จิตสัมผัสที่ซ่อนเร้น

ไอเย็นจากน้ำค้างแข็งบนยอดเขาชิงอวิ๋นไม่ได้ทำให้ข้อมือของข้าเย็นเยียบเท่ากับภาพที่กำลังไหลบ่าเข้าสู่ห้วงนึกคิด “หากเจ้ายังไม่หยุดสอดรู้สอดเห็น เส้นด้ายแห่งชะตาที่ข้อมือเจ้านั่นแหละที่จะถูกข้าตัดทิ้งเสียเอง” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับกระบี่ที่เพิ่งผ่านการแช่น้ำแข็งดังขึ้นข้างหูข้า จิ่งหลันยืนหันหลังให้ข้า แผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดคลุมสีนิลประดับลายเมฆาดูสง่าทว่าโดดเดี่ยวเกินไปสำหรับมนุษย์คนหนึ่ง ข้าสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของไม้สนเก่าแก่ผสมกับกลิ่นโลหิตจางๆ ที่ติดตัวเขามานับพันปีทำให้ข้าสั่นสะท้าน ข้าไม่ตอบโต้ แต่ในนาทีที่ปลายนิ้วของข้าสัมผัสเข้ากับชายเสื้อของเขาโดยบังเอิญ—เพียงแค่เสี้ยววินาที—ภาพหลอนก็จู่โจมข้าดั่งพายุคลั่ง *ทุ่งหญ้าสีเลือด กองซากศพของเหล่านักพรตที่ข้าไม่รู้จัก และ... จิ่งหลันในชุดขาวบริสุทธิ์ เขากำลังโอบกอดสตรีผู้หนึ่งไว้ในอ้อมแขน นางสวมชุดสีแดงชาดที่ตัดกับสีขาวของหิมะที่กำลังโปรยปราย กระบี่ของเขาไม่ได้ถือไว้ในมือ แต่ปักอยู่กลางอกของนางเอง!* “ท่าน...” ข้าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลมหายใจติดขัด “ท่านเคยฆ่าคนรักของตัวเองจริงหรือ?” จิ่งหลันชะงัก ร่างกายเขากลายเป็นรูปปั้นหินในทันที เขาค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว ทว่ามันว่างเปล่าจนน่ากลัว ราวกับมหาสมุทรที่ไม่มีวันเห็นก้นบึ้ง “เจ้าเห็นอะไร” เสียงของเขาเบาหวิว ทว่ากดดันจนข้าแทบทรุดลงกับพื้น “ข้าเห็น... เลือดสีแดงฉานบนผ้าขาว ข้าเห็นสายตาที่ท่านมองนางก่อนที่กระบี่จะแทงทะลุใจ ท่านไม่ได้ไร้ใจ ท่านแค่... ปิดผนึกมันไว้ด้วยความแค้นบางอย่าง” ข้าพยายามจะควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “นั่นไม่ใช่ภาพนิมิตจากอดีตของใคร แต่มันคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่ท่านพยายามลบมันทิ้งด้วยวิชากระบี่ไร้อารมณ์!” จิ่งหลันพุ่งเข้ามาประชิดตัวข้าในพริบตา มือหนาบีบเข้าที่คางของข้าจนข้าต้องแหงนหน้าขึ้นรับแรงบีบนั้น สายตาของเราประสานกัน ข้าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเย็นจนกระดูกข้าแทบร้าว ทว่าลึกลงไปในความเย็นนั้น มีความเจ็บปวดที่รอการระเบิดออกมา “อย่าได้ริอ่านอ่านใจข้า หลินเฟยหง” เขาขู่ชิดริมฝีปาก “เพราะความจริงที่ซ่อนอยู่หลังกระบี่เล่มนี้ อาจเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้วิญญาณของเจ้าแตกสลายไปตลอดกาล” ขณะที่ข้ากำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธ ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลัง ประหนึ่งมีคมกระบี่ที่มองไม่เห็นจ่ออยู่เหนือศีรษะ จิ่งหลันปล่อยมือจากข้าและเบี่ยงตัวออกไปทางหน้าต่างหอตำราอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายมารอันคุ้นเคยที่ข้าเกลียดชังแผ่ซ่านเข้ามาในอาณาเขตเขาชิงอวิ๋น “มู่หรงเฉิน...” จิ่งหลันพึมพำ ชื่อนั้นทำให้ข้าถึงกับตัวแข็งทื่อ เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านม่านอาคมเข้ามาดั่งวิญญาณร้าย มันไม่ได้เข้ามาเพื่อปะทะ แต่มันเข้ามาเพื่อทำลาย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกอี้หลานที่ข้าเคยเห็นในนิมิตโชยมาพร้อมกับเงาดำนั้น ร่างของสตรีในชุดแดงจากนิมิตของข้า ปรากฏขึ้นกลางอากาศ นางไม่ได้มีชีวิตอยู่จริง หากแต่เป็นเพียง 'ตุ๊กตาอาคม' ที่มู่หรงเฉินสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงให้จิ่งหลันก้าวเข้าสู่กับดัก “ศิษย์พี่จิ่งหลัน... ท่านยังคงจดจำรสชาติของกระบี่เล่มนี้ได้หรือไม่?” เงาร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงของคนตายที่แฝงด้วยความแค้นอาฆาต จิ่งหลันชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังกังวานไปทั่วภูเขา แสงสีฟ้าจัดจ้าสว่างวาบขึ้นจนข้าต้องยกมือปิดตา แต่ในวินาทีที่แสงนั้นสว่างที่สุด ข้ากลับเห็นภาพซ้อนทับกันระหว่างตุ๊กตาอาคมตรงหน้า กับข้อมือของข้าที่เริ่มมีแสงสีทองส่องสว่างออกมาจากรอยประทับเทพธิดา มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของหมากกระดานที่ถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ต้นกาลเวลา! ทว่าสิ่งที่น่าตระหนกยิ่งกว่า คือการที่จิ่งหลันไม่ได้เล็งกระบี่ไปที่มู่หรงเฉิน หากแต่เขากลับหันปลายกระบี่กลับมาที่คอหอยของข้า ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับถูกครอบงำด้วยจิตมารที่หลับใหล “หลินเฟยหง... เจ้าคือคนเดียวที่เห็นความลับนี้ เพราะฉะนั้น เจ้าก็ต้องเป็นคนเดียวที่ต้องหายไปจากโลกนี้ไปพร้อมกับข้า” หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายไปพร้อมกับเฟยหงในตอนหน้านะคะ หลิวเยี่ยนซีจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ