โฉมหน้าของผู้บงการ

ความเงียบงันในโถงพิธีหอเซียนดุจดังใบมีดน้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง หลินเฟยหงรู้สึกราวกับโลหิตในกายหยุดไหลเวียนไปชั่วขณะ ข้อมือเรียวบางที่ถูกรอยประทับแห่งเทพธิดากำลังเปล่งแสงสีทองเรืองรองทะลุผ่านเนื้อผ้าแพรเนื้อดี แสงนั้นสั่นระริกราวกับมีชีวิต หวีดหวิวด้วยคลื่นพลังโบราณที่สะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้วงจิตวิญญาณ จิ่งหลันชะงักค้าง กุนซือกระบี่ในมือสั่นสะท้านเล็กน้อย—เพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่ดวงตาคู่คมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหันขวับกลับมามองนาง ความเย็นชาที่เคยปกคลุมทั่วร่างดุจน้ำค้างแข็งพันปีกลับถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์อันซับซ้อนเกินกว่าจะหยั่งถึง "เจ้า... ซ่อนสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อใด" น้ำเสียงของประมุขหอเซียนแหบพร่าและกดต่ำ มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับเป็นความหวาดระแวงอันลึกล้ำที่ถูกแง้มเปิดออก หลินเฟยหงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เส้นด้ายแห่งชะตาชีวิตนับพันเส้นในนัยน์ตาของนางบิดเบี้ยววนเวียนจนปวดร้าว นางรู้ดีว่าความลับที่แบกรับไว้ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไปแล้ว ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากสั่นระริกของนางจะทันได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา *เปรี้ยง—!* เสียงอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางลานพิธีสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันมหาศาลระดับบรรพกาลพุ่งทะลวงทะลุค่ายกลคุ้มกันหอเซียนเข้ามาอย่างอุกอาจ เสาหินหยกขาวสลักลายมังกรแตกละเอียดเป็นผุยผงเศษฝุ่นคละคลุ้ง เศษกระเบื้องหลังคากระจายว่อนกลางอากาศพร้อมกับสายหมอกทมิฬที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมทุกตารางนิ้วในพริบตา "ระวัง!" จิ่งหลันดึงร่างของหลินเฟยหงเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ กระบี่ไร้อารมณ์ในมือสะบัดวาดเป็นวงโค้งสีครามเข้ม ปลดปล่อยคลื่นกระบี่ตัดผ่านหมอกทมิฬจนแยกออกเป็นสองเสี่ยง กลางม่านหมอกสีดำสนิทที่ค่อยๆ จางลง ร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ฝ่ายตรงข้ามสวมอาภรณ์คลุมกายสีนิลสนิท เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงประหลาด รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากนั้นเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด มู่หรงเฉิน! อดีตสหายร่วมสำนักผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่จับกระบี่ทะยานขึ้นสู่ห้วงนภาด้วยกัน บัดนี้กลิ่นอายรอบกายเขากลับเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและกระหายเลือดอย่างแท้จริง พลังปราณมารระดับราชันย์สะท้อนออกทางนัยน์ตาคู่คมที่แดงก่ำราวกับโลหิต "ไม่พบกันนานนะ... ท่านประมุขผู้สูงส่ง" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของมู่หรงเฉินดังก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวกดทับจนเหล่าศิษย์ในหอเซียนต่างกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความหวาดกลัว มู่หรงเฉินกวาดสายตามองจิ่งหลันที่ยังคงโอบกอดหลินเฟยหงไว้แน่น ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกย่องขึ้นอย่างน่าขนลุก "ดูท่าทางท่านจะเจอ 'กุญแจ' ที่ตามหาแล้วสินะ... หลินเฟยหง หญิงสาวผู้มองเห็นเส้นด้ายแห่งฟ้าดิน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการปกปิดฐานะที่แท้จริงจะช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือแห่งโชคชะตาได้?" หลินเฟยหงหน้าถอดสี ร่างกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน นางไม่คาดคิดเลยว่าบุรุษผู้นี้จะล่วงรู้ความลับของนาง ลึกยิ่งกว่านั้น... เขารู้แม้กระทั่งว่านางคือใคร จิ่งหลันหรี่ตาลงอย่างอันตราย รังสีฆ่าฟันแผ่พุ่งออกจากร่างจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "มู่หรงเฉิน เจ้ากล้าเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ ย่อมหมายถึงการมาเพื่อความตาย" "ความตายงั้นหรือ?" มู่หรงเฉินแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก้าวเท้าเดินเข้ามาทีละก้าว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำและแห้งเหี่ยวทันทีที่สัมผัส "จิ่งหลัน เจ้ายังคงโง่งอมืดบอดเช่นเดิม คิดว่าวิชากระบี่ไร้อารมณ์จะตัดขาดทุกสิ่งได้ โลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความถูกต้องและคุณธรรมที่เจ้าเพียรสร้างขึ้นมาหรอกนะ" เขายื่นมือขวาออก1ข้าง ฝ่ามือปรากฏลูกแก้ววิญญาณสีม่วงเข้มที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับหมื่นดวง—นั่นคือวิชาต้องห้ามที่ใช้แลกกับการดึงวิญญาณคนรักกลับคืนมา "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อสู้กับเจ้าในวันนี้" มู่หรงเฉินจ้องมองตรงมาที่หลินเฟยหงด้วยสายตาหิวกระหาย "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่สวรรค์แย่งชิงไป... และเด็กสาวคนนี้ คือผู้ที่จะเปิดประตูบานนั้นร่วมกับข้า!" สิ้นคำพูดของมู่หรงเฉิน รอยประทับบนข้อมือของหลินเฟยหงก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลจากลูกแก้ววิญญาณในมือของศัตรูฉุดกระชาก ร่างของนางเซ เซถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่อาจควบคุม จิ่งหลันคว้าแขนของนางไว้ทัน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ปลายนิ้วของมู่หรงเฉินดีดกระสุนปราณมารพุ่งตรงเข้าใส่จุดชีพจรหัวใจของจิ่งหลันอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเซียนกระบี่ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ