รอยประทับแห่งเทพ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วหอสมุดลับแห่งสำนักกระบี่เมฆาคล้อย มู่หรงเฉินยืนตระหง่านราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรกขุมที่ลึกที่สุด ในขณะที่ร่างในอาภรณ์สีแดงสดของหญิงสาวผู้ล่วงลับ—'เซียวเหม่ย'—เคลื่อนกายดุจเงาพราย กระบี่อาบยาพิษในมือของนางเล็งตรงไปยังจุดตายเหนือหัวใจของหลินเฟยหง “อย่า!” เสียงคำรามของจิ่งหลันดังก้องราวกับฟ้าผ่ากลางใจ เขาพุ่งตัวออกไปประหนึ่งกระบี่ที่หลุดจากฝัก ทว่าสิ่งที่ขวางหน้าเขามิใช่เพียงวิชาอาคมของมู่หรงเฉิน แต่เป็น 'อาคมผนึกกาลเวลา' ที่ถูกร่ายขึ้นด้วยหยาดเลือดของคนรักที่ตายไปแล้ว หลินเฟยหงเบิกตากว้าง นางมองเห็นเส้นด้ายแห่งชะตาชีวิตของหญิงสาวตรงหน้า เส้นด้ายนั้นไม่ได้เป็นสีขาวบริสุทธิ์ของวิญญาณ แต่กลับดำมืดสนิทและพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความอาฆาต ในเสี้ยววินาทีที่กระบี่จวนเจียนจะแตะผิวเนื้อ รอยประทับแห่งเทพบนข้อมือของนางกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟโลกันตร์แผดเผา “เจ้าไม่ใช่คน... เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือของความแค้น!” หลินเฟยหงเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของนางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอำนาจบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ในรอยประทับเริ่มตื่นขึ้น ฉับพลันนั้น สีบนข้อมือของนางก็แปรเปลี่ยน จากสีขาวนวลสะอาดตา กลายเป็นสีแดงฉานดั่งเลือดสดที่เพิ่งหลั่งริน แสงสีเลือดนั้นสว่างวาบจนมู่หรงเฉินต้องยกแขนขึ้นป้องดวงตา “รอยประทับแห่งเทพ... ตื่นขึ้นแล้วงั้นหรือ? ไม่เป็นไปไม่ได้! พลังนั้นถูกผนึกไปพร้อมกับราชันย์เซียนยุคบรรพกาล!” มู่หรงเฉินแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง จิ่งหลันอาศัยจังหวะที่เงาร่างของเซียวเหม่ยชะงักงัน เขาตวัดกระบี่ไร้ใจผ่ามิติอากาศเข้าขวางไว้ทันเวลา เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานเสียดแก้วหู แรงปะทะทำให้พื้นที่รอบข้างแตกกระจายกลายเป็นผุยผง แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการต่อสู้ คือการที่หลินเฟยหงค่อยๆ ลอยตัวขึ้นจากพื้น ปราณสีเลือดไหลเวียนรอบร่างของนางราวกับมังกรที่พุ่งทะยาน “ศิษย์พี่...” จิ่งหลันเรียกนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ดวงตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับฉายแวววูบไหวเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนข้อมือที่กำลังแผ่ไอสังหารรุนแรงออกมา “นางไม่ใช่ศิษย์พี่ของเจ้าแล้ว จิ่งหลัน!” มู่หรงเฉินหัวเราะร่าด้วยความสาแก่ใจ “นางคือผู้ถูกเลือกให้เป็นภาชนะรับทัณฑ์สวรรค์ รอยประทับสีเลือดนั่นคือสัญญาณแห่งการทำลายล้าง ทุกสิ่งที่เจ้าปกป้อง... สุดท้ายจะต้องพินาศด้วยน้ำมือของหญิงสาวที่เจ้าทะนุถนอมผู้นี้!” หลินเฟยหงนิ่งเงียบ แววตาของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความใสซื่อถูกแทนที่ด้วยความลุ่มลึกและอำนาจที่ไม่อาจหยั่งถึง นางหันมามองจิ่งหลัน มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเขา นิ้วมือที่เรียวยาวทิ้งรอยเลือดจางๆ ไว้บนแก้มของบุรุษผู้เย็นชา “หากชะตาข้าคือการสังหาร... ข้าจะเริ่มที่ใครก่อนดี? ท่านประมุขผู้สูงส่ง หรืออดีตสหายผู้หลงทาง?” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบและทรงอำนาจจนหัวใจของจิ่งหลันกระตุกวูบ มู่หรงเฉินยิ้มเหี้ยม เขาสั่งให้เงาร่างเซียวเหม่ยพุ่งเข้าใส่หลินเฟยหงอีกครั้ง ทว่าในพริบตานั้นเอง หลินเฟยหงก็สะบัดมือเบาๆ เงาร่างสีแดงสดนั้นก็แตกสลายกลายเป็นละอองทรายทันที นางไม่ได้ใช้กระบี่ แต่ใช้อำนาจจากรอยประทับที่ข้อมือในการบดขยี้วิญญาณร้ายให้ดับสูญ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ จิ่งหลันก้าวเข้ามาหาหญิงสาวที่เขารัก ทว่าหลินเฟยหงกลับถอยหลังห่างออกไป นางก้มลงมองข้อมือของตนที่ยังคงเปล่งแสงสีเลือดไม่ขาดสาย “ข้าเห็นแล้ว...” นางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว “เส้นด้ายชีวิตของท่าน... จิ่งหลัน... มันกำลังจะขาดสะบั้นลงในไม่ช้า” จิ่งหลันชะงักงัน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยถามสิ่งใด ท้องฟ้าภายนอกหอสมุดก็เปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เมฆหมอกก่อตัวเป็นรูปเกลียวพายุที่ใจกลางมีสายฟ้าสีดำฟาดลงมายังยอดเขาสำนักกระบี่เมฆา แรงสั่นสะเทือนทำให้อาคารทั้งหมดโยกคลอน และในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ประตูหอสมุดที่ปิดตายมานานนับร้อยปีก็ถูกผลักให้เปิดออกโดยบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบี่ที่ยังไม่ได้ชักจากฝัก กลิ่นอายของเทพเซียนที่กดทับลงมาทำให้มู่หรงเฉินคุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัว “เจ้า... เจ้าคือ...” จิ่งหลันเอ่ยเสียงแหบพร่าเมื่อมองเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นชัดเจน เงาร่างนั้นหันมาสบตากับหลินเฟยหง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับเสียงพิณว่า “รอยประทับที่ข้อมือของเจ้า... ไม่ใช่พรจากสวรรค์ แต่เป็นคำสาปจากข้าเอง” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของชะตาชีวิตหลินเฟยหงในบทนี้ค่ะ