นักเรียนหัวดื้อกับบทเรียนนอกตำรา

"ถ้าฝีมือระดับแรงก์ F ของคุณ เป็นได้แค่ไม้ประดับในสถาบันฝึกอบรมฮันตรarก์หลวง งั้นเก้าอี้ตัวนั้น... คงต้องยกให้สุนัขเฝ้าประตูแล้วล่ะค่ะคุณลีโอ" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นกลางห้องโถงกว้างของสถาบันเวทมนตร์หลวง ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอจางหายไปแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเขียวมรกต มือเรียวบางกำลังพลิกการ์ดสีเงินสะท้อนแสงในมือเล่นอย่างใจ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันจากสายตานับส คู่ของเหล่านักเรียนหัวกะทิจากตระกูลขุนนางชั้นสูง พวกเขาคือกลุ่ม 'ดาวโรจน์' ที่ถูกขนานนามว่าเป็นอนาคตของอาณาจักร และวันนี้... พวกเขาตั้งใจจะเหยียบย่ำฮันเตอร์ไร้ชื่อเสียงเรียงนามที่บังอาจก้าวเข้ามาในอาณาเขตของตนให้จมดิน "ปากดีใช้ได้เลยนี่คะ... น้องๆ" ลีโอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสนุกสนานแพรพรายไปด้วยประกายระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังเจอของเล่นชิ้นใหม่ "แต่การใช้ปากพ่นน้ำลายใส่หน้าคนอื่นเนี่ย มันไม่ได้ช่วยให้มานาในร่างเพิ่มขึ้นหรอกนะคะ รู้ตัวไหมเอ่ย?" "สามหาว!" ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผมสีเพลิง นามว่า 'คาร์ล' ทายาทคนโตของดยุกแห่งแดนเหนือตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แผ่ออร่าธาตุไฟระดับ A ออกมาข่มขวัญจนกระเบื้องใต้เท้าเริ่มร้าว "แกเป็นแค่เศษสวะแรงก์ F ที่ใช้เส้นสายอะไรเข้ามาสอนภาควิชาการต่อสู้เชิงกลยุทธ์! ถ้าไม่มีดีจริง ก็ไสมือออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเผาการ์ดกระจอกๆ ในมือแกให้เป็นจุล!" ลีโอยิ้มรับคำขู่คุกคามนั้นอย่างใจเย็น เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด กลับกัน เรย์มอนด์ที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้องถึงกับหรี่ตาลงอันตราย ดวงตาคมกริบของหัวหน้ากิลด์มังกรอัสนีฉายแววสังหารออกมาวูบหนึ่ง จนเรย์มอนด์ต้องขยับตัวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่านายเหนือหัวของตนกำลังจะสนุกอีกแล้ว *[ติ๊ง! ตรวจพบเจตคติเชิงลบระดับสูงจากเป้าหมาย (คาร์ล และผองเพื่อน 4 คน)]* *[ระบบเปิดใช้งานภารกิจพิเศษ: "สั่งสอนเด็กดื้อให้รู้จักโลกกว้าง"]* *[เงื่อนไข: เอาชนะนักเรียนหัวกะทิทั้ง 5 ด้วยสำรับการ์ดขั้นพื้นฐาน โดยห้ามใช้การ์ดระดับ S ขึ้นไปเด็ดขาด]* *[บทลงโทษหากพ่ายแพ้: สูญเสียมานาทั้งหมดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแวบขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งลึกขึ้นไปอีก "โอ๊ะ โอ... ดูเหมือนว่าเด็กๆ จะไม่อยากเรียนทฤษฎีในตำรากันสินะคะ" ลีโอวางการ์ดในมือลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ปัง!* ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าคาร์ลอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของลีโอกลับทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น "ในเมื่อไม่ชอบการท่องจำ งั้นเรามาเรียน 'บทเรียนนอกตำรา' กันดีกว่าค่ะ... วิชาที่จะสอนให้พวกคุณรู้ว่า 'ความอ่อนแอ' ที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร" "ฮ่า! ดี ชาตินี้ฉันจะให้แกได้จำจนวันตาย!" คาร์ลหยิบสำรับการ์ดเวทมนตร์ของตนออกมาบ้าง การ์ดสีทองอร่ามบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและพลังอันล้นเหลือสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "กฎกติกาเรากำหนดเอง หรือจะให้ฉันออมมือให้ก่อนดีล่ะ?" "ไม่ต้องห่วงค่ะ... เชิญคุณคาร์ลเริ่มก่อนได้เลยนะคะ" ลีโอผายมือออกอย่างใจกว้าง ราวกับกำลังเชื้อเชิญแขกผู้มีเกียรติเข้าสู่หลุมพรางที่ตนขุดไว้ "สามหาวนัก!" คาร์ลคำรามลั่น ขว้างการ์ดเวทมนตร์ออกไปเบื้องหน้า มานาสีเพลิงลุกโชนขึ้นกลางอากาศ หลอมรวมกันกลายเป็น 'อัคคีมหาสมุทร' อสูรกายเพลิงรูปร่างคล้ายสิงโตคำราม พุ่งตรงเข้าใส่ลีโอดั่งพายุหมุน ความร้อนระอุแผดเผาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เหล่านักเรียนหญิงที่ยืนดูอยู่ต่างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น บางคนถึงกับปิดตาเพราะกลัวภาพสยดสยอง ทว่า... ลีโอกลับไม่ขยับเขยื้อน ดวงตากลมโตนั่นมองตรงไปยังอสูรเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างกายของเขานิ่งสนิท ราวกับถูกสะกดด้วยความกลัว... แต่สำหรับเรย์มอนด์ที่มองอยู่ เขารู้ดีว่านั่นคือความนิ่งสงบก่อนที่พายุคลั่งจะกวาดล้างทุกสิ่ง *วิ้ง—!* จเสี้ยววินาทีที่เปลวไฟกำลังจะแผดเผาเส้นผมสีอ่อนของลีโอ นิ้วเรียวก็ดีดเข้าหากันเบาๆ *[ใช้งานการ์ดเวทมนตร์ระดับ C: 'กระจกสะท้อนเงามายา']* กำแพงกระจกโปร่งใสปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างไร้ที่มา อสูรเพลิงที่ทรงพลังของคาร์ลพุ่งชนเข้ากับกระจกบานนั้นเต็มแรง แต่แทนที่จะทะลุผ่าน มันกลับสะท้อนกลับด้วยความเร็วและอานุภาพที่มากกว่าเดิมถึงสองเท่า! "บ้าน่า! เป็นไปได้ยังไง!" คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายขยับหลบแทบไม่ทันเมื่อเปลวไฟของตัวเองพุ่งย้อนกลับมาเฉียดใบหน้าจนผิวหนังแสบร้อน แรงระเบิดจากการสะท้อนทำให้โต๊ะเก้าอี้บริเวณนั้นพังทลายไม่เป็นชิ้นดี "บทเรียนบทที่หนึ่งนะคะคุณคาร์ล..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "ความมั่นใจที่ปราศจากสมอง... มันก็เป็นได้แค่เชื้อเพลิงชั้นดีให้ศัตรูเหยียบย่ำเท่านั้นแหละค่ะ" "แก... แกทำอะไรลงไป!" คาร์ลกัดฟันกรอด ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มานาในร่างถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด เขาหันไปพยักหน้าให้พรรคพวกอีกสี่คนที่เหลือ "ทุกคน! จัดการมันพร้อมกัน! อย่าให้มันทันได้ตั้งตัว!" พรรคพวกอีกสี่คนพุ่งเข้ามาล้อมกรอบลีโอในทันที พวกเขาต่างงัดการ์ดระดับ A ออกมาใช้ ทั้งดาบแสงเวทมนตร์ โซ่ตรึงวิญญาณ และลูกศรน้ำแข็งที่โปรยปรายลงมาจากเพดานห้องราวกับห่าฝน สถานการณ์ตกอยู่ในภาวะวิกฤตที่ต่อให้เป็นฮันเตอร์แรงก์ A ก็ยากจะรอดพ้น แต่... ลีโอกลับยิ้ม รอยยิ้มที่เรย์มอนด์เห็นแล้วต้องแอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอ็นดู... นายเหนือหัวของเขากำลังจะเอาจริงแล้ว "น่าเบื่อจังนะคะ..." ลีโอพึมพำเบาๆ มือบางสะบัดออกไปข้างหน้า การ์ดห้าใบในสำรับเปล่งแสงเรืองรองพร้อมกัน *[เปิดใช้งานคอมโบการ์ดประสาน: 'กับดักสมรภูมิมายา' ผสานกับ 'โซ่ตรึงมิติ']* ชั่วพริบตาเดียว พื้นห้องโถงที่ปูด้วยหินอ่อนก็เปลี่ยนสภาพกลาย เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทาหนาทึบ นักเรียนหัวกะทิทั้งสี่คนพุ่งชนเข้ากับความว่างเปล่า ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นภาพลวงตาที่สะท้อนความกลัวลึกที่สุดในจิตใจของแต่ละคน พวกเขาเริ่มส่งเสียงโวยวายและโจมตีใส่ความว่างเปล่าอย่างบ้าคลั่ง โดยที่ลีโอยังคงยืนอยู่ที่เดิม... ไม่แม้แต่จะขยับเท้าก้าวเดียว คาร์ลที่พยายามฝ่าหมอกเข้ามาหาลีโอถูกโซ่แสงสีทองพุ่งขึ้นมาจากพื้นตรึงข้อเท้าเอาไว้แน่นจนล้มลงไปนอนกับพื้น ลีโอก้าวเข้าไปใกล้ชิด ชายตามองร่างที่กำลังดิ้นรนด้วยความสมเพชเวทนา "พวกคุณเก่งนะคะ... ในตำราเรียนน่ะนะ" ลีโอย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเรียวแตะคางของคาร์ลให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา "แต่ในโลกความเป็นจริงที่ไม่มีการเซฟเกม... พวกคุณก็เป็นแค่เด็กอมมือที่ยังไม่หย่านมดีๆ นี่เองค่ะ" "แก... แกเป็นใครกันแน่... ทำไมฮันเตอร์แรงก์ F ถึง..." คาร์ลละล่ำละลักถามด้วยความหวาดกลัว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของลีโอนั้นรุนแรงยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสเสียอีก "ฉันก็เป็นแค่คุณครูใจดี... ที่มาสอนบทเรียนให้พวกคุณตาสว่างยังไงล่ะคะ" ลีโอหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปมองเรย์มอนด์ที่เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ "จริงไหมคะเรย์มอนด์? เด็กๆ พวกนี้น่ารักดีออกนะคะ ว่าไหมเอ่ย?" เรย์มอนด์ส่ายหัวเบาๆ อย่างจนใจ มือหนายื่นไปลูบกลุ่มผมสีอ่อนของลีโออย่างแผ่วเบาด้วยความคุ้นชิน "ครับ... นายท่านสอนได้ยอดเยี่ยมเสมอ" ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง และเหล่านักเรียนหัวกะทิต่างนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นนั้นเอง จู่ๆ อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ความหนาวยะเยือกเสียดกระดูกแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง แสงไฟเวทมนตร์รอบห้องกะพริบไหวรุนแรงราวกับกำลังจะดับลง *ติ๊ง—!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบไม่ได้มาจากหน้าต่างเดิมของลีโอ แต่มันดังขึ้นจากความว่างเปล่ากลางอากาศ... เสียงที่เต็มไปด้วยคลื่นรบกวนและรหัสปริศนาที่ลีโอไม่เคยเห็นมาก่อน *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ใช้การ์ดปริศนาคนที่สอง']* *[เป้าหมาย: กำจัดผู้ครอบครองระบบแรงก์สูงสุด ณ จุดพิกัดปัจจุบัน]* *[นับถอยหลังการทำลายล้าง: 00:03... 00:02... 00:01...]* พื้นห้องใต้เท้าของพวกเขาแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นยะเยือกที่ดังสะ้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน— *"เจอตัวสักที... เจ้าหนูนักล่าการ์ด"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางของลีโอและเรย์มอนด์มาโดยตลอดนะคะ!