อย และในค่ำคืนนี้ ถูกศิษย์ร่วมสำนักรุมซ้อมปางตายเพียงเพราะบัง-อาจไปสบตากับสตรีที่พวกมันหมายปอง ช่างน่าขันสิ้นดี... มหาเทพผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินด้วยกระบี่เดียวในยุคบรรพกาล กลับต้องมาจุติใหม่ในร่างของสวะที่แม้แต่สุนัขข้างถนนยังเมินหน้าหนี "หูเฉิน เจ้าว่ามันตายหรือยังวะ?" เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์อีกคนเอ่ยขึ้น พร้อมกับใช้ปลายกระบี่เขี่ยร่างที่นอนจมกองเลือดของเยี่ยเฟิงอย่างดูแคลน "ตายยากตายเย็นนัก หากไม่เพราะกฎสำนักคุ้มหัวไว้ ป่านนี้ข้าคงส่งมันไปลงนรกภูมิแล้ว!" หูเฉินแค่น "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของเจ้าเอาไว้ซะ เยี่ยเฟิง... วันหน้าหากยังบังอาจเงยหน้ามองศิษย์พี่หญิงมู่หรงเซียนอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่กระดูกหักแน่ แต่ข้าจะตัดลิ้นเน่าๆ ของเจ้ามาให้สุนัขกิน!" สิ้นคำข่มขู่ กลุ่มคนชุดฟ้าก็หัวเราะเยาะออกมาอย่างสะใจก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินจากไป ทิ้งให้ร่างชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของเยี่ยเฟิงนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาด้านหลังสำนัก ความเงียบงันเข้าปกคลุม ทว่าหัวใจของเยี่ยเฟิงกลับเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ทรงพลังและหนักหน่วงดุจกลองศึกโบราณ *ตึง... ตึง... ตึง...* เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน บาดแผลฉีกขาดตามร่างกายและกระดูกที่หักร้าวเริ่มส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ แต่นั่นหาใช่สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ สิ่งที่เยี่ยเฟิงกำลังเพ่งพินิจคือ ‘ทะเลปราณ’ อันแห้งเหือดและพิการภายในตันtian (จุดตันเถียน) ของร่างนี้ "เส้นชีพจรพิการงั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสากลุ่มก้อนมดปลวกพวกนั้นเสียจริง..." มุมปากของเยี่ยเฟิงยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันอันงดงามแต่หยาดเยือก เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด สองมือประสานเป็นมุทราโบราณที่สาบสูญไปจากยุทธภพมานับแสนปี ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนแปร กลิ่นอายความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่ายOUTออกจากร่างของเด็กหนุ่มผู้ไร้ค่า จนมวลหมู่แมลงและสัตว์ป่าในรัศมีร้อยลี้ต่างพากันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัวสัญชาตญาณ วิชา [คัมภีร์ดาราจักรกลืนฟ้า] โคจรหมุนวน! พริบตานั้น พลังงานฟ้าดินที่เบาบางในหุบเขาพลันถูกกระชากเข้ามาหาเยี่ยเฟิงราวกับพายุหมุนคลั่ง กระแสลมปราณบริสุทธิ์ทะลักเข้าสู่เส้นชีพจรที่เคยตีตันอย่างบ้าคลั่ง เสียงดัง ‘เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ’ คล้ายเสียงสะพานไม้ผุพังที่ถูกซ่อมแซมด้วยเหล็กกล้าดังขึ้นภายในร่าง เส้นชีพจรที่ถูกตราหน้าว่าพิการถูกกระแสปราณอันเกรี้ยวกราดแผดเผาและหลอมรวมขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา! ขอบเขตหลอมรวมปราณ ขั้นที่หนึ่ง... ขอบเขตหลอมรวมปราณ ขั้นที่สาม... ขอบเขตหลอมรวมปราณ ขั้นที่ห้า... ทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน พลังปราณรอบตัวเยี่ยเฟิงระเบิดออกเป็นระลอกคลื่นสีครามเข้มจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึก แสงดาวบนท้องฟ้ายามวิกาลคล้ายจะสั่นไหวและสาดแสงประหลาดลงมาโอบล้อมร่างของเขาไว้ ราวกับดาราจักรนับล้านกำลังก้มหัวคารวะต่อผู้เป็นนายเหนือหัว ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักเมฆาคล้อยอันสูงตระหง่าน ศิษย์พี่หญิงผู้เย็นชาและสง่างามดั่งเทพเซียน—มู่หรงเซียน ผู้กำลังนั่งหลับตาบำเพ็ญเพียรอยู่บนเตียงหยกศิลา ถึงกับลืมตาขึ้นกะทันหัน ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกและเย็นเยียบ นางหันขวับไปมองยังทิศทางของหุบเขาด้านหลังสำนักด้วยความรู้สึกประหลาดที่สั่นคลอนจิตวิญญาณ *พลังกดดันเมื่อครู่นี้มันคืออะไรกัน? หรือว่าจะมีผู้อาวุโสระดับสูงลอบเข้ามาในเขตสำนัก?* ทว่าความสงสัยยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันแหลมคมก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพักของเยี่ยเฟิง เงาร่างหนึ่งในชุดดำสนิทลอบเร้นเข้ามาในความมืด พร้อมกับประกายกระบี่ที่ทอแสงวาบวับสะท้อนกับแสงจันทร์ ปลายกระบี่จ่อตรงมาที่ลำคอของเยี่ยเฟิงที่ยังคงนั่งหลับตาโคจรพลังอยู่! "เยี่ยเฟิง... เจ้าสารเลว ยังไม่ตายสินะ เช่นนั้นคืนนี้ก็อย่าหวังจะได้เห็นตะวันรุ่งอีกเลย!" เสียงกระซิบอันเหี้ยมเกรียมดังขึ้นพร้อมกับการแทงกระบี่ทะลวงมิติเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด! เยี่ยเฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ ในดวงตาคู่นั้นปรากฏประกายแสงดาวสีเงินหมุนวนลึกซึ้งราวมหาสมุทร เขามิต้องขยับกายหนี เพียงแค่ปลดปล่อยจิตสังหารสายหนึ่งออกจากร่าง— *เปรี้ยง!* กระบวนท่ากระบี่อันร้ายกาจพลันแตกสลายเป็นจุลกลางอากาศ ร่างของผู้ลอบสังหารกระเด็นย้อนกลับไปกระแทกกับผนังห้องอย่างรุนแรงจนกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อพบว่าเป้าหมายที่ควรจะเป็น "สวะไร้ค่า" กลับจ้องมองมาที่ตนด้วยสายตาของพญายมราช "ผู้ใดส่งเจ้ามา?" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยถามนั้นราบเรียบราวน้ำนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจกดขี่ที่ทำให้วิญญาณของผู้ฟังแทบแตกดับ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ