คมกระบี่สะท้านใจ

กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยคลุ้งอยู่ในความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวดั่งหยกขาวของมู่หรงเฉินดีดกระสุนปราณมารสีโลหิตพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่จุดชีพจรหัวใจของจิ่งหลันอย่างเหี้ยมเกรียม รัศมีสีดำทมิฬบิดเบี้ยวเป็นรูปอสุรกายกรีดร้องโหยหวน มันคือวิชา 'มารโลหิตสลายวิญญาณ' ที่แม้แต่เซียนผู้บรรลุโลกีย์ยังต้องหวาดผวา ทว่า... ประมุขหอเซียนผู้ไร้พ่ายหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นฉายแววเยียบเย็นราวกับผืนน้ำแข็งพันปี ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ร่างสูงสง่าของจิ่งหลันกลับเบี่ยงหลบไปเพียงครึ่งนิ้วอย่างงดงาม ปราณมารสายนั้นเฉียดผ่านอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของเขาจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนื้อแน่นกระชับและรอยแผลเป็นเก่าแก่ที่เล่าขานถึงอดีตอันโชกโชน "มู่หรงเฉิน เจ้ายังใช้วิชาสกปรกเช่นนี้ไม่เปลี่ยน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบกายพลันทับถมราวกับถูกขุนเขาหินกดทับ มู่หรงเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุจหมาป่าแดงก่ำด้วยไอสังหาร จิตวิญญาณของเขาถูกความแค้นและการสูญเสียกัดกินจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์ "หึ... จิ่งหลัน เจ้ายังมีหน้ามาสั่งสอนข้า วิถีกระบี่ไร้อารมณ์ของเจ้าต่างหากที่มันน่าสมเพช! เจ้าเลือกเส้นทางแห่งความโดดเดี่ยว ปฏิเสธแม้กระทั่งความรัก แล้ววันนี้เจ้าจะเอาอะไรมาปกป้องหลินเฟยหง!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของมู่หรงเฉินก็พุ่งทะยานเข้าประชิดตัว ดาบมารยาวในมือเปล่งประกายสีม่วงคล้ำ ผ่าฟันลงมาดั่งสายฟ้าฟาดทมิฬ แรงปะทะของพลังปราณทำให้พื้นหินแกรนิตเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษหินลอยเค្វ้งคว้างกลางอากาศก่อนจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงด้วยรังสีดาบอันบ้าคลั่ง จิ่งหลันไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว สองนิ้วเรียวยาวประสานเข้าหากัน กระบี่วิญญาณคู่กาย 'เหมันต์นิรันดร์' ส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า มันพุ่งออกจากฝักด้วยความเร็วดดุจดาวตก แหวกม่านฟ้าผ่าผ่าวลงมารับคมดาบมารได้อย่างแม่นยำ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดไฟสีฟ้าและสีแดงส้มกระจายว่อนราวกับดอกไม้ไฟแห่งความตาย ในมิติการต่อสู้เบื้องหน้า หลินเฟยหงที่ถูกแรงกระแทกกระเด็นออกไปก่อนหน้านี้พยายามยันกายลุกขึ้น ข้อมือเรียวบางของนางที่มีรอยประทับแห่งเทพธิดากำลังเรืองแสงสีทองจางๆ สายตาคู่สวยจับจ้องร่างของจิ่งหลันด้วยความห่วงใยระคนกังวล นางมองเห็น... นางมองเห็นเส้นด้ายแห่งชะตาชีวิตของเขาและมู่หรงเฉินที่กำลังพัน2พัวกันอย่างยุ่งเหยิง เส้นหนึ่งสว่างไสวด้วยคุณธรรม แต่อีกเส้นกลับดำมืดและเปราะบางจนน่าใจหาย *หากจิ่งหลันใช้กระบวนท่าที่สาม... เขาจะชนะ แต่วิญญาณกระบี่จะย้อนกลับมาทำ1ร้ายเส้นชีพจรของเขาเอง!* หัวใจของหลินเฟยหงกระตุกวาบ นางรู้ดีว่ามู่หรงเฉินจงใจยั่วโมโหเพื่อให้จิ่งหลันสูญเสียการควบคุมและใช้กระบี่ต้องห้าม "จิ่งหลัน! อย่าหลงกลเขา!" นางตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางเสียงลมพายุหมุนวนที่เกิดจากการปะทะกันของยอดฝีมือ ทว่า ประมุขหอเซียนกลับไม่ได้ยินเสียงของนาง หรือต่อให้ได้ยิน เขาก็เลือกที่จะเพิกเฉย ดวงตาของจิ่งหลันจับจ้องอยู่ที่คมดาบของคู่ต่อสู้ ความทรงจำในอดีตชาติไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก ภาพของสหายรักที่เคยร่วมดื่มสุราใต้แสงจันทร์ ภาพคำสัตย์สาบานที่จะปกป้องสำนักร่วมกัน บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในทรวงอก "ในเมื่อเจ้าเลือกเดินบนเส้นทางแห่งมาร... ข้าในฐานะอดีตสหาย คงต้องเป็นผู้ปลดปล่อยความทุกข์ทรมานให้แก่เจ้าเอง" จิ่งหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแววตากลับไหววูบไปชั่วขณะ รัศมีกระบี่รอบกายของเขาพลันทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่า อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนหยดน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน วิชา 'กระบี่ไร้อารมณ์ ขั้นที่เก้า: ตัดขาดร้อยภพ' ถูกปลดปล่อยออกมา! เงากระบี่ยักษ์โปร่งแสงนับพันเล่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า สะท้อนแสงจันทร์สาดส่องลงมาดั่งห่าฝนแห่งความตาย มู่หรงเฉินแหงนมองภาพนั้น รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากอาบเลือด เขามิได้หวาดกลัว แต่กลับอ้าแขนรับความตายนั้นด้วยความสะใจ "เข้ามาเลย! ให้วิชากระบี่อันสูงส่งของเจ้ามันสังหารข้าให้สิ้นซาก!" ในเสี้ยววินาทีที่ห่าฝนกระบี่กำลังจะพุ่งเข้าทะลวงร่างของมู่หรงเฉินนั้นเอง ทันใดนั้น... ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเซียนก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีทองสลับแดงที่ผ่าลงมากลางลานประลองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนทุกคนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า แม้แต่จิ่งหลันยังต้องกระอักโลหิตคำโตออกมาเมื่อพลังของทัณฑ์สวรรค์เข้าขัดขวางกระบวนท่าของเขา ร่างเงาลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่าม ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบเบื้องหน้าระหว่างจิ่งหลันและมู่หรงเฉิน โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแม้แต่นายเดียว... มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือแพรไหมยกขึ้นรับคมกระบี่เหมันต์นิรันดร์ของจิ่งหลันด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย เสียงทุ้มนุ่มลึกราวกับมาจากห้วงนรกและสรวงสวรรค์ในเวลาเดียวกันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัด "เกมสนุกๆ ของพวกเจ้า... ถึงเวลาต้องยุติลงเพียงเท่านี้แล้วกระมัง ประมุขจิ่ง..." หลินเฟยหงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อนางมองเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีทองนั้นชัดเจน... นางหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเดินทางไปกับเส้นทางชะตากรรมอันเข้มข้นนี้ด้วยกันในตอนต่อไปนะคะ!