คมกระบี่พิฆาตม่านฟ้า

โลหิตหยดแรกที่ร่วงเผาผลาญผืนหิมะจนกลายเป็นไอสีชาด คือจารึกแห่งความตายที่เยี่ยเฟิงเป็นผู้สลักขึ้นด้วยปลายนิ้ว "เจ้า... เจ้ากล้าลงมือกับคนของตระกูลไป๋รึ?" เสียงนั้นสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างของยอดฝีมือขั้นหลอมรวมลมปราณระดับกลางจากตระกูลใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าบุรุษผู้ที่พวกมันเคยเหยียดหยามว่าเป็นเพียง "เศษสวะไร้ค่า" ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความไม่เชื่อจนแทบถลนออกมา ขณะที่มือข้างหนึ่งกุมลำคอซึ่งถูกเจาะทะลวงด้วยกระบี่ลมปราณอันไร้รูปร่าง เยี่ยเฟิงไม่แม้แต่จะชายตามองศัตรูที่กำลังจะตายผู้นั้น ใบหน้าหล่อเหลายังคงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาสสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมกลืนกินวิญญาณทุกดวง ออร่าความกดดันระดับขอบเขตปราณแท้จริงแผ่พุ่งออกรอบกายจนบรรยากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น *แปะ... แปะ...* เสียงฝีเท้าแผ่วเบาบนพื้นน้ำแข็งดังขึ้น ทว่ากลับดังก้องกังวานอยู่ในจิตใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น มู่หรงเซียนก้าวเดินออกมาจากเงาไม้ไผ่สีนิล อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางต้องละอองเลือดสีแดงฉานจนงดงามราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานท่ามกลางทุ่งสังหาร ดวงตาคู่คมปลาบดั่งกระบี่เยือกแข็งกวาดมองซากศพเกลื่อนกลาดเบื้องหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของเยี่ยเฟิง ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างวาดผ่านนัยน์ตาคู่สวย ทิฐิอันสูงส่งที่นางเคยมีบัดนี้ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ยอมจำนนต่อความแข็งแกร่งอันไร้เทียมทานของบุรุษผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ "เยี่ยเฟิง..." มู่หรงเซียนเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เจือความห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชา "คนของตระกูลไป๋ไม่ได้มีเพียงเท่านี้ ข่าวเรื่องที่เจ้าสังหารองครักษ์เงาจะล่วงรู้ถึงหูผู้นำตระกูลในไม่ช้า..." "ให้มันมา" เยี่ยเฟิงกล่าวตัดบท น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนกดทับสรรพสิ่งให้ต้องสยบ "ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไป๋ หรือแม้แต่เงาหัวของบรรพจารย์สวรรค์ หากกล้าเอาตัวมาขวางทางวิถีเซียนของข้า... ข้าก็จะใช้คมกระบี่นี้ สับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นเช่นกัน" สิ้นคำพูด ประกายกระบี่สีครามก็วาบผ่านอากาศ ยอดฝีมือตระกูลไป๋ผู้สุดท้ายที่เหลือรอดพยายามจะอ้าปากกรีดร้องขอชีวิต ทว่าความเร็วนั้นเหนือล้ำเกินกว่าที่ประสาทสัมผัสของมันจะรับทัน ศีรษะของมันพลันหลุดลอยกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า เลือดสีแดงพุ่งทะลักราวน้ำพุ สาดกระเซ็นย้อมผืนป่าไผ่ให้กลายเป็นสีชาดในพริบตา นี่คือการสังหารศัตรูคนแรกที่กล้าอาจหาญมาขวางทางเขาอย่างเป็นทางการ และมันคือปฐมบทแห่งการล้างบางที่จะสะเทือนไปทั้งยุทธภพ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอันหอบกระชั้นของมู่หรงเซียนที่ยืนอยู่เคียงข้าง นางมองแผ่นหลังของเยี่ยเฟิงด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความเร่าร้อนรุนแรงที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต ความแข็งแกร่งนี้... ความเด็ดเดี่ยวนี้... ช่างน่าหลงใหลและอันตรายถึงชีวิตในคราเดียวกัน "เจ้าเปลี่ยนไปมาก... เยี่ยเฟิง" นางกระซิบผ่านสายลม ขณะก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นอายจันทร์เสี้ยวและกลิ่นอายโลหิตผสมผสานกันจนน่าประหลาด "หรือนี่คือตัวตนที่แท้จริงของอดีตมหาเทพผู้ร่วงหล่น?" เยี่ยเฟิงหันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ เขายื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนี้วแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนนุ่มเปื้อนฝุ่นละอองของนาง มู่หรงเซียนสะดุ้งเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ถอยหนี นางหลับตาลงรับสัมผัสอันแสนเยือกเย็นแต่นุ่มนวลนั้นด้วยความยินยอมพร้อมใจ "ในยุทธภพนี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้น... ที่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างข้า" เยี่ยเฟิงกระซิบเสียงทุบต่ำ ชวนให้หัวใจของนางสั่นสะท้านไปถึงทรวงใน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหลอมละลายความเย็นชาทั้งหมดลง ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างไร้สาเหตุ! *เปรี้ยงงงงงง—!* สายฟ้าสีทองคำสายมหึมาผ่าลงมาจากห้วงมิติที่ฉีกขาดกลางอากาศ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นดินรอบกายทรุดฮวบลงไปหลายร้อยเมตร มู่หรงเซียนกระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าตระกูลไป๋ร้อยเท่าพันทวี เยี่ยเฟิงตวัดสายตาสีดำสนิทขึ้นมองท้องฟ้า รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ในที่สุด... มันก็ตามกลิ่นอายวิญญาณเทพของข้ามาจนพบสินะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันลิขิตสวรรค์ไปกับตัวละครของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!