ค่ำคืนแห่งการอัปเกรดเด็คการ์ด

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและผงมานาบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรม ‘สตาร์ไลท์ เทอเรส’ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากตะเกียงเวทมนตร์ทอดเงายาวของลีโอลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ที่บัดนี้เต็มไปด้วยการ์ดเวทมนตร์หลากสีสันนับร้อยใบเรียงรายสลับซับซ้อนราวกับแผนผังค่ายกลโบราณ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังคีบการ์ดระดับ A+ ชนิด ‘โซ่ตรวนแห่งความมืด’ ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ดวงตาสองชั้นคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เมื่อครู่เขาลองคำนวณอัตราการเผาผลาญมานาผ่านระบบสล็อตการ์ด 5 ช่องหลักแล้ว พบว่าเด็คที่จัดไว้สำหรับลงดันเจี้ยนระดับ B ในวันพรุ่งนี้ยังมีจุดรั่วไหลที่น่าหงุดหงิดอยู่จุดหนึ่ง—นั่นคือค่า ‘Overload’ หรือการใช้มานาเกินพิกัดเมื่อต้องคอมโบการ์ดประเภทธาตุไฟและธาตุมืดพร้อมกัน "ถ้าลดต้นทุนมานาลงสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยการผสานการ์ด ‘เงาสะท้อนกระจก’ เข้าไปแทนที่ ‘โล่เวทมนตร์พื้นฐาน’ ความเสี่ยงที่จะโดนระบบดีเลย์สกิลก็จะลดลง... แต่นั่นหมายความว่าพลังป้องกันยามฉุกเฉินจะหายไปครึ่งหนึ่งสินะคะ" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย เขารู้ดีว่าความเสี่ยงนี้สูงลิ่ว แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบผู้กล้าและสเตตัสบ้าคลั่งแบบนี้ ความปลอดภัยจอมปลอมคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่หลุมศพ การเดิมพันด้วยความเร็วและดาเมจที่เฉียบคมต่างหากคือวิถีของเซียนการ์ดตัวจริง ครืด... เสียงเปิดประตูห้องพักดังขึ้นแผ่วเบา แต่ด้วยประสาทสัมผัสของฮันเตอร์ระดับสูงที่ถูกยกระดับผ่านระบบ ทำให้ลีโอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นอายไอเย็นเจือกลิ่นฝนปนสนิมจางๆ แบบนี้มีอยู่คนเดียวในรัศมีสามกิโลเมตร เรย์มอนด์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยร่างกายสูงใหญ่ที่ดูราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการต่อสู้ เสื้อโค้ทกันหนาวสีดำตัวยาวมีรอยฉีกขาดที่ช่วงหัวไหล่เล็กน้อย บ่งบอกว่าเจ้าตัวเพิ่งกลับจากการเคลียร์มอนสเตอร์รอบนอกเมืองมาอย่างหมาดๆ "ดึกดื่นค่ำคืนนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกครับ... เอ่อ, ลีโอ" เรย์มอนด์ชะงักไปนิดเมื่อเกือบเผลอหลุดปากพูดคำคุ้นชิน แต่เพราะสายตาดุๆ ที่ตวัดมองมาพร้อมรอยยิ้มกึ่งเย้ากึ่งคาดโทษ ทำให้ร่างสูงต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที แม้ภายนอกเขาจะเป็นถึงหัวหน้ากิลด์มังกรอัสนีที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว แต่ต่อหน้าเซียนการ์ดตัวน้อยคนนี้ เรย์มอนด์กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เด็กฝึกหัดที่กำลังโดนคุณครูฝ่ายปกครองตรวจการบ้าน ลีโอยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาสีครามจ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาวิเคราะห์ "สภาพดูไม่จืดเลยนะคะ หัวหน้ากิลด์ผู้เกรียงไกร ไปฟัดกับหมาป่าเงาตัวไหนมาอีกละเนี่ย ถึงได้เนื้อตัวมอมแมมกลับมาซะขนาดนี้?" เรย์มอนด์ถอนหายใจเบาๆ ยอมถอดเสื้อโค้ทหนักอึ้งพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ใกล้ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยการ์ด ดวงตาสีทองเข้มกวาดมองการจัดวางเด็คบนโต๊ะด้วยความสนใจ "แค่พวกมอนสเตอร์ชั้นต่ำที่หลุดรอดจากรอยแยกมิติครับ... แค่จัดการปัดกวาดนิดหน่อย ไม่ได้คณามืออะไรหรอก" พูดจบ เขาก็โน้มตัวลงมาใกล้จนลีโอได้กลิ่นอายบุรุษเพศจางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด เรย์มอนด์ชะوักไปเมื่อเห็นการ์ดในมือของลีโอ "คุณกำลังจะใช้คอมโบนี้ในดันเจี้ยนพรุ่งนี้เหรอครับ? มันอันตรายเกินไป... การ์ดโซ่ตรวนเงานั่นมีอัตราการสะท้อนมานากลับสู่ร่างผู้ใช้สูงมาก ถ้าฮีลเลอร์ซัพพอร์ตตามจังหวะไม่ทัน ร่างกายของคุณจะรับภาระหนักเกินไปนะ" "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตา ช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ เรย์มอนด์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว แม้เขาจะพยายามตีสีหน้าให้ขรึมและเย็นชาตามความเคยชินแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ดวงตาคู่คมและท่าทีที่รู้ทันทุกอย่างของลีโอกำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้ทีละนิดอย่างเต็มใจ "ผม... แค่ไม่อยากให้สหายร่วมรบต้องมาบาดเจ็บไร้สาระก็เท่านั้นครับ" เรย์มอนด์เบือนสายตาหนีไปมองหน้าต่างที่มีหยดฝนเกาะพราว เพื่อซ่อนความประหม่าในแววตา ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี มือเรียวเอื้อมไปหยิบการ์ดเปล่าสีขาวสะอาดขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเขียนอักขระเวทมนตร์ด้วยหมึกมานาสีทองลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกตวัดปลายปากกาเต็มไปด้วยความมั่นใจและทักษะขั้นสูงที่แม้แต่จอมเวทหลวงก็ยังต้องทึ่ง "วางใจเถอะค่ะ... ฉันไม่ใช่พวกชอบเอาชีวิตไปทิ้งโดยไม่คำนวณความน่าจะเป็นหรอก การ์ดที่ฉันกำลังปรับแต่งนี้ต่างหาก คือไพ่ตายที่จะทำให้เราผ่านชั้นที่เจ็ดของดันเจี้ยนไปได้โดยไม่ต้องเสียกำลังพลแม้แต่คนเดียว" ลีโอวางการ์ดแผ่นใหม่ลงบนฝ่ามือของเรย์มอนด์ สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะโดนกันเบาๆ ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เรย์มอนด์ก้มลงมองการ์ดในมือ—มันคือการ์ดระดับ S ประเภทซัพพอร์ตเฉพาะตัวที่ชื่อว่า ‘เสียงกระซิบแห่งราชันย์มังกร’ ซึ่งถูกผนวกเข้ากับเด็คของลีโออย่างสมบูรณ์แบบ ผ่านการคำนวณมานาที่ลดความเสี่ยงลงจนเหลือศูนย์ "นี่มัน... คุณดึงเอาพลังธาตุสายฟ้าของผมมาผนวกเข้ากับระบบการ์ดของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?" เรย์มอนด์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความทึ่งระคนตกใจ "ก็ตอนที่คุณยืนเหม่อมองหน้าต่างแล้วปล่อยให้แผลที่ไหล่เลือดออกเมื่อกี้ไงคะ" ลีโอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่รอยฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ของเรย์มอนด์ พร้อมกับที่การ์ดในมือเปล่งแสงสีทองเรืองรอง รักษาบาดแผลนั้นให้หายสนิทภายในพริบตาเดียวโดยไม่ต้องพึ่งพายาฟื้นฟู บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกด้านนอกที่ขับเน้นความใกล้ชิดของคนทั้งสองให้เด่นชัดขึ้น เรย์มอนด์จ้องมองใบหน้าของลีโอด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือจากคำว่าพันธมิตรหรือผู้ร่วมงานกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจของฮันเตอร์หนุ่ม ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องพัก ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ [ระบบผู้กล้าตรวจพบ: การผสานเด็คการ์ดเสร็จสิ้นสมบูรณ์ 100%] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ค่าความสัมพันธ์ (Bond Level) ระหว่าง "ลีโอ" และ "เรย์มอนด์" พุ่งทะยานสู่ระดับสูงสุด 'พันธะโลหิตและวิญญาณ'] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของมานาภายนอกดันเจี้ยน... มีผู้บุกรุกระดับ SSS กำลังมุ่งหน้ามายังห้องพักของคุณ ณ วินาทีนี้!] ดวงตาสีครามของลีโอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ขณะที่เรย์มอนด์แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจ —การ์ดในมือของลีโอสั่นระริก และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ก็กำลังบอกพวกเขาว่า ค่ำคืนแห่งความสงบนี้ได้จบลงแล้วอย่างแท้จริง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์และการเติบโตของลีโอนะคะ!